x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn beste vriend

Door Brambo52 gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Een vriend die veel te vroeg overleden is.

Een vriend:

Mijn vriend....een vriend vanaf mijn tiende jaar.
Mijn vriend was een schooiertje, een vechtersbaas,  die het later voor elkaar kreeg om met niets een bedrijf op poten te zetten met tientallen werknemers.
Die het aardig voor elkaar had.
Met mijn vriend heb ik een hele hoop meegemaakt. Ik heb als jonge man met hem gewerkt als glazenwasser, supermarkten schoonmaken en behoorlijk nog wat meer “werkzaamheden”. 

S’ochtends vroeg samen naar een louche kroeg, met een aparte ingang naar een illegaal pokerkamertje waar we gingen pokeren. Lucky bastards waren we in die tijd, of misschien hadden we alletwee een pokerface die je moest hebben aan zo’n tafel. Mijn vriend was voor niemand bang en deelde altijd de eerste en ook hardste klap uit.

Mijn vriend was een man die de ene dag duizenden guldens (in die tijd) in zijn zak had en een dag later 100 gulden bij me kwam lenen omdat hij geen cent meer op zak had.
Mijn vriend was de man die half C&A had leeg gekocht met kleertjes voor mijn pasgeboren dochter.
Ik heb hem bijgestaan in moeilijke tijden of momenten en hij deed dat voor mij....
Mijn vriend was een van de beste chauffeurs die ik ooit heb meegemaakt, dat heb ik ondervonden nadat we achtervolgd werden door een politieauto met zwaailicht en sirene.

 

Op een ongelooflijke manier en met het grootste gemak werd deze afgeschud, razendsnel tussen auto’s op een parkeerplaats gemanoeuvreerd in èèn beweging, om daarna liggend op de autostoelen rustig een shaggie te roken.
Ik heb in een Porsche, Corvette, Mercedes, Cadillac en nog meer van die bakken gereden van hem, want hij hield net zoals ik, van mooie auto’s.
We hebben, op latere leeftijd, zelfs anderhalf jaar samen gewerkt in ons eigen bedrijf dat op commissiebasis werkte voor scheepsladingen en andere transacties.
Tijdens onze samenwerking hebben we dingen meegemaakt waar je alleen al een omnibus c.q. boekwerk over kan schrijven, want op de een of andere manier hadden we ons tussen de “grote jongens” weten te wringen.
Alleen bestond de gehele zakenwereld van de “grote jongens” voor 75% uit criminelen, maar daar dachten wij wel mee om te kunnen gaan. We konden daar trouwens ook heel goed mee omgaan, maar er zit altijd wel iemand tussen in dat wereldje, die je probeert te besodemieteren.
Op een dag moesten we naar Oberhausen in Duitsland om een mobiele telefoondeal rond te krijgen. In die tijd waren er bijna nog geen mobiele telefoons, dus was deze deal een serieuze mogelijkheid om onze vleugels wat verder uit te slaan in de zakenwereld.
Wij waren de tussenpersonen... “brokers” van de koper en de verkoper.
Bij aankomst op een klein industrieterrein van de koper, zagen wij dat er nogal veel maffia-achtige auto’s geparkeerd stonden met ook nogal veel "gorilla’s" in pak.
Ik waande me even in de film The Godfather... maar hoe gek het ook klinkt, bang waren we zeker niet, aangezien wij al meer met dit soort vergelijkbare zaken te doen hadden gehad, ook al was dit wel in kleinere vorm. Maar toch stapten we toen vol overtuiging uit de auto.Binnen een minuut kwamen er twee van die gorilla’s naar ons toe om ons te fouilleren ik weet nog dat we daarna, onder begeleiding van deze twee naar de plek van onderhandeling liepen..
De koper, die er ook nog eens uit zag als een Godfather was in het bezit van twee koffers.
De inhoud van deze twee koffers was .... gulden voor de aankoop van de complete partij mobiele telefoons waarvan onze commissie vijf procent was , dus .... gulden!
Maar de Duitse verkoper was in het bezit van………..niets!
Waarop wij weer naar buiten geleid werden en tot onze verbazing weer in onze auto konden stappen en wegrijden….
Later hoorden wij dat hij de mobiele telefoons niet kon bemachtigen en daarna helemaal van de aardbodem verdwenen was.
Enkele maanden werk met de daarbij benodigde kosten waren uitgelopen tot helemaal niets!

Het enige wat ik dus gezien heb waren twee koffertjes met een inhoud van .....gulden…
Ik mocht er even aan ruiken, meer niet, helaas...
We hebben toen de fout gemaakt,  waarschijnlijk omdat we het grote geld nu geroken hadden, om alleen grote klussen te gaan doen.
We mòesten gewoon onze slag slaan in een korte tijd met alle risico’s van dien.

We kwamen in de wereld van de olie…..onze derde partner heeft in diverse landen zoals Jordanië, Irak en Saudi Arabia zaken gedaan, met veel risico voor eigen leven.
Bijvoorbeeld een oliedeal vanuit Irak, tijdens de eerste Golfoorlog.  Hij werd hij vanuit Jordanië in het geheim naar Irak vervoerd om te regelen dat alles vanuit Iran verscheept werd.
Er kwamen in de jaren `90 artikelen in de krant over corruptie waar wij alllang van op de hoogte waren en ons alleen maar verbaasde dat het nu pas aan het licht kwam.
Buiten dit hebben we nog ernstigere zaken meegemaakt  maar dat kan ik helaas niet vertellen, omdat dit bovenstaand voorbeeld waarschijnlijk al ongeloofwaardig overkomt en ik geen namen kan noemen van de mensen die hierbij betrokken waren.
Wel kan ik vertellen dat we bedreigd werden door de zaken(onder)wereld en dat we “geadviseerd” werden om te stoppen met onze zakelijke praktijken.
Mijn kijk op de zakenwereld en de internationale politiek is hierna veranderd, zeker door de namen van personen die hierbij betrokken waren, maar ook de manier waarop wij opzij zijn geschoven…
Een manier waar je totaal machteloos tegenover staat en wat je dan ook los mòet laten.
Spijt heb ik er zeker niet van, want we hebben er heel dicht bij gezeten met vele ervaringen rijker maar helaas ook met veel geld armer.
Ik heb zelfs het lef gehad om een machtig persoon te bellen en heb hem “bedreigd” met een rechtszaak.
Het antwoord was toen dat hij die jarenlange rechtszaak eenvoudig zou kunnen betalen maar ook zou winnen met een advocaat die wij nooit zouden kunnen betalen.
En helaas had deze persoon alle gelijk van de wereld…
Een corrupte wereld was ingestort voor ons.

 

Met mijn vriend is het daarna goed gegaan, zijn bedrijf werd uitgebreid en hij werkte keihard, zoals zo vaak als het goed gaat en je keihard werkt.
Maar dan komt er een dag………
Op die dag dat hij onderweg van Amsterdam naar huis een hartinfarct kreeg en na enkele weken in coma te hebben gelegen, verlamd en blind wakker werd….

Bij mijn eerste bezoek aan het ziekenhuis liep ik de gang op en hoorde ik hem schreeuwen en gillen, de onmacht was hem aan te horen....
Het was een indrukwekkende ervaring voor me om hem zo te zien, een ervaring die me altijd bij zal blijven….
Daarna heeft hij in een verzorgingstehuis gezeten, in een rolstoel, blind en moeilijk pratend.   Iedere maandag ging ik daar naar toe en als ik dan binnenkwam en zijn naam riep fleurde hij even helemaal op…
Een uurtje met hem praten over van alles en nog wat, hem behandelen alsof hij nog steeds was zoals hij daarvoor was….
En zolang hij leefde heb ik altijd al het mogelijke gedaan om op maandag naar hem toe te gaan, want als ik binnenkwam en hem riep, had hij een lach op zijn smoelwerk die ik nooit en te nimmer zal vergeten.

Maar bij een van de laatste bezoekjes vertelde hij me dat hij het zat was, genoeg had van dit bestaan.
We hadden het er wel eens meer over gehad maar nu had hij een beslissing genomen...
Hij wilde euthanasie, waarop ik zei dat ik hem volkomen begreep maar ik het wel egoïstisch vond aangezien ik mijn maandag avond uitje heel erg ging missen en waarop hij zo erg in de lach schoot dat de tranen uit zijn ogen kwamen.
Hij had het er al over gehad met zijn arts, die ook toestemming ervoor zou geven.
Maar er moesten daarbij nog eens twee onafhankelijke artsen en psychologen toestemming geven.
De tweede arts gaf zijn toestemming niet....
Zo’n arrogante idiote klootzak van een arts die over jouw leven kan beslissen.
Over een leven die niet meer waardig is voor de persoon zelf, die geen zin meer heeft.
Maar zo’n klootzak mag dus beslissen dat euthanasie dan niet doorgaat.
Mijn vriend besloot hierna direct in overleg met zijn gezin, met al zijn medicijnen te stoppen….
Dit heeft drie weken geduurd, toen is hij overleden. Op 48 jarige leeftijd....
Hij heeft de rust gevonden die hij verdiende.
Ik mis hem en zal hem altijd missen.
R.I.P. mijn vriend….

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
indrukwekkend verhaal,kan me voorstellen dat je boos bent.het zal in de toekomst wat makkelijker gaan.daar hoeft je geen gif op in te nemen.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
mooi geschreven
en een mooi eerbetoon.
Duim en fan erbij!
Toppie, duim en fan.
Mooi eerbetoon,duim en fan erbij.