Ma komt zondag bij ons sterven !

Door Lindsy gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Actieve euthanasie

Inleiding:

Actieve euthanasie, en de taboe errond. Een belgische vrouw schreef een boek over haar moeder die op 91-jarige leeftijd euthanasie wou. Het titel van het boek is : 'Ma komt zondag bij ons sterven'. Het geeft weer hoe ver je als kind gaat in de zorg voor een hulpbehoevend ouder. Wanneer dit boek uitkwam werd er ook een artikel in de krant gepubliceerd. Het is een getuigenis van de dochter van de 91-jarige vrouw. Mijn artikel is gebasseerd op het krantenartikel.

De 91-jarige vrouw liet op drie oktober 2010 euthanasie plegen. Ze leed niet aan een terminale ziekte, maar als rusthuisbewoonster was ze wel volledig hulpbehoevend. Ze kon bijna niet meer zien, amper nog stappen. En de vrouw leed constant pijn.

Gevangen in haar eigen lichaam...

Niets meer zelf kunnen beslissen en voor alles afhankelijk zijn van een ander, de 91-jarige vrouw vond het een verschrikking !

De vrouw was altijd een zelfstandige, wilskrachtige en geïnteresserde vrouw geweest. Het laatste jaar van haar leven was ze gevangen in haar eigen lichaam. Gekluisterd aan haar bed. Ze kon haar zelfs niet krabben wanneer ze jeuk had. Die toestand maakt haar opstandig en veeleisend en zorgde ervoor dat ze wou sterven. De vrouw kreeg euthanasie in overeenstemming met de Belgische wetgeving. Drie artsen, waaronder een psychiater erkenden haar lijden als 'ondraaglijk' en 'onomkeerbaar'.

Het verhuis naar een rusthuis...

De 91-jarige vrouw verbleef eerst in een serviceflat. Maar wanneer de zorgen te groot werden kon een opname in een rusthuis niet uitgesteld worden. Ze gaf al meteen te kennen dat ze daar doodongelukkig was. De dochter van de vrouw kon haar moeder niet in huis nemen. Dit zou ten koste van haar eigen gegaan zijn. De dochter zou daar mentaal aan ten onder gegaan zijn! Haar dochter was ervan overtuigd dat ze zelf geen leven meer zou hebben wanneer ze haar moeder in huis nam, en ze was niet bereid om haar leven op te offeren. Het vergde erg veel moed om haar eigen moeder te zeggen dat ze niet bij haar mocht wonen.

De laatste drie dagen van uw leven wil ik je 'thuis' !

De 91-jarige vrouw wou de laatste veertien dagen voor de euthanasie bij haar dochter wonen. Maar dit wou haar dochter niet. Ze stelde voor om haar de laatste drie dagen van haar leven nog een warme 'thuis' te bieden. Velen wezen haar de vinger omdat ze haar moeder niet langer in huis wou nemen. Maar enkel zij wist hoe haar moeder bestond. Enkel zij wist dat haar moeder veeleisend en negatief, zelfs afbrekend was en dat ze het soms geen uur bij haar uithield. Niet enkel die redens zorgden ervoor dat de keuze van de dochter snel gemaakt werd. Ze vond het verschrikkelijk om haar moeder zo ongelukkig te zien, haar constant pijn zien te lijden! En ook was de dochter druk bezig met het voorbereiden van haar moeders dood, en dat was voor haar een niet te onderschatten emotioneel proces !

Velen begrepen niet dat die twee luttele weken die haar moeder vroeg om bij haar te wonen na twee heel moeizame jaren kwamen. Voor de dochter werd al gauw duidelijk dat ' voor haarzelf zorgen ' in de maatschappij vaak als egoïstisch beschouwd wordt.

Het was voor haar belangrijk dat ze grenzen stelde, anders zou ze er zelf aan kapot zijn gegaan. Niemand zag dat de dochter al enkele jaren haar professionele leven wat teruggeschroefd had om haar moeder zoveel mogelijk bij te staan. Ze was op van de stress, en had daar een trombose aan overgehouden. Op zo'n momenten moest ze ook aan haar eigen denken !

Ik heb geen schuldgevoelens !

De dochter heeft geen schuldgevoel over haar keuze die ze maakte. Het was voor haar een innerlijke strijd geweest om een evenwicht te vinden tussen de behoeftes van haar moeder en haar eigen behoeftes. Ze deed wat ze aankon, en daardoor kreeg ze geen schuldgevoel. Vaak krijgt de dochter te horen dat bepaalde kinderen hun ouders veel te vroeg moesten afgeven, en dat die kinderen vaak zeggen : 'had ik maar voor mijn ouders kunnen zorgen'. Die reactie begrijpt ze volledig. Maar ze deed enkel wat voor haar het beste was. De keuze die ze maakte was verschrikkelijk, maar anders ging ze er zelf aan onderdoor.

Ik heb mijn best gedaan, meer kon ik niet doen !

De dochter is ervan overtuigd dat ze haar best deed voor haar moeder. De drie laatste dagen thuis samen met haar moeder, zijn prachtige dagen geweest voor beiden. Voor de moeder was het die moment ' het paradijs'. Iedereen die haar dierbaar was, was bij haar in de buurt. Drie dagen is iedereen tegemoetgekomen aan al de wensen en noden van haar moeder. De dochter is gelukkig dat ze haar moeder konden geven wat ze verlangde. De laatste dagen kon haar moeder genieten van tal van kleine dingen.

Anderhalf uur voor ze stierf liet de moeder aan de dochter weten dat ze haar beslissing begreep! Haar moeder was blij dat ze de laatste drie dagen van haar leven nog een prachtige tijd met gans de familie meemaakte en kon zo stilletjes naar haar laatste bestemming gaan, en daar schitteren als een sterretje...

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mantelzorg wordt nogal eens onderschat maar het is inderdaad loodzwaar. Goed geschreven! duim van je nieuwe fan
Misschien oordeel ik te hard maar ik vind de dochter egoistisch. Als je weet dat je moeder nog maar twee weken te leven heeft en graag die laatste twee weken bij jou wilt doorbrengen ben je wel er asociaal dat je dan nee zeg kom de laatste 3 dagen maar anders kan ik het niet aan. En mama dan? Duim voor je artikel.
'Wow' dat is het eerste woord wat ik uitsprak nadat ik nog even geslikt had. Wat een prachtig geschreven verhaal. Ja, mantelzorg wordt weleens onderschat. Het is bloedzwaai. Als je niet goed voor jezelf zorgt,kan je ook niet voor een ander zorgen. Die dochter heeft dat goed begrepen. Kwaliteit van het leven is ook erg belangrijk.Door de laatste drie dagen met de familie bij elkaar te zijn,is aan die kwaliteit voldaan. Van mij een hele dikke duim en een hartelijke groet
ben@2012
Heftig.
wat een mooi verhaal ontroerend om te lezen
Heftig hoor. FAN
Een heftig maar ook moedig verhaal, ik neem mijn petje af voor moeder en dochter! D