Relatie met een getrouwde man

Door Maria-Impala gepubliceerd op Friday 28 September 12:07

Hoe is het om een relatie te hebben met een getrouwde man. Lees de reden en de ervaringen

Een relatie met een getrouwde man.

Nee hè, niet weer, dat is echt niet fijn.

Als je alleen bent, ben je de sterke, onafhankelijke vrouw.
Je weet dat je alleen bent en je bent trots dat je al je hele leven zelf, alleen je boontjes dopt.
Je weet dat je alleen bent, dus je weet dat er van alles niet is, maar dat is dan “all in the game”, dat accepteer je.
Er zijn allerlei ontberingen, maar je weet het, het heeft een plek, het is te doen.
Er is een diep verborgen verlangen, dat zich uit in een soort fantasie, dagdroom, over je grote liefde die je kust, streelt en in liefde met je naar bed gaat, maar die fantasie sta je jezelf maar zo af en toe toe.

En dan komt er toch weer een getrouwde man langs. Waarom nou nooit een ongetrouwde die alleen is net als jezelf, die een maatje zoekt net als jezelf, serieus is en noem maar op.
Nee, bij mij zijn het altijd alleen de getrouwde mannen die interesse hebben.

Eigenlijk is het zo super dat er eindelijk weer iemand is die je aanraakt, je kust, ze kleding uitdoet en tegen je aan komt liggen. Die je mag strelen en knuffelen. Het is intens, je geniet met volle teugen en overgave van het moment.

Want het gaat om momenten, gestolen momenten. Regelmatig denk je: die zie ik niet weer terug. En dan gaat toch gelukkig weer de telefoon.

Bewuste Keuze

Je bent met je volle bewustzijn er toch weer in gestapt, omdat het je natuurlijk niet voor niets steeds weer overkomt. Er moet een reden zijn, een levensles. Nou die dan maar zo snel mogelijk leren.

Het komt vanzalf naar je toe. Het gemis. Het verlangen. Als hij weg is, is het verlangen het grootst. Onmiddellijk hunker je weer naar zijn warme lichaam, zijn zachte huid waarvan de haartjes zo lekker prikken. Zijn omhelzing.
‘ s Avonds zou je willen dat je lekker tegen hem aan zou kunnen kruipen, maar je legt je voeten maar tegen de kruik.
Juist de getrouwde man is onbereikbaar.
Je kunt hem niet bellen.
Je kunt niet uitkijken naar de avond waarop je hem weer in je armen kunt sluiten als hij thuiskomt uit zijn werk.
Als je weet dat je hem over een paar uurtjes weer ziet en dat het gevoel in je leven gewaarborgd is, dan ben je rustig, voel je je zeker en veilig.
Maar dat is niet zo.
Hij komt niet op jouw verjaardagsfeestje, je gaat niet met hem mee naar vrienden en kennissen. Iedereen denkt dat je alleen bent. Diep in je hart ben je volledig gebonden.
Je krijgt niet elke week 200 euro huishoudgeld toegestoken zoals zijn vrouw, nee hij is als de dood dat je het gemunt hebt op zijn geld, je krijgt helemaal niets.
Je gaat niet mee op zijn vakantie, je gaat alleen op vakantie.
Je weet niet eens waar hij woont, maar hij heeft de sleutel van jouw huis.

 

Hou daar toch mee op!

Als je dit leest denk je ongetwijfeld: wat mankeert dat mens, hou daar mee op!

Dat denk ik natuurlijk ook dagelijks zelf!

Maar juist deze situatie haalt de pijn en de onmacht in mijzelf naar boven.
Mijn schrijnende onmacht om kennelijk in een “normale” situatie mijn liefde te laten stromen en vorm te geven.
Mijn afhankelijkheid van het initiatief van een ander, uit gillende angst te worden afgewezen als ik zelf het initiatief neem.
Het onbeschrijflijk pijnlijke gemis, het gierend onvervulde verlangen.

Als ik er mee zou stoppen, dan ben ik weer helemaal die krachtige, zelfstandige, onafhankelijke vrouw die de tanden op elkaar zet, haar eigen boontjes dopt, zichzelf wel redt. Die haar eigen geld verdient, haar zaak runt, het huishouden en de zorg voor het gezin er ook nog even tussendoor fietst.

Maar die helemaal geen man-vrouw wil zijn, maar een zachte vrouw, een lieve zorgzame moeder, een lieve echtgote. Die ‘s avonds tegen haar man aan wil kruipen in bed en rug-tegen-rug wil slapen.

Maar met een moeder die een hekel had aan het huishouden en wars was van aanraking, een intellectuele vader die-het-allemaal-zo-goed-weet, ach beste mensen hoor, rolde het meisje dat ik vroeger was, zich ‘s nachts op in haar bed en ontwikkelde zich tot de krachtige, onafhankelijke, zelfstandige vrouw die ze nu is.

Kwetsbaar en afhankelijk

Maar ze is niet onafhankelijk, maar vreselijk afhankelijk. 

Helemaal niet krachtig, maar gewoon niet in staat om om een partner te zoeken en te vinden die haar aanvult in liefde, tederheid, zachtheid, lichamelijkheid, geborgenheid, gevoeligheid, gevoel-volheid.
En niet sterk maar o-zo kwetsbaar.

Zo kwetsbaar dat ze dit alleen op een anonieme site durft te publiceren.
Zo verlangend dat ze het de wereld in moet gooien omdat alles van binnen schreeuwt.

“Je krijgt niet altijd wat je wilt, maar wel wat je nodig hebt”

Juist het feit dat het er af en toe is, tastbaar, werkelijk, puur en echt, maakt dat het gevoel naar boven kan komen. Het gemis, de pijn, het verlangen, de onmacht, de angst, de eenzaamheid.

Een relatie met een getrouwde man confronteert je dagelijks met het feit dat je buitengesloten bent. Je hoort alle verhalen aan over zijn thuis, zijn vrouw, hoe goed hij voor haar zorgt, de familie en de verjaardagen, waar je niet aan deelneemt.

De gezellige vakanties waar je al evenmin deel van uitmaakt.
Zijn goedgevigheid als zijn niet-werkende- en kinderloze vrouw een dag met de vriendinnen gaat shoppen, terwijl jij alles op alles moet zetten om je zaakjes rond te krijgen omdat je als allenstaande moeder de volledige zorg voor je gezin hebt en daarnaast nog volledig de kost moet verdienen. Een dagje shoppen zit er echt niet bij, laat staan dat daar geld voor is.

Er maar gewoon mee stoppen om jezelf niet langer bloot te stellen aan deze snijdende pesterijen? Dan mis je al gauw zijn telefoontjes, zijn goddelijke lichaam, de ontmoetingen-van-een-keer-per-week, omdat je dan weer vervalt tot je verharde, stevige zelf die alles aankan.

Totdat gewoon over een jaar de volgende getrouwde vent zich aandient.

Ga dan daten! zal uw advies zijn.
Ha ha, dat heb ik natuurlijk ook gedaan. Ook dan is er alleen contact met mannen die nog niet toe zijn aan een nieuwe relatie, zelf in de shit zitten of zelfs op jouw zak willen teren, of diep van binnen nog gebonden zijn aan de moeder van hun kinderen en noem maar op.

Nee, er is geen uitweg.


De weg gaat door het moeras, hand in hand met de pijn, het gemis, het verlangen, het verdragen of liever ondergaan van de onmacht en het gepest, de leegte en de eenzaamheid.

Die je nergens zo sterk voelt als juist in de relatie met een getrouwde man.
 

Reacties (22) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ook voor mij een herkenbare feiten in dit verhaal maar het valt nog mee,ik denk dat ik nog een grotere ezel ben,12 jaar geleden had ik 2 en half jaar een relatie met een vrijgezelle alleenstaande vader die 1 dochter had die bij haar moeder woonde..hij kwam net voor zijn werk uit een ander land weer definitief in Nederland wonen,Toen kreeg mijn vriendin een relatie met zijn broer,op een dag zei mij vriendin ik was gister op een feestje,wist je dat je dat jou lief getrouwd is ? nee dat wist ik niet ! met die informatie heb ik hem geconfronteerd en hij heeft het bekend,daarop heb ik die relatie verbroken.Eind 2008 kwam ik weeeeer in contact met hem,ik lag toen in scheiding met de man waarmee ik getrouwd was na de relatie met mijn getrouwde lief...Hij vertelde me dat hij inmiddels ook gescheiden was,we hebben weer afgesproken (hij had een eigen kroeg en daar ging ik heen met een vriendin) vanaf die dag waren we weer bijna elk weekend wel een nachtje of dagje samen.Dan komt de kei harde werkelijkheid ,Ik bleek zwanger ,Toen ik hem dat vertelde zei hij dat ik maar abortus moest doen,nou dat dacht ik toch niet want over mijn lichaam beslis alleen ik zelf. Toen kwam de aap uit de mouw hij bleek nog steeds getrouwd...Na gezegd te hebben dat ik het kindje hou met of zonder hem in mijn leven heb ik hem een paar weken genegeerd ,geen telefoon aangenomen niet op de mails gereageerd,Via bepaalde internet sites kon ik zien dan hij met zijn vrouw en dochter op vakantie was en mij dus gewoon vanaf zijn vakantie bleef smsen en bellen.Na een maand of wat heb ik hem gesproken om verdere details over ons kindje te vertellen,daarop heeft hij aangegeven dat hij van mij hield en er altijd voor ons zou zijn en voor zijn kind te zorgen,het feit dat hij een vrouw had (heeft) kon me op dat moment niet meer schelen,ik wilde niet dat hij zijn vrouw verliet en bij mij kwam wonen ,het beviel me na mijn nare huwelijk en scheiding prima zonder man in mijn huis en dat was ik ook wel van plan om zo te houden. Toen ons zoontje werd geboren was hij daar gewoon een onderdeel van en alle maanden die daarop volgen ook,dan is ons zoontje 10 maanden en had ik een maand erna een sterilisatie gepland omdat ons zoontje niet mijn 1e kind was toen kwam ik er achter dat ik weeeer zwanger was,Zelfde weghaal hoe stom kan je zijn verhaal herhaalt zich en kies er wederom om ook dit kindje te laten komen.God straft? God geeft ? het was niet 1 baby nee het waren er 2 bleek op de 1e echo,,,ook de tweeling is inmiddels geboren en was hij gewoon bij de keizersnee toen ze geboren werden,Wat hij thuis gezegd zou hebben waar hij was ?geen idee,daar vraag ik ook nooit naar .Nu is de tweeling (ook 2 jongetjes) inmiddels ook bijna 10 maanden en zien ze papa alleen in het weekend en soms op een doordeweekse dag ,Zelf werk ik 4 hele dagen en als ik de 3 jongste van het dag verblijf heb opgehaald eten maken en hun verzorgen dan heb ik geen zin om na mijn werk nog een man verplicht lief bezig zou moeten houden dus ik heb vrede met de dingen zoals ze momenteel zijn .Ik speel open kaart met iedereen in mijn omgeving ,ik maak er geen geheim van dat ik erachter ben gekomen dat hij toch nog getrouwd bleek,iedereen in mijn omgeving weet dat inclusief zal ik hier ook eerlijk in zijn tegenover onze kinderen als zij oud genoeg zijn.Ik kan het verhaal niet mooier maken dan dat het is en het is gewoon zoals het is,Hij is degene die elke dag met zijn leugens moet leven,Hij betaald ook elke maand alimentatie die officieel bij de rechtbank is vast gesteld.In zijn omgeving weet niemand van het bestaan van onze kinderen,Zijn dochter is inmiddels al uitgebreid een tiener en denkt nog steeds dat ze enigst kind is.Via internet had ik haar en haar moeder allang op de hoogte kunnen brengen.ook ken ik het adres en er zijn meerdere wegen naar Rome,,ook al hebben mijn gedachtes er wel eens mee gespeeld, het is gewoon mijn taak niet om dat balletje uit te spelen dat moet hij hun zelf vertellen ,ook al wonen we bijna 100 km uit elkaar ,al is de leugen nog zo snel de waarheid achterhaald hem wel.Wat de toekomst ons zal brengen ?geen idee ,, de kinderen krijg ik wel groot ,met of zonder hem.Dat dit verhaal ooit nog een flink vervolg zal krijgen als het thuisfront er wel achter komt dat zal best een feit zijn ,Tot die tijd neem ik het leven zoals het komt en sta ik zeker wel open voor een eventuele relatie met een andere partner in mijn toekomst en dat weet de vader van mijn 3 jongste ook en dat.bevalt hem niks. Ik blijf niet thuis zitten op hem wachten ,Ik ga gewoon stappen of doe andere leuke dingen met mijn vriendinnen.collega,s of kinderen ik hou teveel van het leven om deze te laten verpesten door een man (persoon) en heb dikke grote schijt aan wat andere van mijn vinden,ik leef maar 1 x en van het Concert des levens,krijgt niemand een program,die mag ik invullen zoals ik dat zelf wil.
Ik ben nu al 3j stapelverliefd op een getrouwde man. Om zijn geld is het niet want hoewel hij goed verdiend, krijg en hoef ik niets.
Hij wilt zijn vrouw niet verlaten want ze hebben twee kleine kinderen.
Maar zelf zegt hij ook geen slecht woord over zijn vrouw. Ze doet alles voor hem, ze hebben een zaak opgebouwd en dergelijke... Maar als ze dan toch zo "perfect" is, wat doet hij dan bij mij?!
Ik vroeg het hem meermaals of het enkel voor de seks was, maar volgens hem helemaal niet.
Meermaals heb ik geprobeerd hem uit mijn leven te wissen, maar het lukt me maar niet.
De eerste keer dat ik met hem brak was ik er doodziek van. Zelden zo'n liefdesverdriet gevoeld als toen!
En dagelijks...ja...dagelijks lig ik in de knoop met mezelf, want wat moet ik met een getrouwde man?! Ik wil het zijn vrouw niet aandoen, wil haar geen pijn doen, maar soms zijn gevoelens zo sterk dat het je enkel zwakker maakt er tegen te vechten.
Een vriendin heeft jaren een relatie met een getrouwde man gehad, ze was hardstikke gek op hem. Omdat het een uitzichtloze situatie was heeft ze gekapt. Hij heeft nog heel lang geprobeert haar terug te krijgen, terwijl ze inmiddels een relatie had en op het punt stond te trouwen deed hij toch iedere keer weer pogingen om met haar in contact te komen. Scheiden was voor hem geen optie, zoals hij altijd zei had hij erg veel te danken aan zijn vrouw.
terwijl moet zijn ondanks het feit dat
Een 'feest'(sarcasmeserpentine en bittere confetti) der herkenning... Thanks voor het schrijven van dit stuk.
Ik moet zeggen dat ik echt hartelijk moet lachen om de veroordelingen die ik hier onder je stuk lees.
Ik ken beide kanten van het verhaal, ik ben zelf behoorlijk besodemieterd in mijn huwelijk, het was pijnlijk kan ik je zeggen , maar de mooiste les die ik ooit in mijn leven heb gehad. Ik ben er niet eens meer boos over, maar voel alleen maar dankbaarheid dat ik dit heb mogen ervaren, zeker als je ziet waar het me heeft gebracht.
Nu zit ik in relatie met een getrouwde man, ik heb geprobeerd weerstand te bieden, maar het bleef komen op mijn pad. Is hij een leugenaar, ik ben er van overtuigd van niet , zit hij vast in zichzelf, absoluut.
Zal hij ooit losbreken uit zijn eigen geweven cocon, ik heb geen idee, maar ik haal mijn lessen uit het pad waar ik in gelopen ben.
Waar dat pad uitkomt is niet belangrijk.
We roepen hard het is verkeerd, maar is het echt o verkeerd als we doen voorkomen. NIets gebeurd voor niks alles heeft en reden, en garantie in het leven hebben we niet.
Maar het feit blijft dat het net zo vaak fout gaat als dat het goed gaat, dus waarom dat pad niet gewoon lopen
Het had mijn verhaal kunnen zijn. Wat herkenbaar!
Ik vraag me steeds af hoe het komt dat ik gebonden mannen aantrek pfffft