Om zo vrij als een vogel te zijn 1

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 22:55

Om zo vrij als een vogel te zijn.. Grens.

Ze moest er een paar dagen tussenuit.

Anders zou ze het niet langer meer trekken. Een paar dagen weg. Ze zou vrij nemen van haar werk. Verder hoefde niemand het te weten. Ze had immers niemand. Enkele kennissen. Haar ouders stelden al jaren geen belang meer in haar. Zij had er ook geen zin in. Jaren had ze haar leven laten besturen door haar ouders.

Volledig afhankelijk.

Dacht ze. Toen kwam de dag dat ze aan haar nieuwe baan begon. Een baan die ze zelf had geregeld, waar ze zelf op had gesolliciteerd. Niet de baan die toevallig via een vriend kwam. Ze besloot op kamers te gaan. Haar ouders waren woedend. Nu was ze drie maanden weg. De eerste week was ze een paar keer thuis geweest. Haar ouders waren stroef geweest. Ze had zich van binnen voelen verkillen. Ze voelde zich eenzaam, terwijl ze niet alleen was. Nooit had ze die woorden gesnapt. Nu wel. Het deed pijn.

Ze ging telkens iets eerder weg.

Die week erna was ze nog een keer geweest. Weer was het een tegenvaller. Haar moeder was stil en haar vader vertrok toen ze er nog maar net was. Met een stuurs gezicht. Pas toen ze in de auto zat, waren de tranen gekomen.

 

Een waas voor haar ogen, waardoor ze bijna verblind was geweest. Toch was ze thuis gekomen. Thuis. Daar was ze gebleven. Ze deed niets meer dan haar verplichtingen. Naar haar ouders was ze niet meer geweest. Ze was een keer naar een vriendin geweest, had een gezellige avond gehad en toen ze wegliep, voelde ze dat niet alleen fysiek was.

Uit het oog, uit het hart.

Dat was haar de laatste weken erg duidelijk geworden. Ze huilde weer bijna. Waar kwamen die tranen vandaan? Ze was nooit snel depressief geweest, of zelfs maar verdrietig. Iedereen wist dat zij die vrolijke meid was, die het overal naar haar zin had, die zo makkelijk was. Een zegen voor iedereen. En voor haarzelf? Ze wist het niet.

 

Was ze wel echt gelukkig geweest die jaren?

Ja. Dat geloofde ze vast en zeker. Nu was haar beschermde wereld weggevallen. Ze stond er alleen voor. Dat vond ze niet erg. Alleen was het zo’n teleurstelling. Ze vond het verschrikkelijk dat haar ouders haar lieten gaan zodra ze niet meer in het gelid liep. Haar vriendschappen bleken oppervlakkiger te zijn dan zij had gedacht. Ze moest weg. Vrij van haar werk krijgen, zou geen probleem zijn. Haar baas had zich als de ideale baas ontpopt. Maar waar zou ze heen gaan? Ze wikte en woog. De zee. Het moest bij de zee zijn. Even dacht ze aan Noordwijk. Nee, het moest iets anders zijn. Iets waar ze zich volledig af kon sluiten van alles. Waar ze ver stond van alles wat er veranderd was. Alles wat er gebeurd was. De Waddeneilanden? Dat stond haar meer aan.

Ameland, besloot ze plotseling.

Een paar dagen later was ze onderweg. Ze wist zelf niet eens dat ze zo avontuurlijk kon zijn. Een last-minute boeken, had ze nog nooit gedaan. Maar het voelde heerlijk. Toen ze op de veerboot wachtte, voelde ze zich weer gelukkig. Het stipje in de verte. Het bewegen van het water. De prachtige wolkenlucht.

Echt gelukkig.

Ze stapte uit haar auto en liep in de richting van het water. Even wenste ze dat ze erin kon verdwijnen. Erin opgaan, tot niets. Toen lachte ze en schudde haar hoofd. Ze zou wat van haar leven maken. Achter zich hoorde ze een zware mannenstem. Ze keek om, dacht dat hij tegen haar sprak.
 

Haar adem stokte.
Haar blik bevroor.

 

Wil je weten hoe het verder gaat?
Lees het tweede deel: http://www.xead.nl/om-zo-vrij-als-een-vogel-te-zijn-ii

Reacties (7) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dankje..
Super mooi !
Bedankt allemaal!
Heel mooi geschreven.
een dikke duim van mij !
Mooi geschreven.