Bent u binnen- of buitenzinnig? (3)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Het verschil tussen de binnen- en buitenwereld bestaat uit ringen die de mate van intimiteit weergeven.

Voorbeeld van kernwelbehagen

 

 

Men ontwikkelt uit de eigen kern van binnen naar buiten


Uw pasgeboren nakomeling ervaart eten, liefdevolle sfeer en lichamelijke welbevinden en heeft vanaf de eerste ademtocht de beschikking over onbewuste communicatiemiddelen, reflexen over wel of geen welbehagen. Al in de eerste dagen herkent het kind geuren, stemmen, gezichten en kleurtjes en zal vanuit intimiteit met zichzelf, de ouders en familie leren omgaan met het bestaan. De baby kan huilen, slapen, ontlasten en tevreden alert zijn. Na ongeveer zes weken gaat het ook lachen naar de vaste verzorgers en het ontwikkelt diverse ‘talen’ in het huilen of brabbelt bubbeltjes in eigen pretjargon. Het kind reageert instinctief op de omgeving en leeft de eerste tijd naar het voorbeeld van de ouders. Zonder dat kinderen / ouders het merken komen zij in de eerste vier jaar losser van elkaar (kleuterpuberteit) en dit proces wordt rond het tiende jaar vergemakkelijkt door het lichaam dat er in de pré- puberteit via hormonen voor zorgt dat kinderen geslachtsrijp worden. Dit gaat naadloos over in de stapsgewijze (al dan niet schokkende) definitieve loslating na de pubertijd. De jongvolwassenen kan dan met zelfrespect een zinnig gesprek voeren, al dan niet redelijk voor zichzelf opkomen en overleggen-onderhandelen met de ouders. De nazaat gaat als een jonge hond de wijde wereld in om zich de rest door schade en schande eigen te maken en de ouder blijft wel of niet tevreden op de achtergrond in het lege nest. 

 

 

 

Voorbeeld van bestaanspijn


Verwaarlozing in de eerste maanden noemt men hospitaliseren, een term die afkomstig is uit de tijd dat men in zieken- en weeshuizen minimaal contact had met de boreling.
Een baby die weinig of geen lichamelijke- of geestelijke prikkels of aandacht krijgt, zal al na enkele weken lusteloos worden en in het ergste geval treedt hospitalisering op. Er zijn gevallen bekend dat een te lang verwaarloosde baby sterft. Apathie en een onuitwisbaar gevoel van onbehagen zal dit kind de rest van zijn/haar leven onbewust bijblijven. Men zal zeker kampen met bindingsproblemen omdat het kind zich niet aan het leven heeft kunnen hechten. Deze mens kijkt anders tegen het leven aan dan de met aandacht en liefde omgeven baby. Zo zal hij/zij intimiteit niet van nature vertrouwen en de ‘persoonlijke veiligheidskring’ kan groter moeten zijn dan bij zelfverzekerde personen.

 

 

Voorbeeld van karakterpijn


Het karakter van de mens is bij geboorte aanwezig en in wezen ‘klaar’
Verstandige ouders erkennen hun kind als eigen persoonlijkheid en zij zullen hun kroost begeleiden zonder constante druk van eisen waar het aan moet voldoen. Zij respecteren de gaven, persoonlijkheidsstructuur en talenten en spelen erop in opdat hun kind optimaal kan functioneren. Zo zal het kind een krachtig gevoel van eigenwaarde kunnen ontwikkelen, blij zijn met complimenten en erkenning. Een overgevoelig kind is veel vatbaarder voor sfeer, stemming en de uitstraling van medemensen dan wat wij 'normaal' noemen, maar met ouders die het als zichzelf respecteren zal het de hobbels naar de buitenwereld kunnen nemen. Mits men dit kind daar óók accepteert en niet belachelijk maakt. We weten dat reeds op scholen de wet van de groep geldt. Indien uw kind een buitenbeentje is, zal het vaak als het zwarte schaap de rol krijgen toebedeeld van ‘Kop van Jut’. Het ene kind zal zich verweren, het andere zal zich terugtrekken en af en toe kan het opgebouwde gevoel van eigenwaarde in de buitenwereld totaal worden ondermijnd.

 

 

Voorbeeld van buitenpijn


Nederland heet vrij, maar dat is schijn zodra je niet als al die anderen wilt zijn. Niemand mag opvallen of zich uitzonderen. Holland hangt vol keurslijven die uiteindelijk maar weinigen passen. Val niet op en zo ja, dien je te voldoen aan honderdduizend verschillende verwachtingen. Men ligt op de loer! Een aangepast calvinistisch simpelbeest dient zijn hoofd strak tegen de grond te houden omdat Paybassers met de zeis klaar staan zodra je kuif boven het maaiveld steekt. De Nederlander doet ‘normaal’ en dat is gek genoeg. Bereid je erop voor! Als je niet aan de norm voldoet heb je namelijk altijd prijs. Zodra je dezelfde fout maakt, die anderen bij de vleet maken (daarover zwijgen) valt een groot deel van onze natie over je heen. Fuitje van een cent, men zoekt naar een jeugdzonde en je hangt!

Je reputatie ligt aan diggelen voor je er erg in hebt want roefboef, het roddelcircuit treedt in werking. Waar het rookt zal het wel branden, toch? Gelukkig, alwéér een uitzonderlijk mens naar de provinciale burgerlijke hel gedirigeerd. Je bek houden en waag het niet om je te verdedigen want men begint in groepen een smerig proces tegen je, vuile verraaier! Een mens met een gezond gevoel van eigenwaarde voelt daarbij wel de buitenpijn van onterecht veroordeeld zijn, maar herkent het als dusdanig en lapt eisen van de buitenwereld aan zijn/haar laars. Men vindt geluk in zichzelf en gaat onverstoorbaar zijn gang, al dan niet succesvol. Je zult echter onwijze jaloezie oogsten, lastercampagnes met opgeheven hoofd moeten doorstaan en geheel je eigen inzicht moeten volgen. Uiteraard leert men gaandeweg de 'aanvallen' waardig te accepteren, al kost het veel energie, die aan andere ontwikkeling zou kunnen worden besteed. 

 

 

Voorbeeld van binnenpijn


Een peuter schrikt van harde geluiden en boze woorden. Het begint zich bewust te worden dat het leeft via oren, ogen en huid ( zintuigen) en men heeft ontdekt dat ongeveer rond het vierde levensjaar het autobiografisch geheugen begint te werken. Uiteraard bestaan uitzonderingen en er zijn gevallen bekend van éénjarigen die weten dat men bestaat als individu en los staat van de vaste verzorgers. In deze periode wordt het zich bewust van angst (oordelen, afstandelijkheid, onoverzichtelijke dagindeling en bijvoorbeeld hoogte of onverwacht gedrag) Het zal angstige onverwachte gebeurtenissen vergeten, maar het ervaart het leven als min of meer onveilig, leeft in een op hoede zijnd lijf bang voor de 'vijanden'. Vanaf dat moment is angst en vooral de lichamelijke reactie op angst aan intimiteit verbonden. 
Na een traumatische ervaring (al dan niet veroorzaakt door ouders) kan het kind van de één op de andere dag veranderen. In het ergste geval zal een reeds aanwezige gezonde ouderbinding knappen en de peuter/kleuter belandt te vroeg in de buitenste ring van intimiteit. De binnenwereld lost te vroeg en/of schokkend op. Het kind zoekt daarna geen intiem contact met ouders (die het hadden moeten beschermen) Het zal keuzes maken die zijn gebaseerd op ‘lichamelijke reacties’ en aan de hand daarvan vlucht of vecht gedrag hanteren. Het kan voorkomen dat het kind geen aandacht, aanraking of troost meer kan velen en de ‘volwassen rol' aanneemt. Ter zelfbescherming kapselt het kind zich in want intimiteit is onveilig, kan zonder waarschuwing omslaan. Het ervaart de buitenwereld als veiliger dan de dagelijkse binnenwereld. Vaak weten deze mensen heel lang niet wat men van hen verwacht of  ‘wat-van-hen-is” en de jongvolwassene toont geen respect voor ouders, zichzelf of leeftijdsgenoten. Het leeft in zijn/haar eigen fantasiewereld waar alles goed en veilig is. (Veel kinderen die in een concentratiekamp zijn opgegroeid komen pas rond hun vijftigste erachter, dat zij OVERleefden in plaats van leefden) Tot men sterk genoeg is en merkt dat men ‘anders’ is en geen rust en vrede (zoals anderen) vindt in zichzelf.

 

 

Hoe ontdekt men als volwassene de eigen magische medaille? 

Allereerst moet men navelstaren accepteren en het niet stom of zinloos vinden.
Zelfreflectie is géén egoïstisch nodeloze bezigheid van een opgeblazen narcist. Men moet het verschil tussen gevoelens en emoties onderkennen opdat men emoties  van gevoelens kan leren scheiden.

Gevoelens zijn universeel!
1. Het vriest dus we moeten ons dik inpakken anders wordt ons lijf ziek.
2. Zonder erkenning is men alleen (soms eenzaam)
3. Contact met de medemens is een sociale uitwisseling van ons ras, de roedel, een groep.
4. Wie wordt ontkend leeft bij gevolg uit noodzaak in zijn eigen unieke wereld.

Emoties zijn persoonsgebonden en tijdens (jeugd)gebeurtenissen ontstaan!
Het verwaarloosde kind kan de aanleiding zijn vergeten of men heeft het trauma verdrongen, maar het heden en verleden is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Het nu is de optelsom van heden-verleden en toekomst. 

Het verwaarloosde kind zal zichzelf niet klakkeloos respecteren. Hij/zij zal tot ver in de volwassenheid kampen met onstuurbare emoties en/of stemmingswisselingen. Woedeuitbarstingen, melancholie, depressie, onbedwingbare sentimenten of buitensporige euforie. Door oorzaak en gevolg van emoties te onderzoeken kan men scheiding maken tussen universele gevoelens, karakterpijn en of emotiepijn (wat oorzaak buiten zichzelf heeft in de periode dat men daar zelf geen verantwoording voor droeg)

In analyse kan men de link met het verleden leggen en de relevantie ervan leren zien voor keuzes in het heden om daarna te kiezen of men het verleden wil gebruiken om een positieve wending aan het heden te geven. Helaas komt het vaak voor dat men denkt zelf schuldig te zijn aan het in de knoop geraakte emotionele leven en men denkt hiermee te moeten leren leven. Ligt de oorzaak van het disfunctioneren in het onderbewustzijn (vluchten-vechten of verlammen) kan men via EMDR deze emoties loskoppelen van de gebeurtenissen. Over deze simpele therapie, die niet langdurig hoeft te zijn, leest u in een ouder artikel.

“Ik ben nou eenmaal zo” is een veilige aanname die lijkt op zelfacceptatie, maar helaas staat deze uitspraak tevens iedere groei in de weg. Het kan voorkomen dat men sterft zonder ooit gemerkt te hebben dat men 'ongelukkige’ herinneringen kan gebruiken om het oorspronkelijke zelf terug te kunnen vinden. Men heeft niet het benul te kunnen 'leren' van 'fouten' en zal bijna nimmer sorry zeggen. Deze mensen leven tot aan hun dood in het gezelschap van niet onderzochte demonen vanuit een donker angstgevoel niet of nooit te voldoen. 

 

 

Ik leef persoonlijk graag in het licht, met fouten en al.

U ook?

 

Deel één,  durf-te-vragen

 

Deel twee, de-magische-medaille

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
"ik ben nu eenmaal zo" .... wat een gemiste kans inderdaad. Het kiezen van de weg van de minste weerstand zal uiteindelijk wellicht de lastigst begaanbare zijn.
Ik vind het weer super qua onderwerp en schrijfstijl en de rest komt per mail!
Emdr werkt alleen bij truma'tijdens je leven opgedaan en jij bent een van de weinigen die wijst op de endogene erfelijke truma;s waar we alleen met medicijnen nog iets aan kunnen doen. Duim taco
Dank voor alle mooie complimenten, aan iedereen
Een goede liefdevolle begeleiding van een kind, superbelangrijk voor de rest van zijn/haar leven.
bijzonder
zeer goed neergeschreven artikel ! een dikke duim erbij