Geen kinderwens is abnormaal

Door JessicaG gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Wat doe je als dertiger die geen rammelende eierstokken heeft? Geen vurige kinderwens maar wel een fijn, vrij en zelfstandig leventje?

Dit jaar word ik 31. Al enige jaren bevind ik mij in een levensfase waarbij ik om een zeker onderwerp niet meer heen kan: kinderen. Vrienden, familieleden en kennissen zijn zwanger of zijn hard bezig dit te worden. Het ene na het andere geboortekaartje rolt binnen. De een stuur je alleen een kaartje terug met felicitaties, bij de ander zul je op kraamvisite gaan. Babycadeautjes shoppen, afspreken wanneer je wel en niet langs mag komen, beetje keuvelen over hoe de bevalling is gegaan, de kaartjes bekijken die binnen zijn opgehangen, "wil je hem/ haar ook even vasthouden?", tuurlijk wil ik dat. Ik ben als tante inmiddels wel ervaren en probeer het zo ontspannen mogelijk vast te houden en kijk naar het gezichtje. De oogjes zijn dicht, het kind maakt smaktgeluidjes of reageert niet, en in het slechtste geval begint het te huilen. Ik kijk ernaar, zie hoe klein en teer alles nog is, maar verder doet het me niet zoveel. Ik krijg niet spontaan mama-oergevoelens of de behoefte aan een eigen kind. Ik kijk er alleen naar, hoop dat het gelukkig wordt en feliciteer de ouders.

Verjaardagen zijn ook anders als het merendeel van de aanwezigen kinderen heeft. Al heel snel, zo niet al bij binnenkomst, praat men met elkaar over hoe de bevalling van iemands zus is geweest, hoeveel last de een heeft gehad van inscheuren en de ander van tepelkloven. Het zijn toch een beetje misselijkmakende verhalen en ze moedigen mij nou niet bepaald aan om ook maar eens met gezinsuitbreiding te starten. Ik heb ook niet zo'n zin om me te mengen in dat soort discussies: ten eerste kan ik er toch niet echt over meepraten omdat ik er persoonlijk geen ervaring mee heb, en ten tweede heb ik al die verhalen al tig keer van andere mensen gehoord. En dus probeer je met iemand anders een ander gespreksonderwerp te verzinnen, of je neemt nog maar iets lekkers van de tafel om je mond zich toch ergens mee bezig te laten houden. Het lijkt wel of mijn leeftijdsgenoten nergens anders meer mee bezig kunnen zijn.

Ben ik dan zo abnormaal? Begrijp me niet verkeerd, ik vind kinderen (en dan vooral de wat oudere die kunnen praten en lopen) leuk, voor een tijdje, en ik hoop dat ze allemaal een gelukkige kindertijd hebben en opgroeien tot een evenwichtige volwassene. Ik zet mij ook in voor instanties die zich druk maken om kindermishandeling, -uitbuiting e.d. Ik heb zelfs gewerkt met kinderen en we kunnen het meestal goed vinden samen. Maar daar houdt het bij op.
Ik wil om te beginnen al helemaal niet zwanger zijn. Niet alleen word je er echt niet mooier op, het hele gebeuren lijkt me een ontzettende last om mee te dragen. Er lijkt me werkelijk waar niets leuks aan. Daarbij zijn ik en mijn partner best ambitieus, en ben ik bezig met het opzetten van mijn eigen bedrijf. Dit kost maanden, jaren van inspanning, en ik moet er niet aan denken om bij een klant op bezoek te gaan met zo'n dikke pens die de hele tijd tussen ons in staat. Ik wil successen behalen, trots op mijn resultaten kunnen zijn, plaats- en tijdonafhankelijk werken en geen kind die roet in mijn vrije leventje gooit. Als wij willen uitslapen, dan doen wij dat. En als we 's avonds allebei moeten overwerken met het laptopje op schoot, dan doen wij dat. Als wij spontaan een saunaatje willen pakken, dan doen wij dat. Een kind zou ons aan handen en voeten binden. Je kan een kind niet zomaar even "uit" zetten, maar je moet je er 24 uur per dag mee bezig houden. Ik weet niet of ik dat kan. En ook niet of ik dat wil.

Mijn omgeving maakt opmerkingen als "gaan jullie nu maar gewoon kindjes maken", "je moet gewoon lekker mama worden, nu is het de tijd" en "je wilt toch niet doodgaan als een eenzame oude vrouw?". Het is vast heel goed bedoeld allemaal, maar ik ben nogal praktisch ingesteld. Ik denk dat als we besluiten een kind te verwekken en het lukt, dat we er financieel hard op achteruitgaan - willen we dat? - en dat onze relatie onder druk komt te staan - want zijn we het in de praktijk straks ook wel zo eens met elkaar en wat als je een draakje hebt voortgebracht dat continu stout is, kost dat geen bergen energie? -. Moet ik dan aan kinderen beginnen omdat ik anders eenzaam oud word? Is dat niet gewoon een rare egoïstische actie, of doen alle ouders het om die reden en zijn alle ouders egoïsten? De wereldbevolking groeit al veel te hard en als ieder paar minstens drie kinderen voortbrengt, wordt het er ook niet minder op.

Sommige vrouwen vinden kleine kindjes al leuk vanaf de tijd dat zij zelf nog kinderen zijn, vonden het leuk om als puber op te passen op het kind van de buren en wisten al vroeg dat zij zelf later ook kinderen wilden. Ik niet. En ik weet het nog steeds niet. Ik geloof ook niets van de verhalen van moeders die meteen verliefd zijn op hun kindje zodra het voor het eerst op de wereld komt en die direct een band voelden. Het is een beetje een taboe, in Nederland althans, om dat te ontkennen, maar inmiddels weet ik van meerdere jonge moeders dat ook zij niet zo veel voelden toen zij hun kind voor het eerst zagen.
Ondertussen leef ik in de wetenschap dat mijn vruchtbaarheid niet het eeuwige leven heeft. Ik zag op t.v. eens een programma dat aangaf dat vrouwen vanaf 36 jaar nog maar 25% kans hadden om bevrucht te worden. Om over de kansen op ziektes, afwijkingen enz. nog maar te zwijgen. Als ik dus een gezond kind ter wereld wil brengen, moet ik zorgen dat ik niet te oud ben als ik ermee begin. Praktisch (daar is hij weer) gezien moet ik dus tussen nu en vier jaar stoppen met de pil, zorgen dat het lukt, een gezond kind ter wereld brengen én dit klusje misschien nog een keer doen, indien wij meer dan een kind zouden willen.
Dat zijn pas targets!

Voorlopig houd ik het maar bij onze twee katten. Met een paar warme slaapplekjes, een paar knuffels per dag en 25 euro per maand aan kattenvoer en kattenbakvulling, zijn zij tevreden. En dat bevalt mij best.





Volg mij op:
Twitter: @jesgriekspoor
LinkedIn: http://nl.linkedin.com/in/jessicagriekspoor2010

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Hier ook een duim en volger erbij!
Goedenavond allemaal, heel herkenbaar artikel! Ben een vrouw van 29, bijna 30 jaar en heb tot op heden nauwelijks moedergevoelens of een bio. klok.
Wel heb ik soms momenten van vertedering als ik kleine kinderen zie, maar vaker bekruipt mij een gevoel van benauwdheid en angst als ik moeders met kinderen over straat zie gaan. Ik ben dan heel blij dat ik mijn vrijheid heb en kan doen en laten wat ik wil.
In mijn omgeving zie ik hoe belastend het ouderschap kan zijn en ik sta er versteld van hoeveel erbij komt kijken. Vooral in de eerste 5 jaar, maar toch ook de jaren daarna, zoveel waar je aan moet denken, waarschuwen voor gevaren, aan alles denken en rekening houden met honderden dingen.
Ook het beperken van je vrijheid, en het minder tijd over houden voor je relatie, je hobby's en jezelf.
Voor mij en mijn vriend is dat allemaal zo doorslaggevend dat we geen kind willen krijgen. We weten niet of dit ooit nog verandert.
We zullen er pas voor gaan als we het beiden echt willen, anders niet!
Ik zou dan ook graag alle twijfelende vrouwen willen adviseren: doe het alleen als jij en je partner het allebei graag willen, of als je het alleen wil doen en denkt aan te kunnen. Bij twijfel: absoluut niet doen!
Een kind krijgen voor je oude dag is geen reden. Het gaat erom dat je leven met kinderen heel anders is dan dat zonder kinderen. Vraag je af of je dat wel wilt en kunt.
Iedereen veel succes, rust & wijsheid toegewenst! Laat je niet gek maken door wat anderen zeggen, het is jouw (jullie) leven!
duim en fan erbij
Kinderen krijg je en sommigen niet. Waarom dat zo is gaat ons niets aan. Dat is de keuze van een ander. Maar er zijn altijd bemoeials die denken dat ze alles kunnen vragen of zeggen.
Ik respecteer het als iemand bewust niet voor kinderen kiest. Niet iedereen wordt gelukkig met een kind.
Duim en fan.
Blijft eigen keuze allemaal. Maar één ding weet ik zeker, je kunt er beter een bij krijgen dan één verliezen! D
Tja, dat geloof ik..