Om zo vrij als een vogel te zijn 6

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 22:52

Om steeds zijn bevleugelde grenzen te verleggen...

Bij deel 1 beginnen? http://www.xead.nl/3-zo-vrij-als-een-vogel

Verdwaasd liep ze naast hem. Ze liepen langs de entree, waar de medewerkster hen verwonderd nakeek. Grace voelde haar ogen in haar rug prikken. Het hotelpersoneel had wat om over te roddelen. De verhalen waren zo in de wereld. Terwijl er toch niets aan de hand was.

Oh, nee?

Nee, dacht ze. Er is niets aan de hand. Nog niet,  zei een stemmetje van binnen. Ze slaakte een zucht. Arjen keek opzij. “Wat is er?” vroeg hij. Hij klonk zo bezorgd dat ze had kunnen huilen. In plaats daarvan zei ze luchtig: “Niets, hoor. Ik ben aan het genieten van mijn vakantie.” Hij glimlachte.

Die glimlach van hem.

Zo mooi, zo intens. Het kriebelde in haar buik. Meteen had ze zichzelf weer in de hand. Hij mocht het niet merken. Hoe had dit kunnen gebeuren? Hij zou haar nooit als meer zien dan ‘de dochter van’. Ze hoorde de zee ruisen.

Nog een paar stappen.

Toen waren ze boven. Wat ze zag, benam haar de adem. De zon stond bijna wit aan de lichtblauwe hemel. De zee was mooier dan ooit. Ze genoot ervan. Ze vergat haar verdriet. Haar lach klonk als duizenden stralende sterretjes.

Stralende sterretjes door het ruisende water.

Ze zette het op een rennen. Het leek of ze vleugels had. Recht naar de zee. Arjen rende haar achterna. Ze keek om, hij haalde haar in. Ze rende nog harder. Hij liep nog steeds op haar in. Ze stopte abrupt, hij liep haar omver, ving haar op. Zijn sterke armen tilde haar in de lucht.

Ze zweefde.

Hij draaide haar in het rond tot ze allebei buiten adem waren. Hijgend stonden ze tegenover elkaar. Ze keek hem zo lief aan dat zijn hart bijna brak. Ze was zo onschuldig, zo puur. Toch zag hij het verdriet dat ze had. Diep keek hij in haar ogen. Hij opende zijn mond om iets te zeggen.

Ze schrok.

“Ssh.”zei ze zacht. Ze draaide van hem weg en schreed naar de vloedlijn. Hij mocht fysiek in haar buurt zijn, geestelijk stootte ze hem telkens terug. Ze liet hem niet toe in haar leven. Ze had moeilijkheden genoeg zonder hem. Het enige wat ze wilde was vriendschap.

Ze lachte schamper in zichzelf.

Alleen maar vriendschap met een man? Vooral met .. deze man? Fier stak ze haar hoofd omhoog. Ja. Ze zou zich koel opstellen tegenover hem. Koel, maar toch vriendelijk. Dat was het beste. Hij riep. Nee, ze verbeeldde het zich niet. Hij riep naar haar.

Haar naam.

Ze draaide zich half om naar hem. “Ja?” Hij lachte schelms. “Jij zou met mij meegaan. Ik niet met jou.” Of ze het nu wilde of niet, ze moest lachen. Het was ook lachwekkend. Zij, die altijd als laatste kwam, liep nu voorop. Ze wachtte tot hij bij haar was.

Hij pakte haar hand.

“Zo,” zei hij. “Eigenlijk moest ik een riem aanschaffen, je bent een wegloper, dat heb ik al wel in de gaten.” Ze lachte. Haar hand lag in zijn grote hand. Ze voelde de kracht van zijn vingers. Zijn handen waren zacht. Het waren geen werkhanden. De handen van een kantoorman.

De handen van haar vader.

Haar gezicht betrok. Hij merkte het niet. Ze kon goed toneelspelen “Wat is jouw lievelingslied?” vroeg hij. “Behalve de zee?” vroeg ze met een knipoog. Daar was hij weer. De prachtige lach. “Ik vind alles wel leuk.”  zei ze, zich concentrerend op het zand. “Je hebt toch wel een favoriet?” drong hij aan.

“Ja.” zei ze toen.
“I dreamed a dream.”

Zijn hand kneep voorzichtig in de hare.

 

Wordt vervolgd...

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel Rina, Mijler:)
Mooi en nu heb ik het begin nog niet gelezen
Een super dikke duim van mij !