Om zo vrij als een vogel te zijn 7 - het einde!

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 22:52

En voor altijd te reiken naar het zoetste onder de zon...

(Wil je bij het begin beginnen? Deel 1 vind je hier: http://www.xead.nl/3-zo-vrij-als-een-vogel)

Hij had tranen in zijn ogen. Ze zag het. Zacht begon hij te zingen. Nee, schreeuwde haar hart. Doe dat niet. Ze wist dat ze haar emoties niet de baas zou kunnen blijven. Ze draaide zich om, wilde wegrennen. Vluchten van hier. Maar hij pakte haar vast, trok haar in zijn armen.

 

Zijn stem in haar haar.

De diepe bas die zong.. “But the tigers come at night.. with their voices soft as thunder.” Hij was even stil, ze voelde dat hij ademhaalde. Trillend probeerde ze zich los te maken uit zijn greep. Hij was te dichtbij. Ze kon niet meer. “As they tear your hopes apart.. and they turn you into shame.”

Een traan liep over haar wang.

Ze draaide zich om. Keek hem aan met ogen vol verdriet. “Was dit wat je wilde?” fluisterde ze. Hij leek haar niet te horen. Zong door: “And still I dream she’d come to me..” Toen ze dat hoorde, stortte ze in. Ze huilde ongeremd. Hij trok haar nog dichter tegen zich aan.

Wiegde haar.

Ze gaf zich over aan zijn omhelzing. Hij suste haar met lieve woordjes. Zei alsmaar ‘sorry’. Ze vroeg zich af of hij het meende. Zou hij in de gaten hebben wat hij gedaan had? Hij was door haar pantser gekomen. Hij had zich in de zone gedrongen waar niemand mocht komen. Zomaar. Ze had niets kunnen doen om hem tegen te houden.

Ze was bijna emotieloos geweest.

Nu was dat in één klap weg. Alles was voor niets geweest. Ze had het zo goed opgebouwd. Nu had ze er geen controle meer over. Ze zou zeker niet meer naar haar ouders kunnen. Niet meer zonder boos en verdrietig te worden. “Ik ga wel met je mee.” zei hij en keek begrijpend.

Grace schrok.

Ze had zich niet gerealiseerd dat ze hardop had gepraat. Ze wist niet meer wat ze had gezegd en wat niet. Het deed haar ook niets meer. Het deed er allemaal niet toe. Het enige wat ze wilde was hier blijven staan. Zich geborgen voelen. Voor altijd. Bij hem.

Het snikken hield op.

Het voelde of ze geen tranen meer had. “Weet je,” fluisterde Arjen. “Ik houd al die jaren al van je.” Toen wist ze dat ze nog wel tranen had. Ze bleef huilen. Een stortvloed aan tranen. Hij wiegde haar maar. Ze wist niet hoelang ze daar stonden.

Misschien minuten. Misschien uren.

Maar ze werd langzaam warm van binnen. Het voelde of ze weer begon te leven. Toen vertelde ze hem alles. Hij zei dat hij dit nooit geweten had. Nooit verwacht had. Zij zei dat hij op haar vader leek. Hij wist dat het een beschuldiging was en zei: “Laat me je leren dat de ware mens van binnen leeft.”

Versuft keek ze hem aan.

Haar ogen waren roodomrand. Zacht streelde hij haar wang. “Geef me één kans.” smeekte hij. Toen zag ze het. Het verschil met haar vader. Zijn ogen waren niet dwingend. Zijn ogen waren liefdevol.  Plots kuste ze hem. Hij proefde haar tranen.

Voor hen zou het geen droom blijven: “… we would live the years together…”

De liefde is als een vlinder,
Fladderend door de tuinen van het hart,
Zoekend naar de bloemen van het leven,
Tastend naar nieuwe dingen
Om steeds zijn bevleugelde grenzen te verleggen
En voor altijd te reiken naar het zoetste onder de zon.

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Berna en Jan!
Heel erg mooi geschreven Rose. Duim!
Bedankt voor jullie reacties! - bloos -
schattig mooi! :)!
Mooi .........gewoon mooi! D
Mooi... genieten van het zoete leven!
Goed geschreven...pakkend!