Ze haten me, ze houden van me.

Door Danique1 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Het ene moment wordt je opgelokt door liefde en wil je ze nooit meer kwijt... maar nog geen seconde later haat je ze en wil je ze NOOIT meer zien.

De liefdesrelatie tussen mij en mijn ouders.

De tijden dat ik van ze hou ben ik als een klein meisje dat getroost en bemind wilt worden door haar ouders, met name mijn moeder. Zelfs al ben ik 20 jaar, zit ik het liefst op haar schoot. Ik hou van haar en wil haar NOOIT meer kwijt raken. Deze momenten claim ik mijn moeder weliswaar, en het irriteert haar ook wel eens. Mijn familie is alles voor me, en ik zou dan ook alles voor ze doen. Met alles bedoel ik ook echt alles. Ik leef voor hen en verlies mezelf daar helemaal in, uit angst ze opnieuw kwijt te raken. Mam, accepteert dit van me... tot ze uiteindelijk razend wordt omdat ik me niet gedraag naar mijn leeftijd. Dus belanden we in onze haat relatie. 

Onbegrip van mijn ouders.

In de momenten van liefde veranderen mijn ouders opeens van hun liefde naar mij naar onbegrip, verdriet in woede. Hoe durf ik ondanks dat ik alles van ze krijg, ze zo te handelen? Hoe kan ik een prachtig lichaam dat ze me hebben gegeven zo verminken? Waarom eet je niet gewoon? Waarom doe je niet gewoon normaal? Waarom ga je niet gewoon leuke dingen doen met vrienden? Waarom zoek je niet gewoon nog een baan? Waarom ga je niet verder met je leven? Doe gewoon normaal, Danique!

Ik verzuip weer in verdriet

Waarom begrijpen ze me nou niet? Waarom kan ik niet gewoon normaal doen? Waarom voel ik me nog steeds zo verschrikkelijk en kan ik me nergens toe zetten? Waarom eet ik niet gewoon en negeer ik de anorexia? Waarom doe ik mijn ouders nou weer verdriet?.. Hoe kan je nou zo vreselijk zijn Danique? 
LEEF, LEEF, LEEF. 

 

Waarom leef je niet, Danique????????????

Ik sterf als mijn ouders boos op me zijn. Ik kan het niet meer aanzien. Hun boosheid maakt dat ik binnen een seconde niet meer wil leven. DOOD,DOOD,DOOD. Ze begrijpen niks van mij.. en al hou ik van ze, voelt het verschrikkelijk dat ze nooit respect voor me hebben gehad wat betreft het feit dat mijn broer me misbruikte, ik vreselijke tijden heb doorgemaakt met uit huisplaatsingen en alles opnieuw kwijt raken, jaren depressief was en mijn jeugd heb verloren, de mishandelingen, automutilatie om maar te overleven en als topje van de ijsberg: anorexia ontwikkelen. Alsof het niet genoeg is, moet ik er opnieuw overheen walsen en niet stil staan bij mezelf. Al heb ik mezelf sinds die tijd nog niet terug gevonden... 

Ik vlieg mezelf wel weer voorbij in een waas, pap en mam. 

En zo verlies ik weer; stop met hulpverlenening, schrijf me in voor een opleiding en solliciteer aan een stuk door... Ik trek het niet.... ben nu al doodmoe.... Maar ik zal NORMAAL DOEN.

En dan weet ik het weer; ik kom hier nooit uit.. IK WIL DOOD.

Wat is een kind dat zonder ouders? Wat heb je liever: geen ouders of een liefde en haat relatie waarin je alles op moet geven? Het antwoord is hetzelfde:

Het is allebei geen leven

Pap en mam, ik hou van jullie

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
sluit me bij bovenstaande aan: IEDER MENS IS DE MOEITE WAARD!dus jij natuurlijk ook
He lieve en mooie meid, wat een verdrietig verhaal. Ik ken je geschiedenis niet en kan ook niet in je hart kijken. Het enige wat ik graag wil zeggen, hoe moeilijk het ook klinkt het belangrijkste is dat je weer enorm van jezelf gaat houden. Vraag mensen die je vertrouwt en die je kunnen helpen om je heen hiervoor om hulp. Dit is niet iets wat je alleen moet en kunt doen. Sterkte! En blijf vooral van je af schrijven. Duim
Jeee, ik moest gissteren al zo huilen en nu weer. Kon ik je maar helpen...ik zal in elk gaval aan het universum hulp vragen. Vraag als je woede voelt om hulp luister....geef het weg. Wees bewust van je reacties als ze negatief zijn en laat ze los en vraag!
Duim voor je wel zeer pijnlijke openhartigheid!