Als hij maar een keer zou kunnen huilen en ontvangen

Door Spiritlady gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Daar gaat hij heen , met gebogen hoofd en hangende schouders

Daar gaat hij heen , met gebogen hoofd en hangende schouders

Het is de laatste dag dat hij de deur achter zich dichttrekt. Daar gaat hij heen, met gebogen hoofd en hangende schouders. De hele dag heeft hij zich groot gehouden, met opgeheven hoofd gestaan, maar het is voorbij, het is nu echt voorbij. Na vijfentwintig jaar trouwe dienst, is er ineens geen plaats meer voor hem. Hij begrijpt het wel, ja hij begrijpt het heel goed. Het was een gedwongen keuze, maar de pijn , het gevoel van afwijzing, die is ondragelijk. Zijn baas , hij heeft hem amper gezien vandaag, die had het er ook moeilijk mee. Vluchtig kwam hij even langs om hem de hand te schudden. Ook hij lijdt, het was een zware keus, als hij anders kon dan had hij het anders gedaan. Maar die keus was er niet, hij moest wat afstoten, en daarmee, tja daarmee werd hij overbodig.

Bij het meer gaat hij op een bankje zitten


Hij loopt nog een rondje door het park, het was echt een zware dag. Bij het meer gaat hij op een bankje zitten en tuurt over het water. Hij steekt een sigaretje op en gaat even helemaal op in zijn gedachten. Hoe moet dat nou verder, als hij geen nieuwe baan vind. Hij is al weken aan het solliciteren, maar het wil gewoon niet lukken. Alles, ja alles heeft hij er voorover. Hij wil elk werk wel doen, solliciteert overal op, maar niemand , nee niemand wil hem hebben. Te oud, te hoog gekwalificeerd en ga zo maar door. Zijn eigenwaarde begint met de minuut verder te zakken. Zichzelf moed in pratend loopt hij naar huis. Alsof er niets aan de hand is stapt hij naar binnen en gaat op in het dagelijkse leventje thuis.

Vandaag brengt hij de kinderen naar school, ze zijn dol enthousiast


De volgende morgen staat hij vroeg op zoals altijd. Vandaag brengt hij de kinderen naar school, en ze zijn dol enthousiast. Hij geniet van het ochtend ritueel wat hij al die jaren heeft gemist. Dollend lopen ze samen naar school. De kinderen trekken hem meteen mee naar binnen zij weten de weg. Zijn dochter volop in vreugde, roept met een stralende glimlach: “kijk eens meester mijn papa heeft me gebracht, want hij heeft geen werk meer.” Even moet hij slikken, maar hij houdt zich groot. Hij geeft de meester een hand en stelt zich netjes voor. Hij neemt afscheid van zijn dochter en verzameld zijn moed bij elkaar , om met zijn zoon mee te lopen. Gelukkig die blijft bedeesd, hangt zijn jas op, neemt afscheid en gaat de klas binnen.

De confrontatie met de werkelijkheid stak een mes in zijn hart

 


Hij zwaait nog even draait zich om, en loopt de school weer uit. Met een omweg loopt hij terug naar huis, zijn schouders opnieuw hangend langs zijn lichaam, zijn hoofd ligt gebogen. De confrontatie met de werkelijkheid, daar op school, stak een mes in zijn hart. Ja hij is werkeloos, en met zijn ziel onder de armen, stapt hij het huis weer binnen. Hij zet een verse bak koffie , en met de krant zet hij zich aan de keukentafel neer. Op zoek naar een baan, welke maakt niet uit. Iets ja iets zal hem weer een doel in het leven moeten geven. Als hij drie brieven klaar heeft , vind hij het wel even weer genoeg voor vandaag. Hij belt een kameraad op om te vragen of hij zin heeft om mee te gaan vissen. Maar als hij hoort dat deze aan het werk is, komt hij even weer terug in de realiteit. Och ja natuurlijk het is geen zaterdag.

Zo gaat het nu al een jaartje aan


Zo gaat het nu al een jaartje aan. Duizenden brieven heeft hij al geschreven, maar nog steeds heeft hij geen werk. Ze kunnen rondkomen, ja nog net, maar het houdt niet over. Vakantie zit er niet in dit jaar, hooguit een dagje pretpark met de kinderen. Het is vrijdag avond en de telefoon gaat, zijn kameraad belt of hij zin heeft om mee te gaan stappen. OO hij heeft zo’n zin, het is zo lang geleden, maar daar heeft hij echt geen geld voor. Zijn kameraad probeert hem over te halen ,hij trakteert, maar hij blijft bij zijn standpunt. Nee die liefdadigheid daar kan hij echt niet tegen. Hij voelt gewoon hun medelijden , het maakt hem zo klein. Zijn vrouw probeert hem er toch toe te bewegen om te gaan, neem wat van mijn vakantie geld en ga met hem mee, je komt bijna nergens meer. Hij wordt bijna kribbig in zijn weigering, en legt de telefoon neer.

Hij staat op en loopt naar zijn schuurtje


Meteen staat hij op en loopt naar zijn schuurtje. Onderweg mopperend, nee dat nooit , ik ga echt niet haar vakantie geld gebruiken voor mijn plezier. Zijn vrouw blijft met tranen in haar ogen achter. Als hij nou maar 1 keer iets zou willen ontvangen, ik wil hem zo graag weer gelukkig zien. Niets blijft er van hem over, het doet gewoon pijn om hem zo te zien. Hij laat geen traan al voel ik ze branden. Hij trekt zich steeds verder terug van de wereld, zit opgesloten in huis. Zijn vrienden heeft hij al lange tijd niet meer gezien. En zijn humeur wordt met de dag slechter. Als hij nou een keer zijn grote trots opzij kon zetten. Als hij nou gewoon zou kunnen accepteren dat mensen hem willen helpen. Niet uit medelijden , maar gewoon om wie hij is, als dank dat hij er altijd voor hen heeft gestaan. Ik zie hem vechten, zijn eigenwaarde is tot in zijn tenen gezakt. Ik weet hoe belangrijk het voor hem is dat hij ons kan onderhouden. Dat is zijn trots, dat is zijn waarde, maar laat hem alsjeblieft leren dat ook hij gewoon een keer mag ontvangen. En dat hij mag huilen, omdat hij barst van het verdriet, om de verloren doelen, de verloren waarde en de verloren trots.

© spiritlady

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dit ontroert mij, pfff zo mooi geschreven. Ik wens jullie het allerbeste.
Een aangrijpend verhaal.
Mooi verhaal!
Ik ben er stil van!
mooi artikel!knap geschreven
Mooi verhaal. Je schrijft het alsof het heel dichtbij komt ;-)
Wat mooi, en wat goed ingeleefd!