De opening van mijn expositie en een gat...

Door Ir gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

De opening van mijn expositie van 23 maart jl. en de naweeën...

Wat vooraf ging...

Mijn moeder vertelde mij dat Cora, een vriendin van haar, een expositie wilde regelen voor moeder en dochter. Die dochter ben ik dus... Ze wist niet of het allemaal door zou gaan, dus ik ging er daarom ook maar niet van uit. Eerlijk gezegd heb ik er toen ook een tijd niet meer aan gedacht. Zelfbescherming denk ik. Wie zit er nou op mijn tekeningen te wachten? Aangezien Cora eerst voor mijn moeder alleen een expositie wilde regelen wisten we niet of ze nog een tweede kunstenaar in spé wilden accepteren.

Maar daar kwam het gevreesde telefoontje. (ja, je leest het goed, het gevreesde telefoontje waarop mijn beproeving zou volgen) Ik mocht meedoen met de expositie. HELLUP!!! Maar, maar, maar, ik moet nog zoveel doen! Mijn lijsten zijn nog niet af, ik moet nog een aantal lijsten zien te scoren, zwart papier had ik nog nodig voor de achtergronden. Even wist ik niet hoe ik dit allemaal voor elkaar kon boksen. Je kent het gevoel wel dat het je allemaal eventjes een beetje teveel wordt. Uiteindelijk had ik de rust gevonden als ook een aantal lijsten en het zwarte papier. Ik kon weer ademhalen. Nu nog de woord bij de daad voegen om alles op tijd af te kunnen krijgen.

De kinderen had ik de laatste week voor de opening al gewaarschuwd dat we misschien wel heel wat andere dingen zouden eten dan normaal aangezien ik zoveel te doen had en niet wist of ik ook nog tijd zou kunnen vinden om boodschappen te doen. 'Geeft niet,' werd mij verteld, 'dan eten we toch gewoon brood? Da's ook lekker!' Dat was een pak van mijn schouders. Ze eten net zo lief brood. Fijn om te weten wanneer ik weer eens geen tijd kan vinden tussen de bedrijven door van mijn eigen chaos. Gelukkig heb ik elke avond toch de mogelijkheid gevonden een geweldige maaltijd te serveren. (lees: Geweldig a la Erica. Zoals je misschien al weet ben ik niet zo'n liefhebber van het kokkerelgebeuren.... , maar het was lekker en dat zeg ik niet alleen, mijn aanhang ook)

Dé dag.... vrijdag 23 maart...

Vrijdag was inmiddels aangebroken. Iedereen had me al gevraagd of ik zenuwachtig was, maar dit moest ik negatief beantwoorden, geen zenuw te vinden in mijn lijf. In de ochtend moest ik, zoals elke vrijdagochtend, eerst nog mijn dorpsgenoten gaan verblijden met hun post. Oké, sommigen waren niet echt blij wanneer ik daar vroliljk met die blauwe envelop aan kwam, maar ik stelde ze gerust dat het misschien ook wel kon betekenen dat ze geld terug zouden krijgen. Daar was weer een lach op hun gezichten getoverd. Hoe vriendelijk van mij was dat!?

Mijn planning was dat ik na mijn postroute mijn lichaam een welverdiende douche zou schenken. Na het genieten van de warme stralen van mijn douchesessie zou zijn bekomen zou ik voor Cora en mijn moeder een kleinigheidje gaan kopen en nog even een brief afgeven aan de ouders van een vriendin die in Kunduz bivakeert (ja, zij zit in het leger, in mei komt ze weer terug, nog even geduld en nog even een leuk kaartje sturen). Na deze opeenvolgende sessies zou ik dan toch eindelijk ook besloten moeten hebben wat ik die avond aan zou trekken. Daar heb ik dan ook de hele dag mijn hoofd over gebroken, niks geen zenuwen maar besluiteloosheid voerde de ondertoon die dag.

Zo gezegd zo gedaan, had ik nu graag willen zeggen, maar alles liep anders. De postroute kostte me meer dan een halve dag doordat de dorpsgenoten besloten hadden van het mooie weer te gaan genieten en een gesprek met mij aan te gaan. Erg gezellig en ik vond het ook niet erg, maar in mijn hoofd moest ik mijn schema een beetje verschuiven. Alles zou goed komen. Ik zou het gaan redden en op tijd klaar staan voor mijn ouders wanneer die mij op zouden komen halen. Dit moest omdat ik niet meer in de auto van Frank paste. Nee, niet vanwege mijn omvang maar vanwege de hoeveelheid personen die in een Citroën passen. Mijn schoonouders en leenkinderen kwamen ook, daar moest ik plaats voor maken en ik moest toch eerder aanwezig zijn, dus...

Maar...

Maar, waar was ik? Oké, de post was uiteindelijk dan toch bezorgd en de douche had mij zijn warme stralen gegund. Snel even wat aantrekken, het kaartje klaar maken voor de vriendin in Kunduz en op weg maar weer. Eerst het kaartje gaan afgeven dan maar. Daar aangekomen vroegen ze me meteen eventjes binnen. En we kennen allemaal 'eventjes' wanneer het mooi weer is. Ook nog eventjes meelopen naar de achtertuin terwijl ik ondertussen het klokje van mijn schema in mijn hoofd bekeek. Het moet lukken... ik kan toch niet zo maar weglopen bij deze aardige mensen? Na een tijdje besloot ik toch maar de knoop door te hakken en mijn weg te vervolgen. Op naar de Bloemenstal! Daar aangekomen had ik al gauw gevonden wat ik wilde, maar dit moest nog wel even samengesteld worden. Nee, ik koop eigenlijk nooit iets standaards in een bloemenwinkel, ik wil het altijd zelf samenstellen en in dit geval was het een waxinelichthoudertje met een engel en ik besloot dat ik daar achter een rode en paarse bloem wilde. Dit bleek nog niet zo gemakkelijk, maar het is uiteindelijk gelukt en nog mooi geworden ook. Na betaald te hebben en alles in mijn fietsmand gezet te hebben wilde ik naar huis fietsen voor het moment van de waarheid, mijn kledingkeuze... Hoorde ik toch vrienden van mij, tegenover de Bloemenstal, gezellig in de tuin zitten. Ik belde met mijn fietsbel (en dat is niet zomaar een fietsbel, maar een ouderwetse Ding-Dong-fietsbel die je niet kunt negeren, mits je gehoor nog op de juiste manier zijn werk doet) en daar verschenen twee hoofdjes boven het hekwerk uit. Biertje!? Nou, dat lustte ik wel en ik vond dat ik het ook nog verdiend had ook. Vooruit dan maar, eentje dan... Harstikke gezellig hebben we zitten kletsen, maar toen moest ik toch echt weer op weg naar huis om mijn kledingkeuze definitief te maken.

Oeps...

Oeps, we moesten ook nog eten! Ik herinnerde me wat de kinderen hadden gezegd en vertelde dat ze maar zelf even een tostie moesten klaarmaken. Ikzelf besloot een cup-a-soupie te doen. Toen ik net het hete water over mijn diner schonk ging de deurbel. Pa en ma! Nu al!? Ik dacht, ik dacht... Shit, ik moet me nog verkleden. En eigenlijk was dit mijn redding in mijn besluiteloosheid, geen tijd om te twijfelen, maar pakken wat je pakken kan en aantrekken die zooi. Ik moet zeggen dat het resultaat ook nog naar mijn eigen tevredenheid en die van mijn Frank was. Gelukkig!

Snel mijn cup-a-soupie achterover gooien (in mijn mond, welteverstaan), spullen pakken en wegwezen...

wordt vervolgd... (ik vond dat het toch wel een groot geheel werd voor één artikel, vind je ook niet?)

Deel twee... http://www.xead.nl/het-gat-na-de-opening

(c)http://www.ericakanters.nl

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Geweldig, op naar het volgende deel;-)
Nou, op naar deel 2 dan.
Haha, ook ik ben benieuwd...
Heel mooi je spanningen vertelt.
Maar ik mis het vervolg! Duim Taco
Ja, kom op met de rest! ;-)
Kom op... we zijn benieuwd.
mag ik me bij de heren hierboven aansluiten?