Misbruik binnen een huwelijk, hou je handen thuis!

Door Natas gepubliceerd op Friday 28 September 12:11

Verkrachting, aanranding, mishandeling binnen een huwelijk! Het komt nog te veel voor. ...blijf van m'n vriendin af !!!

M’n telefoon gaat, een smsje..
‘ Hi lief, ik moet je spreken, kunnen we ergens afspreken als je tijd hebt’
Het is mn vriendin, en we hebben voor morgen afgesproken om 10 uur bij een koffie tentje, net om de hoek.
Wat is er aan de hand? Ik weet dat ze huwelijks problemen heeft, daarbij heeft ze een affaire, waar we het al vaak over hebben gehad, maar  er is meer, dat we buiten de deur afspreken.
Er gaat van alles door mn hoofd, want zondag, 2 dagen geleden hadden ze ook al ruzie, waarbij Hans haar had geduwd. Vreselijk vond ik dat, en ze weet hoe ik hier over denk! Maar, daar had ze dan ook weer een excuus voor, het was namenlijk ook wel een beetje haar fout. Ik heb maar niet gereageerd, want dan maak ik het misschien wel erger.
Hij heeft toch niet weer.......? Zou ze het gezegd hebben over haar affaire? Heeft ze nu dan eindelijk de knopen doorgehakt?
Gedachtes die mijzelf gek maken.....laat ik maar rustig blijven en wachten op morgen.

 

Dit keer was ik iets later, maar dat had ik haar al laten weten via een smsje.
Sonja was blij me te zien en nadat ik een latte besteld had, begon ze gelijk haar verhaal. ‘Natas........, ik kan niet meer.....’
‘Ik heb gezegd dat ik een break nodig had, en dat ik niet meer wil vechten voor ons huwelijk’.
‘Maar, Sonja,  je had vorig jaar ook al een break en nu zijn de omstandigheden er echt niet makkelijker om geworden! Je weet toch wat je wilt, kap er nu mee, waarom doe je je dit zelf aan?’
Het liefst had ik haar willen beet pakken en door elkaar schudden, van, word nou een keer wakker.
maar daar heeft ze momenteel niks aan, ik weet het uit eigen ervaring, ze moet haar eigen beslissing nemen, op haar tijd.
‘ Natas.........., ik weet het, maar nu ik wil dat iemand me gewoon beetpakt en zegt dat alles goed komt.....’
Ze keek me aan, zo wanhopig en tranen in haar ogen.
‘Oh meis, kom hier. Alles komt zeker goed, en jij gaat het redden, je kan het! Ik ben hier voor jou, en luister naar je, 24/7 en geef advies als je er om vraagt, hou van je’.
Ze brak, en vertelde me het hele verhaal.

‘Ik wil niet meer verder met Hans, het gaat niet meer. Ik heb het echt geprobeerd, je weet dat ik altijd zei dat ik voor mijn huwelijk wilde gaan, maar dat kan niet in je eentje. Ik vind het zo erg, maar ik wil er niet meer voor vechten.  Er is te veel gebeurt en we kunnen hier niet over praten. Hans sluit zich ook helemaal af en ik ben bang dat het van kwaad tot erger wordt.
Zondag, dat hij mij duwde, was omdat ik te laat was. Hij had de auto nodig, maar ik was nog aan het eten met Mees en Patries. Toen hij belde ben ik gelijk naar huis gegaan, ik was nog niet eens klaar. Maar je weet t, als hij boos is.....pffffff. Thuis aangekomen kwam hij gelijk naar buiten gestoven, liep te schelden en gaf me een duw. Ik viel op de grond en geef mezelf de schuld dat ik te laat was en ik kon mn evenwicht niet meer houden, omdat ik hoge hakken droeg. Dat is toch niet normaal Natas? Hij hoort zijn handen gewoon thuis te houden, ik heb veel te veel toe gelaten, echt waar te veel.....’.

Ik wilde reageren, ik begon bijna te koken van woede, maar ik ademde rustig door en hield wijs mn mond.
Ze zuchtte en ging verder met het verhaal
‘ Toen ik Hans vertelde dat ik niet meer wilde, reageerde hij in eerste instantie nonchalant en wilde zoals gewoonlijk niet meer verder praten. Maar ik bleef net zo lang zeuren en praten totdat hij luisterde.
We hadden eindelijk een gesprek en ik had het gevoel dat ik mijn hart kon luchten. Hij luisterde  en merkte dat het ernst was. Het was al laat en we gingen voor een snelle hap buiten de deur. We zaten er eigenlijk heel ontspannen bij, dat is al een hele tijd niet meer zo geweest. Ik realiseer nu pas, dat ik dat vreselijk mis. Gewoon kletsen over koetjes en kalfjes, wat er is gebeurd vandaag, lachen met elkaar, is dat zoveel gevraagd?
Toen we naar de auto liepen gaf hij me een schouderklopje, met z’n vuist, zoals vrienden onder elkaar dat doen, en zei, het komt allemaal wel goed!’
Neeeeee...., dat is juist wat ik niet wilde horen!!! Heeft hij het dan niet begrepen? En denkt hij dat het met een ‘leuk’ etentje weer goed is???
Natas, hij is echt niet meer de man waar ik voor viel.  Als hij het mij zou vragen, kan ik niet eens meer zeggen dat ik van hem hou.
Weet je nog dat ik je laatst vertelde dat hij mij zo hard had vast gepakt dat ik er blauwe plekken van over hield?
Ja, hoe kon ik dat nou vergeten, ook weer zo’n vreselijk verhaal en  toen had ze Hans ook al verdedigd!
‘En dat er nog iets was gebeurt, wat ik je toen nog niet kon zeggen!’
‘Maar uhhhm.... ik had Hans verteld dat ik iemand had ontmoet, en dat ik gezoend had, niks bijzonders, dat was ook het enige wat ik hem verteld had. En dat ik er enorm veel spijt van had.
Hij reageerde niet en in eerste instantie, leek het erop dat hij het in zo verre kon accepteren. 
Die avond, ik weet niet meer hoe of wat, maar toen had hij mij verkracht.........’
De woorden werden ingeslikt en ze ging gelijk verder.
‘Sindsdien zijn we nog meer uit elkaar gegroeid en sex is er niet meer bij, ik kan het niet meer, en hij waarschijnlijk ook niet....’
‘Pardon Sonja, zei je nou....verkracht????? ‘ ik kreeg het amper over mn lippen
‘Ja, aangerand....maar...’
‘Sonja, dit kan niet, dit mag niet!!’
Ze ging weer in de verdediging voor hem. Ik moest de woorden eerst tot me nemen, het realiseren voordat ik kon reageren. Ik vroeg dit nog een paar keer, als bevestiging, en of ik het allemaal wel goed had begrepen. Ik kon mn oren niet geloven!! Sonja?? Hans?? Hans...met Sonja.....Waarom?
Wat moet ik zeggen, wat kan ik doen. Voor het eerst zit ik genageld aan mn stoel met een mond vol tanden. Emoties door mn hele lijf, ik ben kwaad, verdrietig, machteloos, ik kan wel janken...
Sonja...hoe gaat het nu echt met je?

 


Ik schrijf hierover omdat ik denk dat dit te vaak gebeurd en dat je dit niet moet onderschatten. Verkrachting, aanranding, mishandeling binnen een huwelijk! Het is niet goed te praten, en het is niet JOU schuld!  Ik vind het zo erg en kan het ook niet accepteren, maar wat kan ik hier aan doen? Hoe kan ik Sonja het beste helpen?

Dit verhaal is gebaseerd op werkelijkheid. Bepaalde feiten en namen zijn iets aangepast.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooie stukje om te lezen...
Dank je Lena13
Heel aangrijpend maar mooi artikel
@chrisrik, dank je wel, ik ben ook ontzettend blij, en het gaat steeds beter met haar!
ik zag deel 2 en ja ... deze had ik gemist!
het is een aangrijpend verhaal en weggaan is de beste oplossing!
Ondertussen weet ik (in deel 2) dat ze de stap gezet heeft!
Belgische duim
@stormerwout, dank je wel
@paco, ik weet het, mijn vriendin ook wel, maar t blijft moeilijk voor haar!?!
@manonvrolijk, dank je
Mooi hoe je het omschrijft, duim en fan!