Terug naar dat mooie land.

Door Mahchele gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Drie maanden na onze eerste ontmoeting, reisde ik terug af naar die lieve maar nog vreemde man.

Niet uit mijn hoofd te krijgen.

Terug in Nederland, kon ik die man met die mooie ogen, lieve glimlach en warme stem maar niet uit mijn hoofd krijgen. Na een paar weken besloot ik contact op te nemen met hem. Ik had zijn visite kaartje nog die hij eerder aan mij gegeven had (zie het artikel: zou je op mijn paard willen rijden?). Op het kaartje stond zijn telefoonnummer, maar om nu meteen te bellen? Nee dat vond ik nog te eng. Gelukkig stond er ook een email adres op zijn kaartje dus stuurde ik hem snel een korte email. 

Die komende maanden hielden wij contact per email en hebben we flink wat af gechat. Maar zo kon het toch niet langer door gaan? Het was heel gezellig, dat zeker maar ik wilde weten of er meer in zat tussen ons. Er was maar 1 manier om daar achter te komen en dat was om terug naar dat mooie land af te reizen en hem nog eens te ontmoeten. 

Ik stuurde hem een email, dat ik graag zijn land nog eens wilde bezoeken. Dat ik meer wilde zien van het land, en dat het allemaal zo snel ging met de groep. Natuurlijk zou ik niet toegeven dat ik eigenlijk al stiekem verliefd aan het worden was. Want dat leek me toch niet echt slim, ik kende die man niet. Verliefd worden op emails die hij stuurt, dat is toch van de gekke? Dezelfde dag stuurde hij mij een email terug, tuurlijk was ik van harte welkom en hij zou mij graag zijn land willen laten zien. Ik boekte mijn ticket en liet hem weten wanneer ik kwam. Toch vond ik het allemaal vrij eng, en dus voor de zekerheid boekte ik mijn eerste 2 overnachtingen in een hotel dat er wel betrouwbaar uit zag. Als hij mij dan niet zou ophalen, kon ik tenminste een taxi nemen en wist ik waar ik precies heen moest gaan. 

Spannend.

Nou daar stond ik dan een maand later op Schiphol. Ging ik dit dan echt doen? Ondertussen hadden we ook al een aantal keer gebeld en hij beloofde mij op te halen van het vliegveld. De kriebels schoten door mijn buik en na 10 keer naar de wc te zijn gerend was het tijd om het vliegtuig in te gaan. Nog even keek ik achterom, nu kon ik nog terug, wie weet wat mij daar te wachten staat? Maar ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en in te stappen. 

Waar sta je?

Netjes op tijd landde ik in dat mooie land. Ik liep naar buiten en jeetje wat was het warm, het leek wel of iemand 10 warme dekens om me heen had gelegd. Even bijkomen en rustig begon ik om mij heen te kijken. Ja dit is echt een moslim land, vrouwen met hoofddoeken en boerka's liepen in grote getale voor bij. Na 10 minuten zoeken kon ik hem nog niet vinden, mijn hart leek wel elke minuut een slag sneller te gaan slaan. Hij zou er toch wel zijn? Ik besloot hem dan maar te bellen, hij bleek bij de verkeerde terminal te staan. Oef, gelukkig een pak van mijn hart, hij was er dus wel. Hij zou naar mij toe komen, maar na 10 minuten konden we elkaar nog niet vinden. Allebei hingen we aan de telefoon. Wat heb je aan? Een spijkerbroek en een blauw vest, toevallig was ik niet de enigste met zulke kleren. Ik draaide me om, daar stond ook iemand met een telefoon zoekend om zich heen te kijken. Een vriend naast hem wees naar mij. Hij draaide zich ook om, ja dat was hem dan toch. Bleken we al 10 minuten met onze rug naar elkaar toe te staan. We gaven elkaar heel formeel een hand, wierpen elkaar een lieve glimlach en stapten in de auto om naar dat kleine dorpje te rijden... En die glimlach was precies hoe ik het mij herinnerde. [Word vervolgd].

 

 

 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nu ben ik wel benieuwd naar het vervolg...
Ach ja, schiphol... leuke herinneringen...
Leuk, spannend!
Mooi artikel! Ben benieuwd naar de rest, hoor!
dikke duim en een fan erbij !