x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Do it yourself kluscurses. Laatste hoofdstuk, deel 1

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Doras k*t-of-kl*tenklaag-handboek besluit met een flink vullend menu van één enkel en dubbel spiegelei (Strammer Max) plus wat zoete wentelteven. Als toetje magische muilperen! Ga er maar aan staan.

 

Wat is respect anders dan

elkaar horen en zien, serieus waarderen en accepteren?

 

 

Ik zie echter

Fantastische Venetiaanse Maskerades

langs paraderen

Onrustbarend hoeveel gemaskerden er onze maatschappij bevolken. Ik hoor het steeds vaker om me heen en niet alleen van ouwe wijven zoals ik. De ene emo-klaagmuur na de andere zelfmedelijdende jammerzang duikt op als onkruid. Via het internet of gewoon in de bloedserieuze realiteit. Negatieve oordelen woekeren als ware het onbedwingbare bruidsluiers. Roddels over vrienden buren en/of ouders zijn doodnormaal!

Harde eisen, torenhoge onrealistische verwachtingen en onbevredigde verlangens die ik (uitgerangeerde moeder) van kleuters verwacht.Niet van bloedmooie verstandige vijfendertig jarige meiden. Geluk is kennelijk een vanzelfsprekend recht. Ik zie soms zelfs wel eens stampvoetende mensen. Geen gezicht in het openbaar!

Wij gaven hen het goede voorbeeld. Voor zover mogelijk materiële welvaart, steun, aandacht en medeleven, maar het levert toch de raarste dingen op. Hierbij geef ik dan ook een heuse schop onder de kont voor alle je’s en jij’s die zich aangesproken voelen en mokkend de wereld teisteren met onbehoorlijke verwachtingspatronen.

Wat is respect anders dan elkaar willen zien, kennen en serieus nemen, waarderen en accepteren? Wat is er mis gegaan? Hebben wij onze nazaten te veel verwend? Heeft daardoor een hele generatie een belangrijk stuk emotionele ontwikkeling gemist? Bij mijn eigen kind weet ik wat er is gebeurd, maar het kan toch niet zo zijn dat (na alle kennis die bekend is )  alle kinderen steeds meer zijn mishandeld?

 

Mijn jeugd was niet lux of opwindend en klagen liet je wel uit je lijf

Ouders werkten hard voor brood op de plank en er was naast voldoende te eten ook gezelligheid. We hadden natuurlijk wensen, maar wat niet kon dat kon niet. Dat accepteerden we. Men kan niets aanpakken dat er niet is. Daarnaast kregen we wel een makkelijk pakketje leefregels mee. 

• Onder wiens dak je verteert, diens regels je eert en de hand die je voedt hak je niet af.
• We toonden en hadden daarnaast respect. Voor hen, onszelf en voor anderen.
• Begrip voor mijn en dijn, inclusief grenzen plus de voor- en nadelen daarvan. Je mocht wel verliefd worden op iemand met macht of een relatie, maar deed er niets mee want je wist hoe machtsverhoudingen lagen. Dat de dokter mij niet mocht bevingeren was duidelijk en een baas kocht liefde met macht en geld, dus daar brandde ik me niet aan.
• We leerden omgaan met een diversiteit aan medemensen (leuke en minder fijne eigenaardigheden) Wij kenden verschillen in sociale groepen plus hun regels.
• Het was minderwaardig en onfatsoenlijk om vrienden of familie achter hun rug om zwart te maken. Je groef geen kuil voor een ander, want je donderde er altijd zelf in. Halve waarheden waren ook leugens, want je zette een ander ermee op het verkeerde been.

We leerden vrij jong de hand in eigen boezem steken want zachte heelmeesters maakten stinkende wonden. Mijn ouders brachten ons liefde bij door het vóór te doen. Je had geen recht van spreken zolang je niet realistisch nadacht. Het was asociaal als je geen oog had voor het belang van de anderen opdat je wist hoe het er ‘buiten jezelf’ aan toe ging. Een gemaakte blunder diende je zelf op te lossen. Op een nette manier en een misverstand haalde je via praten uit de lucht. Welgemeend sorry zeggen was wel het minste, als je een ander had gekwetst. Wie zich brandde moest op zijn eigen blaren zitten en excuses maken hoorde erbij. Kortom:  Wij oefenden sociale vaardigheden en tegen de tijd dat je de deur uit ging, om te trouwen of te studeren, had je aardig door hoe ‘de buitenwereld’ in elkaar stak. Ons gezin was volgens mij geen uitzondering alhoewel ik daar inmiddels wel eens vraagtekens bij zet.

Hanteert men tegenwoordig geen redelijk werkbare gedragsregels meer of zijn huidige dertigers dommer dan wij? Dat lijkt me eerlijk gezegd onzin, maar...toch sta ik vaak met mijn oren te klapperen. Uit het, tussen wal en schip gezakte, moderne sprookjesboek van FB - Hyves - Xead zeurt regelmatig drenzend gemekker van dertigers die zich tekort gedaan voelen.

Beste mensen, lieve dochter en alle anderen die toevallig deze schoen passen. Ik heb respect voor jullie sneller dan snelle leven en puike wijze waarop her en der jullie schitterende CV opduikt. Altijd bereikbaar volgen jullie braaf iedere nieuwe ontwikkeling en jullie profiel liegt er niet om. Geslaagd, diploma’s en kennis in overvloed in de meest indrukwekkende functiebeschrijvingen of interessante benamingen. Wie zou zo iemand nou niet in willen huren? De toekomst met jullie kan niet meer stuk. Onze taak zit erop! Heerlijk. Nu jullie volwassen zijn hebben wij (ouders) eindelijk ons eigen leven terug. 

We zijn gelijkwaardig hoewel we nooit gelijk kunnen worden. Waar haalt een kind het recht vandaan om voor ons te beslissen en te denken dat wij dom zijn? Enkele decennia meer levenservaring blijven tussen ouders en kinderen een feit en al gaan jullie op je kop staan, ouders kunnen wel terug herinneren, maar kinderen niet naar voren denken. Niets aan te doen! Wen er maar aan en heb er vrede mee! Of niet...

 

 

Lang draaide het leven van de ouders geheel om jullie welzijn

Wij wisten al waar Abraham de mosterd haalde vóórdat jullie werden geboren. Zo hóórt het nou eenmaal. Nu dansen we weer naar onze eigen pijpen. Erger je eraan! Trap ons onder de grond, maak vloerkleedjes van ons om je spannende high heals op af te vegen, maar winnen doe je deze concurrentiestrijd niet. Vindt desnoods opnieuw het wiel uit, wij maken al een héél leven gebruik van die fantastische uitvinding, maar val ons niet lastig met onzin! Hoepel op! Wij hebben jullie opgezadeld met verknipte verwachtingspatronen? Waren jullie zo vol van jezelf dat je niet hebt opgelet toen je werd opgevoed, of zo? Hallo, hallo, zijn jullie doof? Onze taak zit erop! We zijn er niet voor om waanbeelden in stand te houden.

Hoe komt het dat we worden behandeld als tweederangs burgers?

Al houden wij onze mond, we zien jullie wel! Wat levert het op om anderen als monsters af te schilderen? Niemand wordt echt blind of doofstom omdat JULLIE de handen voor de ogen en oren slaan.

Onze mooie wereld draait niet om klagende dictatoren met bevroren kleuterverlangens. Wie leerde jullie dat je jouw ongelukkig zijn om andermans nek moet hangen als je volwassen bent? Omdat jullie in welvaart zijn grootgebracht moet je mauwen als magere speenvarkens over tegenslag of –spraak? Hebben jullie nooit van overleg en/of onderhandelen gehoord? Negatieve onvrede zuigt alles en iedereen leeg en opgeblazen IMAGO’S vragen er zelf om te worden doorgeprikt. Pffffft… Eigen schuld dikke bult. Wie op zijn dertigste nog vanuit zijn ivoren toren op zijn ouders neerkijkt heeft een belangrijke afslag in de ontwikkeling gemist. Woedende klaagmuren zwabberen regelmatig onwelvoeglijk over het scherm, maar ook voor jullie geldt dat een mens op zijn eigen hooghartige verbrande billen zal moeten zitten. Wel eens van een schone lei gehoord?

 

Accepteer de echte magie van het leven met alles erop en eraan!

De wereld is geen kleuterschool en je ouders zijn maar mensen. Niemand komt ongeschonden door de jeugd heen. De één kreeg meer te verhapstukken dan een ander! Dat heet opgroeien! Leven is leren. In en met omstandigheden waar óók ouders niet altijd iets aan konden veranderen. Had jij volgens jou een egoïstisch loeder als moeder? Een potentaat als vader? Dan weet je hoe het NIET moet en doe je het natuurlijk beter! Weet dat iedereen andere motieven en emoties heeft, die evenveel waard zijn als de jouwe. Accepteer anderen (zeker ouders) zoals ze zijn met hun goede en minder fijne eigenschappen. Ga de confrontatie aan over volgens jou gemaakte fouten om het daarna los te laten. Zeur daarna nooit meer over vroeger en leef zonder wrok samen in het nu. Lukt dat niet?

Leg meteen deze cursus weg en hang je dromen naast de lijken in de kast van ooit. Terwijl je allang in het reine kunt zijn met je verleden scherm je op je vijfendertigste met je verpeste jeugd? Dat betekent dat jij zonder hulp niet volwassen wordt. Stinkende wonden verbind je bij de psycholoog door er dáár keihard aan werken! Tot het loeder of eventueel die vreselijke vader erbij wordt gevraagd om mee te mogen praten.


Wat is (zelf)respect?

Wie iemand denigrerend de grond in trapt lijkt wel even machtig, maar toont tegelijkertijd weinig (zelf)respect. Neem de verantwoording voor je gedrag. Het helpt niet om je onvermogen en/of angsten op anderen te projecteren. Maak niet als overjarige pubers kampen voor erkenning en steun. Kun je niet op eigen benen staan? Als je iets niet aanstaat ga je de confrontatie met de ‘schuldige’ aan. Vluchten om in je eigen bolwerk te mokken is kinderachtig. Wat koop je voor zieligheid en zelfbeklag? Zo houd je verstoorde relaties in stand. Het leven is geen wedstrijd zelfmedelijden. Het is lullig om te horen, maar slachtoffers hebben maar tijdelijk recht van spreken. Net als zondebokken, zwarte pieten, rechters en verdachten.

 

Enkele muilperende gewetensvragen

• Bent jij nu zo sterk, zwak of geweldig spannend creatief dankzij  of ondanks je ouders?
• Wacht jij op je vijfendertigste als machteloze peuter op heilige zaligverklaring? Van wie?
• Ken jij maar twee rollen? Onderdanig kleutertje of dictatoriaal opperhoofd?
• Eis jij dat medeleven en belangstelling van één kant moet komen?
• Wil jij begrip en aandacht van hen aan wie jij eerst de voeten afveegt zonder excuses te maken?
• Voel je stress en angst zonder te weten waarvoor? Ben je wellicht bang voor jezelf?

Laat ik wel reëel blijven


Als ik bedenk wat jij, mijn kind, voor de kiezen kreeg, kan ik me voorstellen dat je behoefte hebt om nog tien eeuwen wraak- en wrokgevoelens te koesteren. Ik begrijp dat. Tot in het diepst van mijn ziel voel ik hoe erg het was wat er gebeurde en ik zal het ook nooit ontkennen! Dat is niet te bagatelliseren (zoals jullie dat willen). Dat wegstoppen zou betekenen dat ik mezelf als moeder onder de grond spit. Voor het verleden? Kom nou. Als een ander zich misdraagt neem ik daar de verantwoording niet voor. Een vierjarige kleuter of veertienjarige puber kan dat niet als een volwassene beoordelen! Ook al weet je niet wat van jou is, je hebt géén recht te denken dat een moeder haar kind (waar ze zielsveel van houdt) in onmetelijke eenzaamheid verzuipt. Ik ben niet gek! Als een vader 'zomaar' verdwijnt, moeten jullie dat onderling uitzoeken, maar ik wens dat niet langer te ontkennen. Te suggereren dat ik jou expres kapot maakte uit pure kwaadaardigheid is een Godvergeten gotspe. Moeders zijn helaas God niet en doen in de regel hun stinkende best ondanks tegenwerking. Ook ik zette het totale vermogen in, zoals moeders dat nou eenmaal doen! Ondanks de omstandigheden heb je mij gelukkig gezien met ons leven. 

Ik haat het dat jij mij achter mijn rug zwart maakt 

Je kletst met Jan en alleman (die mij niet kennen) over mij maar spreekt niet met mij. Ben je te laf voor een fatsoenlijk gesprek? Je bent verdomd intelligent en nu je halverwege de dertig bent stel ik volwassen eisen . Ik heb jou nooit voorgedaan je medemens minderwaardig te  behandelen en/of te manipuleren. Daar heb ik altijd al een broertje aan dood gehad. Je hebt mij ook nimmer in zelfmedelijden zien wentelen als een zielige wentelteef. Wie leerde jou dat? Steek de hand in eigen boezem en gebruik je gezonde verstand want waar geen wil is, is geen weg.

Geef mij maar echte wentelteefjes bij een hete kop thee! Zodat we eindelijk dat gesprek voeren waarin alle feiten eerlijk op een rijtje komen te staan. Opdat we elkaar begrijpen zodat we tenminste nog enige tijd samen hebben. Ik heb het eeuwige leven niet en als ik eerlijk ben? Dat zou ik op deze manier niet eens willen!

 

 

Wat is respect anders dan elkaar serieus nemen

als gelijkenwaardig waarderen en accepteren?

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Zo, dat staat als een huis.
Respect is wat je vraagt. Dat lijkt me niet te veel gevraagd.
Hopelijk komt dat gesprek er ooit. Twee volwassen mensen die elkaar met respect behandelen.
Ik ga dit artikel opslaan, benieuwd hoe ik het ga lezen over zo'n twintig jaar...
Hoewel de rode draad een trieste periode uit jouw leven is, was dit in ronkende taal geschreven met een kijk op de wereld van vandaag.
Toen ik dit stuk las, zag ik opeens in mijn verbeelding een aantal mensen met ongelooflijk zure gezichten die kwaad keken.
Hopelijk zal je artikel een paar van die mensen helpen.
Duim!
Dank jullie wel... Soms hoop ik ook dat ze het leest, maar ik denk dat ze zichzelf er niet eens in herkent.
Pff Dora, ik hoop zo dat die kop thee en wentelteefjes met je kind er gaat komen.
Dat kind mist een W E R E L D W I J F!
Ik wens heel innig dat jouw dochter dat ooit beseft.
Al deze spreuken en gezegden dreigen te verdwijnen uit onze taal terwijl ze veel uitdrukken.
Weer ouderwets mooi geschreven.

Pork geeft hem en komt om 20.30 met deel 10.

DRIMPELS gaat nog even dromen.
.... en nu maar hopen dat ze het leest.
Heel uitgebreid en waardig artikel duim Taco