Hoe zuig ik een rat leeg (fictie, teaser novel)

Door Knorrepot gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Erik wordt geconfronteerd met zijn nieuwe bestaan. Hij zoekt nieuwe wegen om toch maar niet te vervallen in geweld. Er moet toch een manier zijn om geen monster te worden.. Teaser van de volledige novel...work in progress.

“Mensen verteren geen bloed.  Wist je dat?  Geef een volwassen persoon een blikje bloed en hij kotst een kwartiertje later alles doodleuk onder.  Soms zijn twee eetlepels al genoeg om stevig misselijk te worden.”  Hij vertelde het langs de neus weg terwijl hij met smaak een straatkat leegzoog.

“De meeste dieren hebben dit probleem niet.  Zij maken een stof aan die toelaat dat ze de vloeistof kunnen afbreken en verteren.”  Even stopte hij wederom om een stukje pels te verwijderen van tussen zijn slagtanden.  “Wil je ook?”  Hij bood me het kreng aan.  Een zwart hoopje verdriet, helemaal opengehaald en onder het bloed.  Ik haalde instinctief mijn neus op en wees het aanbod zo vriendelijk ik kon af.  Het was moeilijker dan ik had gedacht want de honger knaagde.  Langzaam maar zeker groeide het gevoel. 

Erik wist dat hij vroeg of laat moest toegeven
“Dus je wil een schaap worden eh?”  De bloederige grijns stond in fel contrast met de vraag.
Ik bleef hem aanstaren in de hoop dat ergens een verklaring volgde.  “Een vegetariër?” vervolgde hij. “Een wortelknager?”  Toen hij aan mijn glazige blik kon uitmaken dat ik geen woord van zijn vragen snapte liet hij de kat even voor wat het was.  “Je wil dus geen mensen meer leegdrinken maar proberen te overleven op dieren.”  Ik knikte, blij dat er eindelijk klare taal gesproken werd.

“Ah..goed!”  De onverzorgde man kneep dan het laatste beetje bloed uit de staart van de straatkat. Hij klopte met gebalde vuist even op zijn borstkas.  “Juist, boeren doen we ook niet meer eh?”  Hij gooide het hoofd in de nek en lachte luid.  Een uiterst onaangenaam geluid dat weergalmde in de nacht.  Het leek wel  een eigen leven te leidden rondom de roestende voertuigen op het vergeten perron.

Erik lachte groentjes mee en wou vurig dat hij ergens anders was.  Waar dan ook.

 

Iets later zat hij alleen in een vuile passagiers wagon.  Op het kleine tafeltje voor hem lag een rat, dood 

en stijf te wezen.  Erik zat er al een uurtje naar te staren.  Veel tijd had hij niet meer, de zon zou spoedig opkomen.  Tegen dan zou hij veilig in de kelder van zijn huis moeten liggen.  Men had hem verteld dat door zijn jonge leeftijd, hij meer tijd zou hebben dan veel andere vampiers.  De “dagslaap” zou minder vat op hem hebben.   Vreemd genoeg had hij nog nooit iets gevoeld van moeheid tijdens de vroege uurtjes.  Hij was zelfs al eens opgebleven tot de middag, fris als een hoentje.  Nu ja, zo fris een dood hoentje kan zijn natuurlijk.  Hij zou het eens vragen wanneer hij zijn maker nog eens zag.  Erik keek terug naar het knaagdier.  “Goed, nu wij..”

Aarzelend raakte hij het beest aan.  De pels was koud en stug maar toch nog leuk om over te wrijven.  Ik ben hier een dode rat aan het aaien, dacht hij nog bij zichzelf.  De kersverse vampier zette zich schrap en nam het kreng vast met beide handen.  Heel traag bracht hij het naar zijn mond, haast met trillende handen.  Het stonk naar riool en uitwerpselen..

Zou hij ziektes kunnen krijgen van het beest?  Zou hij die doorgeven aan iedereen die hij beet?  Hij schudde even met zijn hoofd en concentreerde zich op zijn taak: voeden.....nu!
Met een kleine kraak beet hij in de rat.  Hij had geen idee waar de aders lagen dus beet hij gewoon in het zachte gedeelte aan de buik van het beestje.  Zijn tanden door boorden pels, huid en vlees.  Bruinig bloed spatte tegen zijn gezicht.  Het menselijk deel van zijn psyche verzette zich.  Ergens had hij het idee dat hij moest kokhalzen, hij voelde zich haast verplicht om het te doen.  Het bleef echter uit.

Het bloed was misschien het goorste en slijmerigste dat hij in zijn korte “loopbaan” als ondode had moeten slikken.  Als hij het moet vergelijken met de smaak van de oude man, zijn eerste slachtoffer, was dit erger dan het drinken van zure melk.  Toch kon hij niet stoppen.

Iets nam over.  Hij verloor zichzelf in de daad en kwam pas iets later bij zijn zinnen.  Het kadaver kon zelfs dat niet meer genoemd worden.  Overal lagen stukken.
Erik gooide het achteloos in een hoek en barstte in snikken uit.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ja... pakkend, verslindend en kill
Aangrijpend mooi geschreven.