Om zo vrij als een vogel te zijn 5

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 22:53

...... Tastend naar nieuwe dingen ......

Twijfelend keek ze hem aan. Ineens wist ze het.

Ze zou het doen.

Ze zou laten zien dat ze op haar manier ook lef had. “Okee.” zei ze. Hij staarde haar weer aan. Zag ze verbazing in zijn blik? Had hij niet verwacht dat ze zou toestemmen? Ze voelde zich zekerder worden tegenover zijn lichte onzekere blik. Het gaf haar macht. Ze voelde dat ze dit aankon. Dat ze ervoor wou gaan.

Ze lachte naar hem.

Een vrolijke lach. Voor het eerst in tijden. Ze voelde zich opgelucht. Het voelde alsof ze alles aankon. Nog steeds keken ze elkaar aan. Ze waren in trance. Toen begon de intercom te loeien. Mensen liepen langs hen heen naar beneden. De trappen af , naar hun auto's. Iedereen maakte zich gereed om van de boot te gaan. 

“We moeten gaan.” zei hij.

Ze knikte, wendde als eerste haar blik af. “Ken je Ameland?” vroeg hij. Ze knikte weer. “Ken je hotel Buren aan zee?” “Ja.” fluisterde ze. Ze was er ondersteboven van. Dat kon niet waar zijn. “Kom daar naar toe.” zei hij. 

“Ik wacht op je.”

Ze zei niets en vertrouwde hem volkomen. Ze wilde dat hij op haar wachtte. Daar waren geen woorden voor. Hij liep naar zijn auto. Zij liep naar haar auto. Hij wist niet dat ze in hetzelfde hotel logeerden. Zij wist het wel. Ze wist niet wat ze ervan moest denken. Of ze er iets van moest denken. Er was iets gebeurd daarboven. Het voelde anders. Ze wist niet hoe ze het moest benoemen.

De kou van de wind maakte haar fris.

Het leek uren te duren voor de pont aan kon meren. Toen ze de wal opreed, voelde het als een kleine overwinning. Ze wist niet waar al die vrolijkheid vandaan kwam, ze had zin om te zingen. Waarom niet. Al snel zong ze met Susan Boyle mee. Ze voelde een verwantschap.

“..I dreamed that love would never die..”

Ja, dacht ze. Liefde die nooit eindigt. Zo moet het zijn. Ze was in een dromerige stemming, voelde zich bijna zweven. Waar kwam die plotselinge omslag vandaan? Ze wist het niet, het maakte ook niet uit. Ze reed even door Nes, om maar niet tegelijk met Arjen bij het hotel aan te komen. Toen ze zich eindelijk meldde bij de balie, was hij dan ook in geen  velden of wegen te bekennen. Een kleine teleurstelling. Terwijl ze er zelf voor had gezorgd.

“Kamer 29.”

Ze liep naar haar kamer en opende meteen de deur naar het balkon. Heerlijk.. Wat zou ze genieten deze dagen. Eindelijk eens echt genieten. Snel riep ze zichzelf terug naar de werkelijkheid. Ze pakte de nodige spullen, verkleedde zich en maakte zich op. Toen ging ze de deur uit. Aan de overkant ging de deur ook open. 

Ze groette.

Hij groette terug. Ze keken elkaar een moment in de ogen. Toen daverde zijn lach over de verdieping. De blijdschap weerkaatste tegen de muren en rolde op haar af. “Dat is ook wat,” grinnikte hij toen. “Zijn we nog buren ook.” Ze lachte terug en liep naar hem toe. “Kom,” zei ze tegen hem. “Laten we naar de zee gaan.” Ze was zelf verwonderd om het initiatief. Hij leek het niet gek te vinden.

Hij sloeg zijn arm om haar heen. Ze voelde een rilling over haar rug. Sloot haar ogen voor een moment.

“Kom.” zei hij nu.

Toen wist ze het. Ze was verliefd. Verliefd op een vriend van haar vader.

Het vervolg vind je hier: http://www.xead.nl/om-zo-vrij-te-zijn-als-een-vogel-6

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankjewel, Marinus en Kikafonie!
En Mc-suffie (blonde reactie van mij) wacht maar af hoor!:)
Mooi verhaal.DD
Heerlijk verhaal, ik zag het helemaal voor me, dit wil ik ook wel meemaken! Mooi geschreven
Bedankt voor jullie reacties!
Goed geschreven. De lezer (mij) in het verhaal getrokken!
Wat een mooie lovestory.