Genealogie, zoeken naar familie

Door Prlwytskovsky gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Wetend dat er nog familie moet zijn ergens. Zoeken op internet via genealogie tot zelfs begraafplaatsen bezoeken, en dan eindelijk .....

Mijn oom is dood. Mijn tante ook trouwens, eigenlijk iedereen die als familie zijnde ooit om mij heen toefde: vader, moeder, kind, oma’s en opa’s, nichtjes, alles heb ik al weggebracht. Maar er gloort licht aan de horizon want er schijnt nog ergens een familietak van vaders kant te bestaan die nog niet ontgonnen is door mij. Reden om eens in het verleden te duiken en te zoeken naar onbekende bloedverwanten.

Ik voer mijn naam in bij het zoveelste genealogie programma en druk op “zoek”. Eerst gebeurt er niets, waarom zou het ook. Maar dan verschijnt de eerste naam: mijn eigen naam lees ik daar. Dan zie ik de tweede naam en dat is ook mijn naam alleen de datums kloppen niet. Meer namen komen er binnen, zoveel zelfs dat het niet meer op het scherm past en ik moet scrollen om ze allemaal te kunnen lezen. De oudste naam laat een geboortedatum zien van 1773, dan 1844, 1867 en tenslotte 1947, dat ben ik zelf. Merkwaardig om te zien dat ik al zovaak geboren ben en even zoveel keren ben overleden, behalve die laatste keer want die moet nog komen.
Sinds 4 jaar ben ik op zoek naar mijn familie maar mijn onderzoek was ondertussen aardig vastgelopen.

Vorig jaar kwam ik op het lumineuze idee om eens een begraafplaats te bezoeken waar mijn voorvaderen zouden kunnen liggen. Na enkele dorpjes vond ik mezelf en dan sta je toch raar te kijken. Nieuwsgierig geworden liep ik alle paden af maar vond verder niemand met mijn naam en ik ging terug naar mijn vermeende voorvader. Mijn gedachten dwaalden af en terwijl ik daar met lege handen stond kwam er een oud vrouwtje aanschuifelen, ze hield naast mij stil.
“Ik heb jou nog nooit gezien hier, kun je het vinden?”
“Ik zoek mijn familie.” Bromde ik terug.
“Die zul je hier niet vinden.” Zei de vrouw: “deze zijn allemaal dood.”
De oude vrouw die in het zwart liep en aardig op leeftijd was keek mij met een paar lachende en opbeurende ogen aan. Ik besloot haar te vertellen dat alle gegevens op de steen kloppen met mijn naam, tot op de letter maar alleen de datum klopt niet.
“Ach ja.” Zei ze: “dit was de laatste van deze familie dus hier hoef je niet verder te zoeken. Maar in deze streek heeft bijna iedereen deze naam dus zal zoeken niet eenvoudig worden, jongeman.”

Hierna liep mijn onderzoek weer vast.

Via genealogie las ik een bericht waarin mijn naam voorkwam en reageerde er direct op. Toen ik antwoord kreeg bleek dit het juiste spoor te zijn, eindelijk. Maar de laatst levende link die de oude familie en ook mijn vader nog gekend moeten hebben bleek te zijn overleden in 2005, ook hier greep ik weer mis. Er stonden meerdere namen op die lijst van mensen die allemaal waren ontsproten uit diezelfde voorouder uit 1773 wiens mijn naam ik draag, maar allemaal geschreven met dikke rode letters. Er onder stond geschreven dat de rood gekleurde namen niet benaderd mochten worden in verband met de privacy. Na dit gelezen te hebben liep ik als een ijsbeer door mijn hol en bonkte met mijn kop tegen de muur. Eindelijk heb ik ze gevonden en dan mag ik ze niet benaderen, alleen per telefoon is nog mogelijk maar als ik niet weet in welke stad of dorp ze wonen waar moet ik dan zoeken?

Zoals Zadkine’s standbeeld ‘de verwoeste stad’ in Rotterdam de bommen staat tegen te houden, zo stond ik verwensingen omhoog te schreeuwen. Niet dat het iets oplost maar het lucht op zoals ook het schrijven van dit epistel lucht geeft.

Na het weekend heb ik eerst het gezeik van collega’s aan moeten horen over hun verrichtingen dat weekend, zoals dat golfballetje dat op een haar na de hole miste, of die donkere wolken die dreigend boven de barbecue hingen. Dan denk ik, jongens: waar hebben jullie het over.

©Prlwytskovsky.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
@Henie: zeker weten.

@Merel: kwestie van geduld ja. Maar verder dan 1730 kom ik niet. (nog niet)
Mijn man kan ook heel intensief bezig zijn met de stamboom, dan is hij lekker rustig, haha. Maar inderdaad, het frustreert soms, wanneer je er bijna bent en het dan toch niet lukt. Toch niet opgeven, soms komt er vanalles zomaar op internet, wat anders in de boeken stond, dus misschien kom je op deze manier verder.
Door blijven zoeken en bellen! Succes!
Een ieder dank voor de reacties.
@Stormerwout: Zeker.
@Sharonimus: Dank je.
@Theun50: Leuk om te horen. En bedankt.
@Mippel: Genlias ken ik ja,ook resultaten mee behaald. Dank je.
@@Arcade2202: kost tijd en geduld, maar dan heb je ook wat.
@Ingrid2: en bijna een jaar daarna de ontmoeting.
Frustrerend moet dat zijn, eindelijk de namen maar geen contactadres.
Wij zijn ook met onze stamboom bezig. My Heritage. Zoeken kun je het beste op Genlias. Probeer het maar eens als je nog vragen hebt, ben je graag van dienst
HET LIJKT MIJ OOK LEUK, MIJN NEEF HEEFT MOEDERSKANT UITGEZOCHT EN IN BOEKVORM NU, MAAR VAN VADERS KANT NOG VEEL?, DUS OPZOEK MAAR, DUIM!