Hoe Toontjehoger en Toontjelager fuseerden

Door Toontjehoger75 gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

en een harmonieus geheel vormden. Liefde en bloeiende magnolia's.

Hoe Toontjehoger en Toontjelager fuseerden.
 

… en een harmonieus geheel vormden.



Dit artikel is een vervolg op Hoe Toontjelager Toontjehoger vond

 

e0688d13958a19e087e123148555e4b4VG9vbnRq

96276c4db2d39c1529b9fdbfc9e5b2e6SGFuZCBp

4191ef5f6c1576762869ac49281130c9VG9vbnRq

 

 

 

 

 

Nadat we verkering hadden gekregen, was het alleen maar dikker aan geworden tussen ons. Toontjelager (TL) en ik herkenden zóveel in elkaar! Soms stonden we gewoon verbaasd. Over veel dingen hadden we ook dezelfde mening. Natuurlijk waren we jong en zaten we vol idealen, maar dat deerde niet. We hadden nu elkaar! En daar genoten we werkelijk van. “Zie je wel”, dacht ik als ik in de spiegel keek, “God had ècht iemand voor me rondlopen!”

Zoveel we konden zochten we elkaar op. Dat was niet altijd mogelijk, omdat ik twee uur treinreizen bij hem vandaan woonde. Maar àls we bij elkaar waren, was het altijd fijn. Aan het begin durfden we elkaar nog niet goed aan te raken. Dat gaf helemaal niks; we haalden de schilderijtjes in z'n caravan van de muur, de glazen van de tafel en hielden een uitgebreid kussengevecht! Met een kussen kun je elkaar zomaar overal raken...
b4892f808f9efbd561cecbfbec3ad20dVmVybG92
Het werd nu best serieus. De eerste zoen, tussen de bussen van z'n werk, was al een fijne herinnering geworden. We spraken een verlovingsdatum af en nodigden mensen uit. In de zomer van het jaar nadat we verkering kregen, gaven we elkaar de ringen. We vierden het lekker twee dagen achter elkaar - op zaterdag bij mijn ouders, op zondag bij die van hem. Anders moest de helft veel te ver reizen.

In het dorp waar ik een paar jaar op kamers had gezeten, toevallig in de regio waar m'n ouders net naartoe waren verhuisd, was een straat met aan weerszijden magnoliabomen. Die bloeien vòòr ze blad krijgen, vroeg in het voorjaar. Dat is een prachtig gezicht en ik wilde graag trouwen als die bomen bloeiden. Ik lette erop wanneer dat was. TL wist dat ik dat graag wilde en had me heel lief gevraagd: “Wat zou je ervan vinden om volgend jaar lente m'n vrouw te worden?” Maar het zou anders lopen. De éne witte jurk zat de andere in de weg.4e363beb75f8fc9d0562fdfe820c36e4VmVycGxl

Ik deed een opleiding voor verpleging. De theorie was een eitje voor me, maar de stages vond ik zwaar. Op plaatsen waar ik mensen niet één op één had, maar voor een groep patiënten of bewoners moest zorgen, had ik te weinig overzicht en haalde ik onvoldoendes. Dat dat door autisme kwam, wist ik toen nog niet. Die stages moest ik herkansen. Gelukkig ging ik dan bijvoorbeeld de wijkverpleging in en daar ging het best goed. Maar dit gedoe kostte me wel veel tijd. In totaal heb ik zo 40 weken extra stage gelopen. Gevolg was, dat ik vroeg in de lente niet klaar zou zijn met m'n opleiding. De bruiloft moest wachten.

Dat jaar bloeiden de magnoliabomen niet op dezelfde tijd als het jaar ervoor. Er zat zelfs een maand verschil tussen! Het zou dus toch nooit gelukt zijn om dat goed te plannen. In mei haalde ik m'n verpleegstersspeld en in september zouden we trouwen. Ik had dus nog een paar maanden de tijd. Daarin wilde ik meer doen dan de bruiloft voorbereiden: ik wilde daar alvast een kamer zoeken en gaan werken, zodat ik de omgeving zou leren kennen. Maar m'n toekomstige schoonouders vonden dat ik beter bij hen in kon trekken, dat scheelde vast flink in de kosten.

6bc8a4225b3545e66a4a868c83718f6eTWFnbm9s

Nou had ik wel eens onenigheid gehad met een huisbaas. Zoiets wilde ik liever niet meemaken met mensen die nog schoonouders moesten wòrden. Maar in de weekenden dat ik al bij TL's zusje op de kamer logeerde ging het heel goed en ik deed het maar gewoon: ik ging bij hen in wonen. Een andere zus was inmiddels het huis uit en ik kreeg haar kamer. Gelukkig ging het prima en zo leerden we elkaar gelijk goed kennen. Een paar maanden voor m'n diplomering had TL een flatje gekregen en die richtten we met z'n tweetjes alvast in met onze beider spullen. Ik kookte er al regelmatig en deed m'n was er; die hoefde m'n schoonmoeder niet voor me te doen.

Als kind was ik niet zo'n tekenares. Nog niet trouwens, maar ik had als jonge tiener eens op een kladblaadje wat mooie jurken getekend. Toen ik met m'n moeder op jurkenjacht ging, kwam ik er één tegen die leek op wat ik ooit getekend had. Ik had de verkoopster duidelijk verteld wat m'n grens was qua prijs, maar deze jurk was duurder en toch had ze hem laten zien. We werden het niet eens over de prijs en ma en ik vertrokken weer. Eenmaal buiten hebben we die jurk gelijk getekend. Zij is coupeuse en heeft toen mijn droomjurk genaaid. Ik hoefde alleen de stof en de accessoires te kopen. Dat scheelde een slok op een borrel. Èn ik kon de jurk precies krijgen zoals ik die wilde. Gelukkig naaide m'n moeder eerst van oude stof een proef voor het bovenlijf, want ik ben zo scheef gebouwd dat het jammer was als ze de goede stof vernaaid had. Er werden wat centimeters aangepast en na véél meer uren dan van tevoren ingeschat, was m'n jurk klaar. En wij waren er ook klaar voor!

930ccf769225dbfac0d663fdadfb6d70UDEwMTc5

Het werd een prachtige dag. ToontjeLager haalde me met z'n witte auto, die hij inmiddels van z'n ouders overgekocht had, op bij de mijne. Hij had een prachtig donkergroen pak aan. Een plaatselijke fotograaf maakte er mooie foto's in het park. Onderweg naar mijn nieuwe thuis reed een vriendin/getuige mee. Het was grappig te zien hoe mensen naar ons wezen en zwaaiden op de snelweg. We waren wat vroeger dan gepland en gingen met een bevriende fotograaf, in een gehuurde open Pontiac uit de jaren 50, nog even wat foto's maken in de buurt van waar het allemaal begonnen was, bij het water. Hij zou later ook van alle foto's een heel mooi boek maken. Of - àlle foto's... we maakten een selectie, want het waren en zóveel! Foto's van de Pontiac, van de bloemen, in het stadhuis, de gasten, de inzegeningsdienst in een gehuurde, grote kerk - màssa's foto's.

Tijdens de kerkdienst zongen TL's zusjes en het stel dat die eerste avond niet gekomen was, een lied dat TL altijd zo graag hoorde. Zoals ik m'n zekerheid via de spiegel had geweten, had hij dat met dit lied. Hieronder zal ik de link ernaar zetten, want die hoort er bij.

66344c944aa3919d8f8317013be2cdffUDEwMTc5

Er waren veel mensen gekomen. Een vriend van TL's ouders had een enorme taart gemaakt van 7 verdiepingen. Er werden stukjes gedaan, TL had z'n ouwe band “opgetrommeld”, aangevuld met een andere drummer, voor de muzikale omlijsting. Was een tikkie hard, maar ja. Aan het einde van het feest gingen we naar huis. Tenminste, dat was de bedoeling. Handige planners als we zijn, hadden we er niet over nagedacht hoe we daar kwamen. TL's auto stond bij zijn ouders, waar we door de Pontiac opgehaald waren. Die hadden we maar voor 2 uur gehuurd. Gelukkig bracht m'n vader ons even naar huis.

Daar bleek, dat er nog iets niet handig gepland was. We moesten ons bed nog in elkaar zetten...
TL had er nog niet alleen in willen slapen. Dus hup, met de schroevendraaier aan de slag, terwijl we toch aardig moe waren. Achteraf dom natuurlijk; we hadden gewoon de matrassen op de bedbodems moeten leggen. Maar ja, we waren jong. Onervaren. En zo...
Wat er hierna gebeurde, zet ik niet op internet. ;-)

cec0883fe51a728bd2f1f1e9f23a4fbbYmVkLkpQ

In ons eerste huis heeft jarenlang een (repro) schilderij gehangen van een bloeiende magnoliatak.
Nu we twee huizen verder zijn, hebben we een donkerroze magnoliastruik in de voortuin gezet.
Voor de leuk en voor de herinnering, voor de mooi en voor de lief!

Bekijk en beluister hier TL's lied:
Somebody love me - Michael W. Smith
 

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Dit is het tweede deel in een reeks over familie Harmonie - oftewel de Toontjes.
Dit artikel is een vervolg op 1: Hoe Toontjelager Toontjehoger vond
Het gaat verder in 3: Haar baarmoeder huilt... en zij huilt mee
Nummer 4 is nog in de maak.
Dan gelukkig ook nummer 5: Het eerste half jaar met onze minitweeling.
Nummer 6 is: De schok: Mijn baby heeft een shock!
Nummer 7 komt er ook nog aan. En wie weet wat het leven nog meer aan artikelen brengt...

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi een levensverhaal. Duim!
Mooi, Mooi en nog eens MOOI , WELVERDIENDE DUIM!
Mooi verhaal en mooie jurk. Je had er toch wel ander schoenen bij aan he?
Ja, dat was de enige dag in m'n leven dat ik op hakken liep. Ivoorwitte, net als m'n jurk. Maar die paste de paspop niet. Volgens mij had m'n broertje die pantoffels erbij verzonnen.
Voor de jurk is voor een deel de matte binnenkant van de stof gebruikt, voor een deel de glimmende buitenkant. Je kunt het hier niet goed zien, maar er waren (ik meen) 47 witte roosjes van dezelfde stof, in verschillende maten, aan de jurk en het tasje vastgenaaid. De bovenrok is op verschillende plaatsen iets opgenomen met drie rozen.
Als het lukt maak ik nog een wat scherpere foto; twee van de drie eigen foto's in dit artikel zijn foto's van foto's, zonder statief en daardoor niet zo scherp. Maar ik kan ons trouwboek niet goed onder de scanner leggen.

Theun50, Ingrid2, Rose_love, DRIMPELS/Pork en Madamex: bedankt voor je compliment!
Terug naar waar je nog de toekomst moest vinden die je nu al hebt gevonden.
Mooi verhaal een DUIM van Pork.

DRIMPELS.
Zeker een mooi verhaal! Word er blij van!
Mooi verhaal!