Terug naar dat mooie land, deel 3.

Door Mahchele gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Aangekomen op de afgesproken plek, maar waar is iedereen? Verdwaald in de woestijn...

Aankomst op de afgesproken plek.

Bij de tijd dat wij aankwamen op de afgesproken plek, was het al helemaal donker en het werd al behoorlijk koud. Dus we konden niet wachten om lekker om een kampvuur te gaan zitten. Maar waar was iedereen? Op de plek was niemand te bekennen ook geen auto of maar een aanwijzing dat er die dag daar mensen waren geweest. Hij was er van overtuigd dat het de goede plek was want hij had hem zelf uitgekozen. Iedereen had een uitvoerige beschrijving mee gekregen over hoe daar te komen en iedereen zei dat ze die plek goed kende. Maar hoe kon het dan dat er niemand te bekennen was? Wat moesten we  nu doen?

Verdwaald in de woestijn.

We klommen terug op ons paard en met het beetje licht wat we hadden van de volle sterren hemel begonnen we de woestijn af te zoeken. Na een uur hadden we nog niemand van onze groep gevonden, en de paar lokale families die we tegen kwamen hadden ze ook niet gezien. Hij begon nu toch vrij ongeduldig te worden en wees naar een grote zandduin, of zeg maar zand berg. "Als we daar boven op kunnen komen, kunnen we misschien de lichten van de auto zien. Maar dan moeten we wel in galop de berg op anders halen de paarden dat niet." We hadden geen andere keus dus ik hield me zadel goed vast en daar gingen we dan in galop. De benen van de paarden zakten zover weg in het zand dat ik met mijn voeten de grond aan kon raken. Hijgend klommen ze de berg op en meerdere malen vroeg ik me af of we dit wel gingen halen. Maar met grote sprongen en de paarden helemaal uitgeput kwamen we dan toch boven op de berg. We maakten de paarden vast aan een paar verdorde takken die stevig in de grond vast zaten en op ons gemak begonnen we om ons heen te kijken. In de verte konden we een vuur zien met verlichte auto lampen er naast. Zouden ze dat dan zijn? Aan de andere kant zag ik in de verte auto lampen knipperen. Misschien waren ze dat? Welke kant moesten we nu op? Hij wilde naar die plek waar we het vuur ook zagen brandden. Maar de paarden stonden nog te hijgen en dus gingen we eerst even rustig zitten om de paarden even op adem te laten komen. Gelukkig, hadden we een deken boven op mijn zadel  gelegd omdat ik na 2 volle dagen op een paard gezeten te hebben zo'n zadelpijn had gekregen en ik niet meer wist hoe ik nog normaal moest zitten. 
Dus met een kleedje op de grond maakte ik het me makkelijk. Ik gebruikte mijn rugzak als hoofdkussen en zat weer te genieten van de stilte om ons heen en weer die mooie sterren hemel. Hij kon geen rust vinden, was ontzettend boos op de chauffeur die met onze spullen rond reed en nog meer bezorgd om mij. Ik probeerde hem gerust te stellen dat het wel goed zou komen. Als we ze echt niet konden vinden die nacht hadden we toch een warme deken, ik had nog een fles water in mijn rugzak en nog wat koekjes. We zouden ze dan de volgende ochtend met het daglicht wel vinden. Maar hij was ontzettend bezorgd en begon over slangen, schorpioenen, hyena's en de kou. Ja, nu zat ik ook niet meer zo gemakkelijk. 

 

Op zoek naar de auto.

Na een uurtje te hebben gezeten en de paarden weer op adem waren, gingen we weer verder. Die berg af was ook nog een hele opgave want alles was vrij steil. Gelukkig volgde mijn paard trouw zijn paard en hoefde ik niets te doen, alleen maar me goed vasthouden. Beneden aan de heuvel besloot hij toch te gaan lopen omdat zijn paard echt heel moe was. Ik kon wel blijven zitten en met touwen begeleidde hij de 2 paarden achter zich aan. Dichter bij het vuur en de auto aangekomen, zagen we al vrij snel dat dat niet onze groep was. Fijn, moesten we dus weer helemaal terug. Hij wilde toch even navragen want misschien had die andere groep onze chauffeur wel gezien. Het bleken vrienden van hem te zijn dus blij dat we iets gevonden hadden gingen we naast het vuur zitten om even op te warmen. Ik werd getrakteerd op zoete warme thee en ondertussen spraken de mannen samen druk in het Arabisch. Een van die vrienden besloot in de auto te stappen en naar die andere plek te rijden om te kijken (waar we de auto hadden gezien met knipper lichten aan) of daar onze chauffeur was. Ik was blij toe dan konden wij tenminste even opwarmen en zouden we niet voor niets weer een uur door de woestijn dwalen. Na een half uur kwam hij terug. Het bleek hem inderdaad te zijn. We klommen weer terug op onze paarden en begonnen aan de tocht. Na een uur kwamen we dichterbij en we waren blij om de auto te zien staan. Het andere koppel stond ons op te wachten en we dachten dat we eindelijk konden eten, na al dat zoeken was de tijd voorbij gevlogen en was het al 10 uur 's avonds. Maar niks bleek minder waar te zijn. De auto met onze spullen was daar en het andere koppel ook, maar waar was de chauffeur?

De chauffeur kwijt.

Het koppel vertelde ons dat ze ook net een half uur geleden de plek hadden gevonden en dat de chauffeur er niet was. Hun besloten bij de auto op ons te wachten. Na een drukke discussie in het Arabisch, die ik totaal niet kon volgen, besloten de twee mannen naar de chauffeur te gaan zoeken. Ze zochten in de auto en alle zaklampen lagen daar nog. Dat betekende dus dat de chauffeur zonder licht, te voet, alleen aan het rond dwalen was in de woestijn. Ik dacht eerst dat het een grap was, wie gelooft zoiets nou? Hebben we allemaal de weg naar de auto gevonden bleek de chauffeur alleen op pad te zijn. 
Er was ook nog niks te eten klaar gemaakt dus ik en de andere buitenlandse vrouw besloten dan maar alvast wat aardappels te gaan schillen. Je moet toch iets doen, als je daar samen alleen zit. De mannen waren vertrokken en samen schilden we wat aardappelen en vertelde elkaar over het avontuur dat we net hadden mee gemaakt. Gelukkig kwamen de mannen na een half uur weer terug met de chauffeur. De chauffeur bleek de afgesproken plek niet te kunnen vinden en besloot toen maar zijn eigen plek uit te zoeken. Iedereen was boos op hem, maar na een paar grapjes was de sfeer weer een stuk gezelliger. 

 

Terug naar het dorp.

De volgende ochtend, de vierde dag alweer, namen we afscheid van de woestijn en reden we weer terug naar het dorp. Wij reden de hele weg hand in hand en ik had me nog nooit zo verliefd gevoeld. We konden niet stoppen met naar elkaar te glimlachen. Het gevoel dat je niets hoeft te zeggen, dat alles gewoon goed is en elkaar met 1 blik in de ogen begrijpt is heel speciaal. En zo reden we rustig terug naar het dorp. 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Lijkt me een mooi avontuur....Duim!
Wat lief, wat warm, wat heerlijk....
duim erbij van een fan !