Herziene uitgave 7 maart 2012 van interview door View met Fred van der Wal

Door Fredvanderwal gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

REGELMATIG TREF IK DES OCHTENDS MIJN UITGEPUTTE LEZERS AAN BIJ DE VOORDEUR, IN WINTERTIJD MET DE TONG VAST GEVROREN AAN HET SMEEDIJZEREN TUINHEK, MAAR DAAR IS DE KARTELSCHAAR GOED VOOR! (DEEL 1)

REGELMATIG TREF IK DES OCHTENDS MIJN UITGEPUTTE LEZERS AAN BIJ DE VOORDEUR, IN WINTERTIJD MET DE TONG VAST GEVROREN AAN HET SMEEDIJZEREN TUINHEK, MAAR DAAR IS DE KARTELSCHAAR GOED VOOR!  (DEEL 1)

(Herziene uitgave 7 maart 2012 van interview door View met Fred van der Wal)

Fred van der Wal: “…en daar stond ik een week geleden bij een benzinestation tussen honderden Fransen met mijn met clandestien gevulde Diesel gevulde mini jerrycan van slechts 10 liter bij een pomp in de Bourgogne, terwijl onderdehand een randdebiele pompbediende die op één van de Marx Brothers leek, een kwartier lang tegen me begon te schreeuwen en te krijsen, dat het tegen de wet was, ik zou een enorme boete krijgen van de prefecture en diende te weten uit de pers het streng verboden was om tijdens de stakingen jerrycans te vullen, hetgeen ik uiteraard heel goed wist, maar wat heeft de wet voor zin als je ‘m niet kunt overtreden? Dat probeerde ik die meneer uit te leggen ondanks zijn ene oog, met een wit vlies overtrokken. Zelfs bij de pomp kom je acteurs uit de Hammer House of horror films tegen in La Douce France! Ik heb trouwens alles keurig afgerekend! Er valt mij deze keer niets te verwijten!”

View : Vandaag wordt hij 68 jaar. Alhier op het VKBlog kun je niet om hem heen als je tenminste niet alleen in jezelf geinteresseerd bent. Op zijn blogsite staan maar liefst 40 zelfportretten. In het profiel: Hij heeft het geweldig met zichzelf getroffen. Een uitdagende introductie.

Fred van der Wal: “…men kan om mij heen, langs mij heen, maar niet door mij heen, dan heeft men geen been om op te staan, gelijk die kunstartiest Pootloos uit Sintannaparochie die voor hoofdpijn met twee benen het ziekenhuis in ging en er met één weer uit kwam. Medische vergissing. Kan iedereen overkomen. We kijken er niet meer van op. De reden dat hij beweert dat ik hem met de dood bedreig? Geen idee! Ik ken die meneer niet en wil hem ook niet kennen. Ik ga nauwelijks om met de collegaatjes. Ze zeggen: Ja, ja, die meneer van de Wallen kennen we wel, dat schijnt een heel hooghartige meneer te wezen!

View : Negentig procent van de blogs die Fred schrijft, hebben hemzelf als middelpunt, dus daar hoef ik niets aan toe te voegen. In zijn infokolom staan de verwijzingen naar zijn autobiografische gegevens, curriculum vitae en overzichten van foto’s, tentoonstellingen en publicaties.

Fred van der Wal:”Gotsalmetruttenbollen! Wat is die man hardleers! Moet ik het voor de zoveelste keer uitleggen? Ik heb in twee weblog bijdrages het aantal weblogs per jaar gepecificeerd die NIET over mij gingen en kwam op een score van 60 procent, hooguit 70 procentjes. Ik kan mij heel goed voor stellen dat de Grote Superzoenvis daar onmiddellijk bezwaar tegen aan tekende dat View het over negentig procent had, want waar een Grote Superzoenvis in hapt, dat kan de lezer zich toch niet voorstellen. Al wij namelijk echt jolijt willen hebben met zijn tweetjes spannen wij een waslijn in de tuin en hangen daar op twee meter veertig hoogte plakken snijkoek aan. Voor de eerlijkheid zijn onze handen dan op de rug gebonden en dragen wij een blinddoek. Het heeft niets met SM te maken, dan zou het namelijk broekkoek wezen, maar hier betreft het kruidkoek. De enige echte. U weet wel, die met het stempel. En de mening dat Old Spice For Men naar kruidkoek rook in the silver sixties is voorbehouden aan de vertegen woordiger van spuitwaters en grenadines Daan Deutekom- God hebbe zijn ziel, liever dan ik-maar dat is een strikte privé opvatting waar ik niet in meej wenste te gaan als reine, onbevlekte jongeling.

View : Fred is een verhalenverteller pur sang. Zijn fantasie is vrijwel onuitputtelijk. Telkens verbaast hij weer met meterslange teksten, die als in een orgie geschreven lijken te zijn. Zinsconstructies en spelling doen er niet meer toe. Het verhaal krijgt hem in z’n greep en kunnen de lezer volkomen uitputten, als hij/zij het einde al haalt.

Fred van der Wal:”Regelmatig tref ik des ochtends uitgeputte lezers aan bij de voordeur, in wintertijd met de tong vast gevroren aan het smeedijzeren tuinhek, maar daar is de kartel schaar goed voor. Nee, daar kan ik geen medelijden mee hebben met wie mijn tuinhek aan wenst te tasten!”

View : Wat veel indruk op mij gemaakt heeft, zijn de geschreven herinneringen aan zijn kindertijd en jeugdjaren. Hij is heel jong oorlogsvluchteling uit Renkum, komt terecht bij de grootouders in Amsterdam-Zuid en is net op tijd weg voor de luchtlandingen op de Veluwe waarbij zijn hele geboortedorp wordt platgeschoten.

Fred van der Wal:”Ik wil dat beslist niet in het belachelijke trekken. Hoe angstaanjagend te weten dat je leven door een toeval aan een zijden draadje hing enkele keren. Mijn geboorte huis was volledig plat geschoten door zowel de Duitsers als de Engelsen. Al vroeg wist ik dat je van vriend noch vijand iets te verwachten hebt. Ik was een angstig kind dat zijn angsten te lijf ging met waterpistool en rubber speelgoedmes. Een vorm van de demonen bezweren. Slechts gewapend maar met open vizier kon ik mijn weg gaan.
Liep rond met een groot houten zwaard en even later met een degen gemaakt uit een koperen traproede. Ik wilde daar iedereen aan rijgen. Voor de rest was het fikkie stoken, door het Vondelpark zwerven, het Vliegenbos of het Amsterdamse Bos doorkruisen, met mijn vriendjes op negenjarige leeftijd door de binnenstad van Amsterdam lopen op weg naar de Bijenkorf.
De zomers doorgebracht in Zandvoort in een villa die aan het duinpark Kost verloren grensde. Kogelhulzen opgraven uit WO II. Betonnen bunkers binnen gaan waar het gerucht van ging dat er een dooie mof laf. In de duinen kon je alleen langs afgebakende paden lopen vlak na de oorlog vanwege de Duitse mijnen. 
Ramen in schieten met metalen ballen uit kogellagers. De politie was vaste klant op de Nicolaes Maasschool. In het buurthuis in de van Breestraat bij een toverlantaarn voorstelling voor de jeugd uit Amsterdam zuid knikkers naar het scherm gooien en uitgekauwde kauwgom naar degene die de avond leidde. Oorlogskinderen, hè. Totaal ontworteld. Sommigen kwamen recht uit het concentratiekamp, daar had je mee te dealen. De overlevers. Zo gek als een draaideur!”

View : Op de lagere school is hij een stil en teruggetrokken kind. Al op dertienjarige leeftijd maakt hij met zijn jongere broer, die later door een potenrammer in Haarlem wordt vermoord, kennis met het homosexuele milieu. Volgens zijn autobiografie maakt hij als puber op sexueel gebied van alles mee.

(wordt vervolgd)

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Merel
dank voor duim
duim