Hoe Toontjelager Toontjehoger vond

Door Toontjehoger75 gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Met andere woorden: hoe ik aan mijn ideale man kwam! :-)

Hoe Toontjelager Toontjehoger vond
 

96fb9257e841704ba489b049c7807431VG9vbnRq3fc251dc4af62d66bae3508b3d92f242aGFuZGVu66cd5ec0422a4c2f154059a7f1edb61aVG9vbnRq

 

 

 


Ik lag geloof ik niet erg in de markt. Met 21 jaar had ik nog nooit een vriendje gehad. Ik was daar best eens verdrietig om, maar soms als ik dan in de spiegel keek, zei ik: “God, ik kan me níét voorstellen dat niemand eens van die krullen zal genieten!” En dat gaf me moed om er vertrouwen in te hebben: het komt wel goed met die man! Ergens loopt hij al rond - spannend... Wie zou het zijn?

Verliefd was ik vaak genoeg geweest. Er zijn een heleboel leuke knullen op de wereld! In mijn omgeving liepen er althans genoeg rond, maar er moet natuurlijk wel een dubbele klik zijn. En die kwam maar niet. Eens was ik helemaal stápel op iemand; was hij op m'n zùsje! Die hem vervolgens weer een slijmbal vond, natuurlijk. O, wat is zoiets fijn voor je gevoelens van brandende verliefdheid! Not...897b195d12657686e68609611c7a48a0SG9tZS5K

Vanaf m'n 18e zat ik op kamers. Ook tussen de studenten was ik nog steeds single. Dat ik Pabo en verpleging deed tussen de meiden, hielp waarschijnlijk ook niet mee. Eens in de twee weken kwam ik “naar huis”, wat wil zeggen dat ik naar mijn ouders ging. In onze kerk had je een jeugdgroep, die eens in de twee weken een jeugdavond had. Ik kwam daarom precies die weekenden thuis. Ik moest dan wel zorgen dat ik voor 19.00 uur over was met de trein, anders reisde ik niet gratis op m'n OV-kaart. Maar ik zat waar ik op kamers zat op een koor, dat regelmatig concerten gaf, meestal in het weekend. Dan kwam ik dus niet naar m'n ouders en schoof dat een weekje op.

Dit was ook weer zo'n week. Ik was het land doorgereisd, maar op zaterdag was er geen jeugd. Toen deed ik wat ik met anderen van die groep wel vaker had gedaan: ik ging naar de jeugdgroep in een naburige plaats. Daar was ik lang niet geweest en ik was benieuwd hoe het met iedereen was. Ik belde dus op bij wie het die avond zou zijn en ging erheen. Het was een mooie avond en na afloop kwam er iemand naast me zitten die ik herkende als de drummer. Hij vroeg zomaar: “Heb je zin om morgen  een filmpje te komen kijken?”

c96e78a41f6753e2ad4d7fc7008a1688ZHJ1bW1l

Nou, dat leek me op zich wel leuk, maar ik vond het niet zo'n goed idee om met iemand die ik nauwelijks kende naar de film te gaan, dus ik vroeg of er nog meer kwamen. Ja, z'n zus zou komen, z'n vriend en een stelletje uit dezelfde groep. Die vriend en dat stelletje kende ik, dat leek me gezellig. De zus bleek ik later ook te kennen, ik wist alleen niet dat het z'n zus was. En we gingen dus niet náár de film, het zou bij hem thuis zijn en hij zou me dan afhalen van het station, met de fiets. Daarom vroeg hij of hij een kussentje achterop moest doen.
(Wat een schatje, wie verzint er nou een kussentje achterop z'n fiets, als er een meisje achterop komt?) Maar hij was niet gewend met meisjes om te gaan, zei hij. Ik zei dat ik het aardig vond, maar dat het niet hoefde. Ik sprong er zo wel op.

Ik vroeg hem hoe laat de rest kwam. Om 19.00 uur, was de bedoeling. Er kwam om die tijd ook een trein aan, dus dan wilde hij me wel ophalen. Mij leek het niet handig dat hij op het station zou staan op het moment dat de rest voor z'n deur stond, dus we spraken af dat ik dan eerder zou komen. Tsja; dan zit je rond etenstijd. Dan zou hij wel een patatje halen. En daar had ik nou net geen zin in op zondagavond, dus ik wist het goed gemaakt: ik kreeg elke maandag, als ik bij m'n ouders vandaan naar school reisde, een ingevroren kliekje mee van m'n moeder. Ze klaagde dat ze niet meer van d'r kliekjes afkwam, nu ik nog maar eens per twee weken bij hen kwam. Dus daar zou ik wel wat van meenemen, dan was iedereen weer blij.

f63d8c2d2c4a7264e746480c49e1ee62R2VlbiBw

Op de afgesproken tijd haalde hij me op en ik sprong achterop. “Toontjelager” (vanaf nu TL) bleek in een stacaravan achter z'n werk te wonen. De verwarming bestond uit een dieselkachel; warm water of een douche was er niet en het was er zogezegd niet helemaal opgeruimd. We maakten ruimte in de keuken en ik warmde een kliekje spaghetti en een “preiprut” op, zoals dat bij ons heette. Er was geen eettafel, maar wel twee lekkere stoelen en een bank, dus daar aten we.

Het werd erg gezellig. Van de vriend die nog zou komen stond er een gitaar. Dat kwam mij als gitariste natuurlijk mooi uit. TL kroop achter z'n synthesizer. Hij speelde allemaal mij bekende liedjes, die hij uit z'n hoofd allemaal aan elkaar breide. Het was een stromende rivier van mooie, gevoelige klanken. M'n vingers deden mee op de snaren van de gitaar. Al veel te snel naar ons zin klopte de vriend op de deur. Het stelletje en de zus belden af. Zo bleven we met z'n drietjes over om “Marry Andrew” van Danny Kay te kijken, maar eigenlijk had ik wel genoeg aan ToontjeLager. Wat was hij leuk!

d02b0c753bbe4462ddd16b64b3459b2aQWNodGVy

Op de terugweg naar het station, weer achterop, tegen z'n brede rug, schreef ik m'n adres en telefoonnummer op. We vonden beide dat het zó gezellig was geweest, dat het voor een snelle herhaling vatbaar was. Ik was natuurlijk niet zo heel vaak in de buurt, maar zou al snel op tournee naar Hongarije gaan met m'n koor en wilde hem daarvòòr nog zien. Ik zorgde ervoor dat ik toch eens extra naar m'n ouders ging. En ook de keren na de eerste ontmoeting was het berengezellig. We wandelden in de stad, liepen langs het water en praatten heel veel. Tot het moment kwam dat hij vroeg waar hij aan toe was. Was ik verliefd op hem? Hij had namelijk vaker teleurstellingen gehad en stond zichzelf niet toe verliefd te worden, als de ander niet op hem was. Ik vond dat een eerlijke vraag. Ik vertelde hem dus ook eerlijk dat ik niet verliefd op hem was, maar dat ik hem wel leuk vond en dat het dus nog kon komen. Beide vonden we dat verkering niet iets is wat je “neemt”, maar iets dat groeit, totdat je je afvraagt: wat hebben we nou eigenlijk?

Onze families viel het op dat we vaak bij elkaar waren en we kregen vragen. Maar we hadden nog geen verkering, dus dat zeiden we ook. Tot het moment kwam dat we in het zonnetje, aan de rand van het water op een bankje belandden. Er kwamen maar weinig mensen voorbij. Het werd best knus...
Blijkbaar straalde het van ons af. Een dikke Duitser kwam voorbijlopen, z'n bijna even dikke fototoestel op z'n buik. Hij stopte en keek naar ons. Hier móést hij een foto van maken. Es sah so glücklich aus! Nou, hij sloeg aan het fotograferen en zou ons er ook afdrukken van sturen. TL schreef het adres van z'n ouders op, omdat hij zelf geen eigen brievenbus had en ik trouwens ook niet.

dfb35dbac42ee87060ff34cac18d4333UG9zdGJv

Toen de Duitser weggelopen was, bedachten we ons dat die foto's van ons als knusse twee personen bij TL's ouders op de mat zouden vallen. Die zouden dat vast redelijk apart vinden, voor mensen die géén verkering hebben. En eigenlijk moesten we concluderen dat wat wij hadden, behoorlijk op verkering leek... Dus een kwartier na het moment met de Duitse fotograaf, en een maand na onze eerste gezellige avond, hadden we verkering. Kwart over drie, tweede paasdag, 1996. En toen konden we iedereen weer uit gaan leggen dat we nu wèl verkering hadden...

Om te beginnen nam TL me mee naar zijn ouders, die in de buurt woonden en stelde ons aan elkaar voor. Het waren heel aardige mensen. Zijn moeder stond met ons mee te stralen en zei dat ze hiervoor al zo lang gebeden hadden. Verder weet ik van die dag niet zo veel meer, behalve dat ik 's avonds naar m'n ouders belde en m'n broer aan de telefoon kreeg. Ik vertelde dat ik verkering had. Nou heeft mijn broer een talent voor droog reageren en hij vroeg: “En? Zoent 'ie lekker?”

ac55290c18b01ead4c5b26120afacf3fVGVsZWZv
Ik vertelde dat we daar nog helemaal niet aan toe waren. Dat hoefden we ook niet. We waren zó al gelukkig genoeg voor dat moment. Drie dagen later schreef ik dit gedicht, dat nog altijd ingelijst bij ons aan de wc-muur hangt:

Hobbelpaartje.

Twee jonge mensen, eerst stil en alleen,
slaan nu toch hun arm om elkaars middel heen.
't Begint heel voorzichtig, want durft hij dit wel?
Is dit voor haar toch niet wat àl te snel?

Maar nee, bij het lopen vindt zij het ook fijn,
zo heel dicht bij (…), haar gozer te zijn.
Zó lopen ze verder, zij past haar pas aan
aan de passen van hem, om gelijk op te gaan.

Maar 't lukt voor geen meter, hoe graag ze 't ook wil.
In hun benen blijkt tòch teveel lengteverschil.
Hij stelt dus voor: “Houd je ritme maar vast,
dan lopen we beiden zoals het ons past”.

Dit lijkt het te wezen, maar 't helpt nog geen zier,
want waar zíj víjf stappen neemt, neemt híj er víér.
Dus zo aan 't begin, ach dan loopt het wel recht,
maar twee stappen verder, daar hobbelt het ècht!

Zij lacht er maar om en trekt zacht aan z'n staartje:
“Vind jij het ook net een echt hobbelpaardje?”
“Hé, ja en dan noem ik jou voortaan zo. Of
wil jij dat soms niet?” “'Tuurlijk wel, dat vin'k tof!”

En zo komt het dus dat men van nu af aan
een hobbelpaar over de straat kan zien gaan.
En denk je: “Wat ziet dat er grappig uit daar”,
weet dan: zij zijn echt heel tevree met elkaar!

87db103d16db8b2672fe0a9ee6920668SGFydGVu

 

 

 

 

 

 

:-)

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

Dit is het eerste deel in een reeks over familie Harmonie - oftewel de Toontjes.
Lees verder in deel 2:
Hoe Toontjehoger en Toontjelager fuseerden
Daarna komt 3: Haar baarmoeder huilt... en zij huilt mee
Nummer 4 is nog in de maak.
Dan gelukkig ook nummer 5:
Het eerste half jaar met onze minitweeling.
Nummer 6 gaat over: De schok: Mijn baby heeft een shock!
Nummer 7 komt er ook nog aan. En wie weet wat het leven nog meer aan artikelen brengt...

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bedankt!
Enne; hij is nog net zo lief als 15 jaar geleden! ?
Mooi verhaal ;)
Heel erg romantisch!
Heel erg leuk!
Graag gelezen!
Nee hoor; enkel nog wat plaatjes en zo. Op de één of andere manier ben ik deze reeks achterstevoren, of zoals ons zoontje eens zei: "onderstekop" begonnen. Ik schreef het artikel dat ik momenteel als m'n laatste in de serie zie, maar vond dat er nog één vòòr hoorde. Anders leest men het in de verkeerde volgorde.
Toen ik daarmee bezig was, besefte ik me dat ook die een voorloper moest hebben. En zo... :-D
Ik ben nu dus met een aantal artikelen tegelijk bezig. En een aantal andere ertussendoor! ;-)
Heel leuk, marre... Laat ons niet te lang wachten op het vervolg he ;-) Duim