Waardeert U het werk van Gustave Courbet? Ik niet!

Door Fredvanderwal gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Waardeert U het werk van Courbet? Helemaal niet. In 1978 was er een grote herdenkings tentoonstelling in het Grote Paleis.Ik vind er niet veel aan

Waardeert U het werk van Courbet? Helemaal niet. In 1978 was er een grote herdenkings tentoonstelling in het Grote Paleis.Ik vind er niet veel aan.Boodschappen brengen vond Cour bet veel belangrijker dan mooie schilderijen ma ken.Hij was een maatschappelijk geëngageerd schil der en daar heb ik al helemaal geen boodschap aan. Maatschappelijk engagement heeft nog nooit tot een kunstwerk van betekenis geleid en komt U nu niet aan met Guernica van Picasso,want dat hangt boven elke bank van iedere middenstander met wei nig kulturele aspiraties.Courbet ging zes maanden de bak in vanwege het omverwerpen van de door Napoleon bekroonde sierpilaar aan de place de Vendôme.Ik vind dat iedereen die de naam van Courbet in gunstige zin in de mond neemt veel langer de bajes in moet,te beginnen met die navolger en ademloze bewonderaar Hans “dokto randus” van Seventer van de rooie Rudi Dutsch ke,grondlegger van de terreurbeweging Rote Armee Fraktion.Der Rote Rudi hebben ze tenminste nog een keer door zijn kop geschoten,maar Hans dok torandus is alleen maar twee keer bij de E.O. ont sla gen en niet eens als Courbet zes maanden gevangen gezet. Overigens staat de schuld van Courbet aan het om ver gooien van die pilaar helemaal niet vast.Door zijn onschuld aan een strafbaar feit wordt hij echter geen beter schilder. De themas van Bukowski:onvermogen tot rela ties tussen mensen,alkoholisme,lustmoord,nekro filie,maatschappelijke onaangepastheid,verlies van geliefden en de onderhuidse pijn van het kunstenaarsschap. Ja,die spreken mij wel aan.Intellektuelen,die nooit armoede en ellende hebben gezien of ervaren zijn bang dat mijn artistieke werk er onder lijdt omdat we in een mooi landhuis wonen,maar daar trap ik niet in.Schilderen is niet langer therapie voor me. Naar mate ik ouder word besef ik steeds meer min der tijd te hebben om te vertellen wat ik al honder den malen eerder verteld heb,maar steeds op een an dere manier.Ik heb voor die drang geen enkele lo giese verklaring.Ik hoop nog een paar jaar te leven zonder dat mijn hol langzaam zwart wordt,afsterft en mijn endeldarm als natte Kleenex aan elkaar plakt en ze via mijn navel een stoma aan boren zo dat ik in een plestik zakkie kan kakken. In de jaren zeventig las U “Portrait of a marriage” van Nigel Nicholson,de tweede zoon van het illustere biseksuele duo Vita Sackville-West en Harold Nicholson.Het boek maakte wel enige indruk op U en U begon zich niet alleen te interesseren voor Vita en haar relaties,maar ook voor de Bloomsberries? Zoals zo vaak roept het één het ander op.“Portret van een huwelijk” is een merkwaardig boek. Eigen lijk was er van een huwelijk tussen Vita Sackville-West en Harold Nicholson nauwelijks sprake.Vita besteedde meer aandacht aan haar lesbiese relaties en Harold aan jonge mannen.Een groot deel van hun leven woonde ze niet bij elkaar.Ik ben nooit zo gefascineerd geweest door de literaire presaties van Vita Sackville of van de Bloomsbury Group,maar meer door hun ongeremde,biseksuele aard waarvan het lijkt alsof zij voor die leefstijl kozen uit amorele overweging en. Nigel Nicholson beweert in “Portret van een huwelijk” dat zijn ouders een ideaal huwelijk had den.De biografiese feiten wijzen echter op het tegen deel.De opvatting in deze van Nigel kan men gevoeglijk onder de noemer van de Engelse hypokrisie brengen. Vita en Harold schreven elkaar 4000 brieven over en weer betreffende hun wederzijdse,ontembare liefde die echter nauwelijks geconsumeerd moet zijn door hun voortdurende scheiding.De eerste zestien jaar van hun huwelijk was Harold voornamelijk buitenslands als diplomaat.In 1983 verscheen de biografie “Vita,The life of Vita Sackville-West.” van Victoria Glendenning.” Vita was een moderne,erotiese roofridder die er als een veroveraarster op uit trok in volle erotiese wapenrusting met alle vrijbrieven de adel eigen om de vrouwen van haar keuze te veroveren,in bed te sleuren en vervolgens weer uit haar leven te ban nen.De fotos van Vita tonen onveranderlijk een ar rogante,aantrekkelijke,zo nu en dan romanties ogen de vrouw met manlijke eigenschappen en een zeer wilskrachtige uitstraling.Ik was van het boek “Por tret van een huwelijk” wel zodanig onder de indruk dat ik het kado gaf aan D. en M. de Muinck en aan Ella H. waar ik in 1981 drie dagen in Amsterdam mee door bracht bij gebrek aan beter. De Franse auteur Proust hield er anders ook eigenaardige sexuele gewoontes op na. Hoe groter van Geest,hoe groter beest,zegt men. Proust was een homosexueel en bezocht van tijd tot tijd als de nood hoog was een bordeel,waar hij door een luikje gadesloeg hoe een frivole heer,geheel naakt wijdbeens vastgeklonken aan enkels en pols en aan de muur,zich met genoegen een fikse afram meling met een zweep liet toedienen door een jonge man van zeer lichte zeden.Proust gebruikte het onder kunstenaars veelvuldig gehanteerde excuus voor de exotiese erotiese smaak van deze beroeps groep door te beweren dat hij deze vrolijke tafere len nodig had als stof voor zijn romans. Voor de nostalgiese liefhebber:U hoeft niet op zoek te gaan naar Boulevard Hausmann numéro 102 waar boven vermelde interessante gebeurtenissen zich hebben afgespeeld want daar staat een ander gebouw dan waar Proust tot 1919 woonde. Het christelijke monogame huwelijk bestaat veel korter dan veel dominees hun kerkgangers pogen wijs te maken? Het christelijk monogame huwelijk dateert uit de achtste eeuw.Dit was gebaseerd op het zesde Bijbel se gebod.Homoseksualiteit,incest en sodomie waren voortaan taboe.De show was voor enige tijd over. De kerkvaders hadden een afkeer van de vleselijke lusten en een grote angst voor wellust.Voor iedere man was er één vrouw; op ieder potje paste een dek sel,zo formuleerde de grote kerkleiders.Idealisering van de onbevlekte maagdelijkheid stamt van Paulus af.Het lichaam was in zijn optiek een tabernakel van de Heilige Geest,maar tegelijkertijd een instru ment van de sexuele zonde.Psycho-analytici hebben Paulus zijn uitlatingen geïnterpreteerd als bewijs voor zijn onderdrukte homosexualiteit.Naar mijn smaak is daar echter nergens een spoor van bewijs voor te vinden. In de Rooms katholieke kerk geldt de onaantastbare maagd Maria als model voor een dor,anti-maat schappelijk,uitgeblust en uitgedroogd sexloos gees telijk leven binnen de besloten strikt hiërarchiese kloostergemeenschappen (in de volksmond hunker bunkers en zaaddrogerijen genaamd) dat gold als hoogste levensvervulling voor de paapse bijgelovig en. De Roomsche en Hervormde kerken veroordeel den elke sexuele praktijk buiten het huwelijk en gingen furieus te keer tegen masturbatie en orale sex. Men haalde de Oud Testamentiese Onan (die ouwe rukker!) erbij om te bewijzen voor het gelijk van die stelling,zonder te beseffen dat het in die kon tekst gold als een stuk Joodse wetgeving voor wat wij nu het successierecht noemen.De tekst had ei genlijk niets te maken met masturbatie. In de 18-e eeuw nog waarschuwde medici voor zelf bevrediging die tot hersen- en ruggegraats ver we king zou leiden.Solistiese sexuele praktijken zou den sindsdien altijd veroordeeld worden of met me delijden worden beschouwd.Men zag het als immo reel gedrag voor twee eeuwen lang en pas sinds de zeventiger jaren van de twintigste eeuw begon het tij eindelijk te keren. Het openlijk tarten van de heersende moraal werd veel later vooral een literair genre door Markies de Sade. Hij beschreef bloederige orgieën,waarmee hij afre kende met alle gangbare zedelijke normen.Hij noemde zich een libertijn die alleen de wetten van de natuur gehoorzaamde. “De natuur kent geen moraal,” was zijn redenering en daar heeft hij gelijk in.Dergelijke opvattingen leidden tot grote seksuele vrijheden en tot onver mijdelijke perversiteiten en bizarre experimenten. Het was een genot dat tot de morele en lichamelijke ondergang van de noodzakelijker wijze zorgvuldig uitgekozen slachtoffers leidde,zoals ook in de na tuur gebeurt.Er zijn slaven en er zijn Meesters.In bordelen werden geraffineerde martelkamers inge richt voor de liefhebbers van wrede sexuele ritue len.Voor de minvermogende burgers waren er de openbare terechtstellingen die tot een bloederig volksvermaak waren uitgegroeid onder het Ancien Régime.Ik heb mij er altijd over verwonderd dat de keurig geklede en gekapte auteur W.F. Hermans,dat toonbeeld van fatsoen,zo’n groot bewonderaar van de Sade was.Ik las fragmenten van de Sade al toen ik een jaar of negentien was en ik kan niet zeggen dat ik diep onder de indruk was. Er is een tentoonstelling geweest – als ik het goed heb in het Stedelijk Museum – van ingenieuze manieren om zelfmoord te plegen? Of dat in het Stedelijk was weet ik niet meer maar wel herinner ik mij fotos van een jongeman die een gloeilamp die op het lichtnet was aangesloten met de fitting voor het gemak maar in zijn anus had ge draaid en dat is verkeerd afgelopen.Waarschijnlijk was hij toch al geen licht.De spanning werd hem in elk geval te groot in zijn achterste.En weer een an der had een elektriese nuldraad aan zijn ballen en een fasedraad aan zijn lul bevestigd en daar tussen in een gloeilamp als reduktieweerstand in serie ge schakeld en die heeft het ook niet kunnen na vertel len.Voor wie op extravagante wijze de bliksem door zijn ballen via zijn voetzolen de grond in wil voelen schieten een aardige oplossing,doch niet aan te bevelen voor de doorsnee kerkganger.Er wordt wat afgeëxperimenteerd door de jonge mensch met de geslachtsdelen. De stroom had de slachtoffers onmiddellijk,maar niet bepaald pijnloos gedood,wat bij deze primitie ve wijze van doen en de gebruikelijke niet al te ho ge netspanning en al te grote stroomsterkte niet eens vanzelf sprak. Dit zou een slotzin uit een verhaal van W.F. Hermans kunnen zijn geweest!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.