Wat te doen als je bang bent?

Door Moneyq89 gepubliceerd op Friday 28 September 12:14

Vroeger was ik bang voor honden. Klein of groot, lang of kort haar. Als ze in mijn buurt kwamen begon mijn hart te kloppen en kreeg ik een ongemakkelijk, onrustig gevoel in mijn borstkas. Het liefst liep ik er met een grote boog omheen. Dat blaffende honden niet beten, of deze hond nooit iets deed, zou best kunnen, maar je zou net zien dat deze keer Ze hadden nooit verwacht dat En blijkbaar toch

Mij niet gezien. Honden zagen er lief en leuk uit. Op foto’s. Vanaf een afstand. Laat hem maar op die afstand blijven. En toch jammer, want ze waren best schattig.

 

De confrontatie

Toen kregen we zelf een hond. Een mooie zwarte labrador, met een beetje husky bloed. Hij kreeg van mij de naam Bikkel, wat niet toepasselijker had kunnen zijn (of…?). We haalden hem op, dat kleine ding, en brachten hem naar zijn nieuwe thuis. Hij kreeg een hok in onze tuin, inclusief binnenhok en tralies waar hij met gemak doorglipte. Wat was hij nog klein. En schattig. Maar wel een hond.

En dus liep er een hond in onze tuin.

Was dat niet de grote nachtmerrie van iemand die bang voor honden is?

Toch was ik gek op het beestje. Hij was wild, wilde spelen, rennen, over je heen lopen als je op de grond lag of zat. Je moest niet bang voor hem zijn, want daar had je geen tijd voor. Voor ik het wist begon ik tegen hem te praten, iets wat ik voorheen niet van mezelf verwacht zou hebben. Zoals ik het ook ongemakkelijk vind tegen een baby te praten, terwijl ik andere vrouwen hele gesprekken hoor voren met een hoog stemmetje. Maar misschien wordt dat pas natuurlijk wanneer je zelf een baby hebt gehad. Zoals dat ik nu ook tegen elke random hond begin te praten (met gênante situaties waarin ineens de baas ernaast blijkt te staan).

Maar het was niet alleen Bikkel. Mijn angst voor honden verdween over het algemeen. Ik kon nu best in de buurt van een hond zijn, groot of klein, lang of kort haar. Ik praatte er tegen, aaide ze alsof ik me daarvoor nooit had afgevraagd of ze toch zouden bijten als zij het baasje dat ze dat echt-niet deden.

 

Een fobie

Dat brengt me bij mijn punt. Wat ik hier, onbewust, heb gedaan, is mezelf een behandeling geven voor een specifieke fobie.

Een specifieke fobie? Een angststoornis dus. Je hebt een fobie wanneer je een overdreven en irrationele angst hebt voor een bepaald voorwerp, een bepaalde situatie, of voor bepaalde mensen.  Hoogtevrees is een voorbeeld.  Een spinnenfobie, claustrofobie (angst om vast te zitten of opgesloten te raken in kleine/afgesloten ruimtes), of een fobie voor bloed en injecties. Of voor clowns (video).  De angst voor honden wordt ook wel kynofobie genoemd.

Zoals bij een redelijk aantal problemen is daarvoor in de psychologie een behandeling ontwikkeld. Specifieke fobieën zijn zelfs redelijk goed te behandelen. Wat niet wegneemt dat het voor degene met de angst een moeilijk proces zal zijn. Je bent er niet voor niets je hele leven al bang voor.

 

Associaties en gedachten

Het hoeft niet eens zo te zijn dat je werkelijk ooit bent gebeten. Of dat je opgesloten hebt gezeten in een kleine ruimte waardoor je nu bang bent het weer mee te maken. Het gaat over associaties in je hoofd die je niet meer los kunt laten. Eens is die automatische gedachten, om wat voor reden ook – iemand heeft je erover verteld, je hebt het meegemaakt, etc. –, en nu leidt het elke keer weer tot angst. Het probleem is alleen dat je niet zomaar van die angst afkomt. Je gunt jezelf namelijk niet de tijd om ervan af te komen. Nou ja, gunnen…

Het zit ‘m waarschijnlijk het meest in het vermijdingsgedrag. Je ontwijkt de situatie. Je loopt met een boog om die hond heen. Je houdt je stevig vast aan de trapleuning. Je rent weg bij het zien van een spin. In ieder geval zorg je ervoor dat je niet (te lang) met je angst wordt geconfronteerd. Waardoor je dus ook niet zult merken dat je misschien wel nergens bang voor hoeft te zijn…

En dat is nou precies wat je dus wel moet doen. Dat is nou precies wat er wordt gedaan tijdens de behandeling van een fobie.

 

De blootstelling

Waar komt zo’n behandeling dan op neer?

Het gaat erover degene met de angst bloot te stellen (“exposure”) aan de voor hem of haar bedreigende situatie tot de angst weer afneemt. Meestal wordt dit in stapjes gedaan, waarbij je begint bij hetgeen je het minst angstopwekkend vindt, hoewel er ook een techniek is die “flooding” heet, waarbij je jezelf juist laat overspoelen door je grootste angst. Maar in principe wordt graduele exposure het meest frequent gebruikt.

Door jezelf in de situatie te begeven waar je bang voor bent, en te ervaren dat de angst afneemt, creëer je een nieuwe associatie. Dat wil zeggen: Terwijl je eerst het verband legde tussen de hond en gebeten worden, leer je nu beseffen dat deze relatie niet altijd zo hoeft te zijn. De associatie die je eerst had met honden (dus jouw automatische gedachte dat een hond tegenkomen gelijk staat aan gebeten worden) wordt minder sterk. Door vaak genoeg jezelf in de situatie te begeven zonder dat je angst uitkomt, zal je angst uiteindelijk minder sterk worden en kan zelfs geheel verdwijnen.

Dus je begint bijvoorbeeld met een kleine hond aan een ketting. Vanaf een afstand kom je steeds dichter bij. Zover jij durft. Zover jij wilt. Want het gaat er om dat degene met de angst er klaar voor is. Maar in ieder geval veel oefenen. Met de kleine hond, met een grotere hond; verder weg, en dichter bij. Zodat je merkt dat je angst niet zo reëel is. Zodat je merkt dat de hond je niet zomaar zal bijten.

 

Effectiviteit

Het klinkt allemaal wel logisch. Je hoeft “alleen maar” te beseffen dat jouw angsten niet zo gegrond zijn. Je moet er wel voor open staan natuurlijk.

Maar het leuke is vooral dat het echt werkt. Ik heb het zelf een tijdje geleden ervaren toen ik de eerste keer iemand mocht behandelen met hoogtevrees. Ik las erover in boeken en artikelen dat exposure de oplossing was bij fobieën, maar het zelf meemaken is zoveel mooier. Om te zien dat iemand uiteindelijk van een stoel of tafel afstapt zonder trillende knieën en met het gevoel dat ze eindelijk haar angsten durft aan te gaan.

Ik had het wel verwacht en niet verwacht.

En toch heb ik het bij mezelf ook al eens gedaan. Onbewust heb ik mezelf al een paar jaar geleden het bewijs gegeven voor de werking van exposure. En dat allemaal dankzij ons Bikkeltje.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Beste Melissa,
Ik denk dat je dan beter eens bij de huisarts langs kunt gaan. Hij/zij zal je zeker verder kunnen helpen!
Ik ben bijna altijd bang op alles wat ik doe aub help me