Ik kan niet meer doorgaan, zei ze

Door Stardust gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Vanuit haar oogpunt: Zij had van hem de tijd gekregen. TIjd om na te denken. Om zichzelf terug te vinden. Het avontuur aan te gaan. En nu? De tijd lijkt zich tegen haar te keren.

Eén blik. Toen. In die overvolle bedrijfskantine, waarin een of ander feestje werd gevierd. Ze voelde het. Terwijl ze met een vriendin stond te praten, te lachen, een beetje stonden te dollen ook, met een groepje mannen die iets verderop stonden.

"Er kijkt iemand naar me." En terwijl die gedachte door haar heen flitste, keek ze om. Hij was het. Zijn blik had iets van genegenheid en begeerte ineen. Luttele seconden keken ze naar elkaar. Het leek een eeuwigheid. Het leek buiten de tijd plaats te vinden. Het was een 'weten.' "Ik wil jou." "Ik wil jou en niemand anders. Jij hoort bij mij. " Ze herinnerden elkaar. Vanuit een plek waar tijd niet bestaat.

Hij sprak met zijn ogen. "Er is niemand anders. Er is alleen "wij." Uiteindelijk: Wat er hierna ook gebeurd. Waarheen je ook vlucht. Waarheen ik ook zal vluchten:  Het doet er niet toe. Vanaf hier begint ons verhaal... Al het andere om ons heen is een podium. Een heel groot podium. Dat 'de wereld' heet. Tegenwoordig. Niet toen wij er al waren, toen was het er nog niet. Het is voor ons gemaakt, dit podium: de achtergrond waartegen ons verhaal zich afspeelt.".

Ze begreep het maar ze kon het niet bevatten. Ze begreep dat hij de waarheid sprak zonder te praten. Op die twintig meter afstand. Maar ze kon die waarheid niet bevatten. Dit leek zoveel groter dan haar. Dan hen. Dan het leven zelf.

Enkele keren daarna vonden soortgelijke momenten plaats. Ze kregen contact. Hoewel ze die momenten, dat het er echt toe deed, op eén hand kon tellen. Dat het zo voelde, net als die ene, eerste keer: alsof ze elkaar al heel lang kende. En een afspraak hadden. Alle andere keren liep het stroef, zat de wereld 'in de weg': Haar man, zijn vriendinnen. Haar leven, zijn leven.

Het mocht niets zijn, het werd niet gevoed. Zij wilde haar man niet voor de gek houden, voor één enkele blik die ze niet kon bevatten en hij wilde geen poging wagen op een getrouwde vrouw: voor hem was het huwelijk iets heiligs. Hij wilde geen heiligschennis plegen. Daar was hij te rechtvaardig voor en ze wist het. Dat ze vast zaten  in de rollen die het leven, en zij zichzelf hadden toebedeeld.

De tweede keer was op het plein, voor het gebouw waar ze werkten. Zij had net pauze gehad en liep weer richting de hoofdingang. Hij nam pauze en liep net naar buiten. De tijd stond opnieuw stil. Ze zaten gevangen in elkaars ogenblik. "Hoi" zei hij blij "Hoi" zei ze terug en ze keken alleen naar elkaar, in elkaar. En dat was het, niet meer en niet minder, maar op dat moment bewogen hemel en aarde.

Daarna gebeurde het op een kerstfeest. Iedereen was vrolijk, een beetje aangeschoten, je weet hoe dat gaat. Ineens stond hij voor haar en vroeg haar ten dans. Het was haar opgevallen dat hij de hele avond nog niet gedanst had, terwijl hij het goed kon. Alsof hij had gewacht op dat ene moment: Toen zij in zijn buurt stond. Ze zei ja. En ze dansten. Ze dansten alsof ze samen nooit iets anders gedaan hadden. Het stroomde: hun bewegingen gingen moeiteloos in elkaar over: Ze waren één. Voor enkele minuten waren ze één.

De vierde keer was een half jaar later, weer op een feestje. Even was ze tegen hem aan gaan staan, nee, niet echt tegen hem aan, meer in zijn 'aura', "under his umbrella".. En heel even was haar hand langs de binnenkant van zijn dij gegleden. Waarop hij haar vertederd aan had gekeken en zei: "Wat zie je er mooi uitvanavond...." Het moment werd verstoord door een gezamenlijke vriendin die, aangetrokken door de gloed, goedbedoeld een 'groepshug" kwam doen.

De vijfde keer was bij haar thuis. Ze lag inmiddels in scheiding, omdat haar man was vreemd gegaan (ja: het kan vreemd gaan...).Hij had het snel toegegeven: dat hij verliefd was geworden op een ander. Huilend. Weliswaar nadat ze zelf had lopen gissen, maar toch: Hij was er voor uitgekomen voordat er meer had plaatsgevonden dan een enkele zoen. Maar dat was genoeg om hen om beiden te laten beseffen dat dit het begin van het einde was.

Het had hen beiden opgelucht: het huwelijk was niets voor hen. Ze wilden bij de grote-mensen-wereld horen, maar die jas pastte hen niet.  Ze besloot, omdat het waarschijnlijk de laatste keer zou zijn dat ze zijn verjaardag zouden vieren, om een surpriseparty te organiseren voor haar man. Haar had ze ook uitgenodigd. En hem had ze ook uitgenodigd. Voor haar man: het was een vriend.

Het moment vond plaats toen hij naar huis ging. In de keuken. Hij kwam haar gedag zeggen. Zijn stem was laag toen hij op haar af kwam lopen, zijn armen opende en tegen haar zei: "Dag lieverd".  Ze kroop erin en zei "Dag schat". En in deze voorzichtig tedere omhelzing kusten ze elkaar op de mond. Het was niet hartstochtelijk. Het was eerder een soort verstandshouding. Zoals de eerste keer, in die blik: een bevestiging. Een Weten.

Op dat moment besefte ze maar één ding: "Ik ben thuis. Dit ....is Thuis". Ze heeft het hem later ook weleens geschreven:  " Die avond kwam ik thuis....in jouw armen. " Ze heeft het nooit tegen hem kunnen zeggen. Want ze ging weg. Ze vluchtte weg. Op zoek naar zichzelf. Het avontuur. Het avontuur dat ze nodig had om zichzelf te vinden.

Het klinkt tegenstrijdig. Want het leek alsof ze zichzelf had gevonden: daar, in zijn armen. Nee. Dat was een moment. Een moment in de tijd. Hij had haar één moment in de tijd gegeven, waarop ze meer was dan ze dacht dat ze kon zijn.  Eén moment in de tijd waarop al haar dromen slechts eén hartslag verwijderd waren.  (U know: as sung by Whitney Houston)

Hij gaf het haar 'mee'. Dat moment. Om te herinneren. Om haar zich aan hem te laten herinneren. Voor als de tijden zwaar zouden worden. Ja, bijna alsof hij wist dat haar tijden zwaar zouden worden. Ze had nooit iets van hem gekregen. Maar op dat moment gaf hij haar: De tijd.

Dat besefte ze zich pas later. En dat hij daarmee zelf afstand nam, moest nemen, van die tijd. Hij gaf haar de tijd, zolang als het nodig was voor haar om te beseffen dat dit het mooiste geschenk is dat je als mens kunt ontvangen. Dat iemand  je kan geven: Ongeacht zijn wensen, zijn wil en zijn verlangens.

Het is zo'n tijd geleden dat hij dit aan haar gaf. Zo lang geleden, dat hij het zich zelf bijna niet meer kan herinneren. Soms wordt hij overvallen door iets. Maar hij weet niet precies door wat. Het lijkt heel in de verte hier mee te maken te hebben: Met de tijd van toen. En met haar. Hij moet het zich ooit gaan herinneren? Moet hij dat? Of is er geen noodzaak?

Ze kijkt vragend naar haar spiegelbeeld. En ze ziet dat ze moe is. De tijd heeft haar rimpels gegeven. Wijsheid, ja, maar ook rimpels. Grijze haren. Ze begint zich af te vragen of ze hem ooit nog zal tegenkomen, welke waarde ze de langgekoesterde herinneringen nog moet geven. "Ik kan niet meer doorgaan". zegt ze zacht, tegen zichzelf. "Ik kan hier niet meer mee doorgaan."

 http://www.xead.nl/ik-kan-niet-meer-stoppen-zei-hij

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed geschreven
Oh wat prachtig geschreven! Fan!
Adembenemend. Ik ben weg van je schrijfstijl.. Vóél je woorden. Dank je wel voor dit mooie verhaal...!