Wondertje

Door Amanda gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

En dan is het zover. De bevalling begint. Alleen gaat niets, maar dan ook echt niets, zoals je had gewild en verwacht. Dat is dan ook vragen om problemen...

Start

De laatste weken van mijn zwangerschap heb ik toch kunnen genieten van het zwanger zijn, van het leven in mijn buik. Trots showde ik mijn inmiddels toch wel flinke buik aan de hele wereld. Echter, op het laatst werd het toch wel zwaar, dus wat mij betrof, mocht kindje komen. En snel ook! En ja hoor, hoe cliché, be careful what you wish for, kindje diende zich eindelijk aan, want de weeën waren begonnen!!!

Weeënellende

De weeën kwamen...gingen...kwamen...gingen...stopten... Met mijn geluk had ik kunnen weten dat het niet op zou schieten. De weeën waren donderdag begonnen, zaterdag kwam er meer vaart in, dus toen maar eens verloskundige gebeld. Fijn die vingers erin, en dan heeft ze ook nog het geweldige nieuws dat er nog maar 2-3 centimeter ontsluiting is. Fijn. Zondag stopten de weeën helemaal. Heb ik weer. Goed excuus om een flinke wandeling te maken, met het risico dat het kleintje er spontaan uit komt rollen. Maar nee, no such luck... Maar gelukkig begonnen de weeën 's avonds wel weer, op maandag zetten ze eindelijk door, dus om half 9 's avonds de verloskundige maar weer laten komen. In eerste instantie nog 4 centimeter ontsluiting, half uur later zelfs al 7! Tijd om actie te ondernemen vond mevrouw, dus ze brak mijn vliezen. Daarmee volgden de weeën elkaar snel op, tot stormniveau! En bedankt hè. Ook ontdekte ze dat kindje had gepoept, dus eigenlijk moest ik naar het ziekenhuis, maar door de stormweeën was de ontsluiting 9 centimeter, dus het was bijna zover. Dacht zij.

180 km/uur

Drie lange uren later, met inmiddels persweeën, had ik nog steeds maar 9 centimeter. Wat een hel. Dus ik vroeg liefjes of het niet eens tijd was de witte jassen eens met een bezoekje te gaan vereren. Mevrouw dacht dat dat wel beter was, dus de ambulance werd opgetrommeld. Met persweeën jezelf de trap afhelpen is niet ideaal, maar afijn, ik mocht zo wel fijn met zwaailichten, sirenes en 180 kilometer per uur over de dijk, dus dat was het me wel waard. Niet. Maar vriendlief blijft een kind, dus die vond dat wel helemaal geweldig. Ik had ondertussen bedacht dat als ik er dan toch was, vast wel een stamp pijnstillers kon krijgen, dus met dat vooruitzicht stapte ik op de brancard. Wel heb ik een mededeling voor alle ambulancebroeders onder ons: snoer nooit, maar dan ook NOOIT, een in baringsnood verkerende vrouw vast op een brancard. Dat vindt ze niet leuk. Zacht uitgedrukt.

Eindelijk geboren

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, waren er geen verloskamers vrij. Waarom heeft iedereen besloten uitgerekend vannacht te gaan bevallen? Mij interesseerde het eigenlijk weinig, dat kind moest eruit. En wel nu! Een infuus oxytocine zou wonderen doen. Natuurlijk. Weer 3 uur later had ik pas volledige ontsluiting en mocht ik ein-de-lijk gaan persen. Nadat ze me fijntjes hadden uitgelegd dat ik er bijna was, dat ik geen pijnstilling kreeg, en dat het niet lang meer zou gaan duren. Drie uur! Hallo? Persen was hemels, en 50 minuten was het gedaan. Kindje was er eindelijk. Om 10 voor half 7 dinsdagochtend.

Het is echt waar wat ze zeggen. Als het kindje er eenmaal uit is, is de pijn ook zo goed als weg, en wat een energie! Ik kon wel touwtjespringen, hardlopen, noem het maar. Ware het niet dat mijn onderkant niet helemaal meewerkte dan. Lekker belangrijk! Geef mijn kind hier! Het eerste wat ik vroeg aan vriendjelief was: "Is ze mooi?" Waar ik me al niet druk over maakte. Maar mijn dochter was geboren, ik had energie voor 10, had mooi wel in een racende ambulance gezeten/gelegen/gehangen en ik had gigantische honger. En had ik al gezegd dat ik een fantastische, mooie, lieve dochter had?

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gefeliciteerd met de kleine. Een geboorte blijft toch een wonder.
Gefeliciteerd met je dochter, de geboorte is zeker een mooi moment maar er komen nog heel veel mooie momenten geloof maar :)
Heel mooi artikel...gefeliciteerd met de kleine
Dat eerste moment vergeet je nooit meer, leuk ook met humor omschreven, die lange weg daarnaar toe.
De wereld staat bij mij nog steeds stil, ik leef nu al 2 jaar en 6 maand in mijn eigen wereld.
lekker hoor zeker weten.