Net als Andy...over de zucht naar epigonisme van Nederlandse kunstenaars

Door Fredvanderwal gepubliceerd op Wednesday 15 May 14:16

Net als Andy...over de zucht naar epigonisme van Nederlandse kunstenaars

JUST LIKE ANDY!

Zestiger jaren cliché onder Amsterdamse moderne kunstenaars: Just like Andy!

Vanochtend ontving ik per bestel dienst de luxueuze herdruk van  “ The autobiography and sex life of Andy Warhol” by John Wilcock. De eerste uitgave (door de toen nog onbekende  Underground auteur John Wilcock)in kleine oplaage  van dit zeldzame werk kreeg ik in handen in 1971 in de Atheneum boekhandel te Amsterdam. Het in New York slecht uitge geven soft cover boekje kostte 25 gulden. Een jaar geleden vernam ik geruchten over een luxueuze herdruk van het werk. 

De standaard uitroep van veel Amsterdamse “moderne” kunstenaars tussen 1965 en 1972 “Just like Andy!” als ik vroeg wat hun doel als kunstenaar was. De inhoudsloze slogan  deed mij altijd denken aan die rock song “Just like Eddie”, een gezongen RIP voor de bij een auto ongeluk verongelukte vijftiger jaren rocker Eddie Cochran.
Just like Andy! De plaag van de epigonen.
In de sixties ontmoette ik menig Nederlands collegaatje die de grote internationale voor beelden van de moderne kunst navolgde waarbij Andy Warhol en Rauschenberg de voorkeur genoten, omdat het gemakkelijk te kopiëren voorbeelden waren. Nederlandse eigentijdse kunstenaars, de Japanners van Europa. Groot in namaaak.
Menig zeepdoos, versleten partij autobanden, steenkolenberg, zandhoop of hooibaal werd het museum binnen gesleept in lijn van het sprookje De Nieuwe Kleren Van De Keizer. De legiti mering van deze onzin door een legioen aan kunsthistorici en kunstcritici die zich haasten bij de tijd te zijn en juichende artikelen over de nonsens schreven.
In de hoop ook “beroemd te worden, just like Andy” trok de Amsterdamse contraprestatie kunstenaar R. Perridon een half jaar lang rond in Afrika met het Andy Warhol circus als paladijn van het cult fenomeen.
Perridon brak zijn bestaan als Amsterdamse fotograaf af toen hij via kennissen die betrokken waren bij de avant garde Galerie 20 te Amsterdam getipt werd over de ruimhartige contra prestatie regeling, die menig talentloze vanaf 1948 tot 1986 een gerieflijk bestaan verschafte.

De Amsterdamse contraprestatiekunstenaar Y. de J. wilde “just like Andy” zijn en sprak het woord perspex al vast op zijn Amerikaans uit als purspuks. Op een enkeling maaakte het diepe indruk. Vervolgens vernamen wij nimmer meer iets van Y. de J.
“Bijna” was hij aangenomen als assistent door de pop artist Rauschenberg, die ik door de Nieuwe Spiegelstraat zag lopen vanuit mijn raam.
De modieuze nep- en namaak kunstenaars uit die tijd zijn nu terecht vergeten. De authentieke kunstenaars gingen door met hun werk.

Zoals wel eens meer medegedeeld bezit ik correspondentie met pop kunstenaars Rauschen berg en Wesselmann, waar menig collegaatje jaloers op en wellicht wenst te ontkennen dat ik de brieven bezit. Ik ben zuinig op de drukwerken en brieven van collegas die ik waardeer. Dat zijn er niet zo erg veel.

Ik woonde in de jaren zestig en begin zeventig in de chique Nieuwe Spiegelstraat op nummer 48, Amsterdam centrum nummer en liep bijna elke dag even langs het Spui als ik met Misja ging wandelen.
Ik vermeed als elitaire kunstenaar uiteraard elke connectie met provos, junkies, Amerikaanse Vietnam deserteurs  en de ongewassen jeugd die met een gitaar in het Vondelpark of bij het monument op de Dam drie akkoorden speelden in navolging van de nasaal neuzelende, zeur ende protestzanger Bob Dylan en hun stickies rookten tot ze werden weg geknuppeld door een peloton koene, fris gedouchte mariniers met de koppelriem.

In 1972 zag ik bij de Atheneum Boekhandel een boekwerk liggen onder de titel “ The auto biography and sex life of Andy Warhol” by John Wilcock. De prijs lag rond de 25 gulden. Ik besloot nog even te wachten met kopen tot de volgende dag. In die tijd had ik weinig geld en overdacht elke aankoop terdege.
De volgende dag kon ik het boekje niet vinden en vroeg aan verkoopster Petra of ze het wilde bestellen. Ze wilde dat niet doen. Jammer. Ze werkt nu nog bij voornoemde boekhandel. Twee weken geleden zat ik bij café Hoppe zag ik haar daar met een bezem blaadjes weg vegen.
Een paar jaar geleden kwam ik “ The auto biography and sex life of Andy Warhol”  in de catalogus van een internationale antiquarische boek handelaar tegen. Het boekje was voor f 700,- geprijsd. Het maakte mij in het geheel niet blij. Inmiddels is de prijs gezakt tot rond de 100-200 dollar.

De titel “ The autobiography and sex life of Andy Warhol” is provocatief, want de inhoud van het boek betreft een aantal fascinerende interviews met de incrowd rond The Factory, Warhol’s domein en productie ruimte, maar heeft niets te maken met het sex leven van Andy, voor zover daar ooit sprake van was.

 

John Wilcock schreef in verschillende bladen zoals The Village Voice, Other Scenes, The International Times en The Los Angeles Free Press, die ik kocht  in Amsterdam in the silver sixties. Ik heb ze niet bewaard.

Hte boek leine, onvolledige historie van de herdruk van de oorspronkelijke obscure uitgave van “ The autobiography and sex life of Andy Warhol”.
Het verhaal is een goudmijn aan informatie voor elke serieuze investigative journalist, die zich focust op de beginjaren van Andy Warhol en The Factory. Na de moordaanslag in 1968 op Andy door een feministe (Valerie Solanas, I Shot Andy Warhol, portrait of radical Warhol groupie) was The Factory geen open playground meer voor weg gelopen, drugsverslaafde  meisjes van rijke ouders, zoals de Amerikaanse Twiggy, Edie Sedgwick.
Na 1968 heb ik de levensloop van diverse Warhol Poor Little Girls in de pers gevolgd. Het overgrote merendeel is overleden aan de drugs of zit in het gekkenhuis.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.