De magische medaille als vrije denktank (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

De hoedanigheid van pijn bepaalt het verschil tussen vrijblijvendheid en een plechtige innerlijke belofte.

Een mens kan levenslang dimdammen over wel/niet actie ondernemen, wachten, sterk zijn of kwetsbaar. Om voor mij onduidelijke reden begrijpen sommigen essentiële verschillen niet. Wil of kan men dat niet voelen?


Voorbeeld van oppervlaktepijn:


Je hebt een afspraak voor een etentje met een leuke man en hebt alles daarvoor geregeld. De kinderen zijn bij de oppas en jij staat fris gewassen, opgemaakt en in je leukste jurkje klaar. Net als je denkt dat hij komt vind je dat briefje in de gang. Hij laat verstek gaan. Zonder opgaaf van redenen en hij maakt geen nieuwe afspraak.
Daar sta je dan, in je goeie goed. Het maakt je kwaad en verdrietig. Wie denkt hij wel dat ie is? Een plezierige vrije avond in aangenaam gezelschap waaraan hoop en verwachting kleefde gaat in rook op. Je overvalt je vriendin en scheldt hem verrot. Natuurlijk vind je bij haar een gewillig oor want samen genieten van je boze kop is extra lekker. Het lucht op en het is terecht, het blijft een rotstreek. Je bent afgewezen, maar méér ook niet. Het hoeft geen blijvende invloed op het verloop van je leven uit te oefenen. Je wilt die ander niet meer te zien, gaat over tot de orde van de dag en weet dat hij er zelf waarschijnlijk óók ongelukkig over is want laf zijn is geen pretje.

Voorbeeld van dieptepijn:


Jullie beloven elkaar, zolang als nodig is, medeverantwoordelijkheid voor de kinderen. Halverwege blijkt dat één van jullie al tijdens die afspraak over vertrek droomde maar daarover weigerde te praten Tot het uitkomt. Hierbij spreekt men van dieptepijn want ziel en vertrouwen in de partner zijn daarbij in het geding.

Is het egoïsme/onkunde/onwetendheid en kan hij/zij niet anders? Weet men niet dat eerlijkheid, al is het in beginsel pijnlijk, altijd de beste remedie is? In dit voorbeeld blijven alle betrokkenen in een zwart gat staren zolang de ‘oneerlijke’ doet of het gezamenlijk verleden nooit bestond. Er ontstaat in zo’n geval diepteschade voor alle betrokkenen. Vooral kinderen blijven emotioneel gevangen in dit respectloze voorbeeld van iemand waarvan ze onvoorwaardelijk houden en die ze vertrouwen. Wat leert dit hen over de ouder die voor hen zorgt?
Dat hij/zij van de andere ouder geen respect krijgt. Daarnaast is er nog een zeer grote kring mensen die men meestal vergeet, maar die en passant ook hierdoor worden aangetast. Ouders, ooms en tantes, eventuele grootouders, vrienden etc.

 

 

Wat is gewetenloosheid


Ik heb het me altijd afgevraagd en vond geen passend antwoord. Niet in de psychologie, nog binnen het geloof. Enkel op spirituele wijze kan ik ermee uit de voeten; We hebben allemaal een bepaalde weg te gaan opdat onze ziel daardoor leert waartoe we op aarde zijn gekomen en daarbij hebben we de ander die onze wereld op zijnkop zet nodig. Bij de één is dat kennismaken met liefde of het tegengestelde daarvan. Bij weer een ander zal maatschappelijk succes een leerproces zijn en nummer drie zal kennis moeten maken met onmacht, zielenpijn of harteloosheid via iemand die men vertrouwt. Vergeven is dan een ommens goed om tijdens je leven te leren, jezelf als ook de ander. Daar kan jaren in gaan zitten en houd van de ander zoals van jezelf krijgt dan afwisselend een dubieuze, ambivalente of dubbel onzinnige kant. Ga er maar aan staan! Voorwaar geen peulenschil!

 

Aannames zijn onverstandig,

omdat men altijd zichzelf als maatstaf neemt


Is de ‘ontrouwe’ hooghartig of juist zielig minderwaardig? Een gevaarlijke idioot die wel de lusten wil maar geen lasten en verantwoording negeert? Naast iemand die het geweten serieus neemt komt zo iemandj over als een despoot, die denkt alles naar de hand te mogen zetten en het maakt niet uit over wiens rug men zijn eigen voordeel behaalt.
Voor anderen (die het geweten lastig vinden) is het juist een stimulator, een lichtend voorbeeld van vrijheid en blijheid. Heeft zo’n mens geen contact met zijn innerlijk?  Is zo hij/zij gemakzuchtig en weigert men daarom de consequentie van eigen keuzes te aanvaarden? Wil men eeuwig kind kunnen zijn? Heeft hij/zij zichzelf onder de bodem van het betamelijke gespit en wat was de aanleiding om dit te doen? Interessante vragen die evenzoveel verschillende antwoorden kunnen bevatten.


Soms heb ik geen twijfels: deze mens verdient mijn aandacht niet want ik respecteer mij.

Wat doe je echter als je kind (dat een mix van beiden is) door toedoen van zo’n persoon het verschil tussen goed en kwaad niet kent? Als het een verdraaid wereldbeeld heeft en daardoor onzeker is? Als dit kind de verzorger wantrouwt en zijn/haar idool (die verdween) beschermt? Men zal moeten berusten, wachten, tot het tij keert, dit kind meerdere kanten kan zien. Wellicht gebeurt dat niet eens tijdens uw leven, maar de liefde voor dit kind zal daar nooit van slijten.

 

 

Gelukkig ontdekte ik als kind de denktank van de magische medaille


Zodra je magie van alle inzichten in je leven toelaat kun je iedere situatie van veel meer kanten bekijken dan alleen jouw unieke zijde. Daartoe moet je wel in staat zijn emoties van gevoelens te scheiden, wat soms al een levenslange leerweg nodig heeft. Daarna komt het oefenen in diverse situaties waarbij je medemensen betrokken zijn opdat je deze verdieping (met vallen en opstaan) toe leert passen. Mettertijd ben je in staat die kennis over te dragen. Het ligt eraan of je mensen treft die er open voor kunnen staan opdat jij als docent je levensdoel kunt waarmaken. Zelf zul je ook je leerlingen in deze op moeten zoeken en leren niet tegen dovemans oren, blinde muren te blijven praten. Accepteer daarbij dat mensen hun eigen lessen leren en dat jouw specifieke les niet altijd direct en naadloos toepasbaar is op de ander. Er zijn immers veel meer wegen die naar Rome leiden, of Keulen of naar Santiago di Compastello.

De magische medaille geeft een onmetelijke vrijheid en rust

 

Zoals ik beschreef in; “Durf te vragen, de nieuwste sociale rage”

bestaat een mens uit vier lagen:

  1. lichaam, ( de lijfelijke tastbare wagen waarmee we door dit even reizen)

  2. geest, ( denken, analyseren en construeren)

  3. psyche ( emoties en gevoelens waarmee we heden en verleden combineren)

  4. ziel ( energetische belichaming van kracht in contact met de kosmos)

Indien bij iemand in één van deze gebieden een beschadiging is ontstaan, kan deze mens niet optimaal met zichzelf in harmonie fungeren. Wellicht zoekt men eeuwig naar een invulling van de 'leegte' of men geraakt in een negatieve spiraal totdat de bodem van de put in zicht is. Het ligt aan de aangeboren kracht van deze mens of hij/zij er sterker en wijzer uit kruipt, maar we hebben daar elkaar allemaal bij nodig in liefde en begrip. 

 

Ik neig ernaar de gewetenloze op deze wijze te plaatsen

zelfs te kunnen vergeven

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi die belichting over die vier lagen in de mens waar ik me geheel in kan vinden. Waar ik een beetje blijf steken is het feit dat er een beschadiging kan optreden in een van die lagen en dat je daar dan een "excuus" vindt voor het "wangedrag" van de mendemens.

Ten eerste is een mens meestal beschadigd in meerdere lagen. Ook al zijn er beschadigingen de hersenen blijven in tact. Een mens kan keuzes blijven maken. Emotioneel misschien uit balans, maar dan blijft er toch nog ergens de verantwoordelijkheid en de moraliteit! Dit alles staat voor mij los van vergeving. Vergeving is een proces wat je door kunt maken op vrije keuzen. Het is altijd aan te raden te vergeven omdat je dan pas van haat en woede afkomt. Langdurige haat en woede is een geweldige haard voor ziekten. Vergeven is mogelijk ten aller tijden en in iedere ook "onmogelijke" situatie. Spreek uit persoonlijke ervaring. Vergeven is wel weer heel iets anders dan vergeten! Heerlijk Hoe ik met jou uit de voeten kan over deze onderwerpen Dora!
Ik vraag me iedere keer weer af waaqr jij de woorden als: 'diepteschade' vandaan haalt. Eeen mooi verhaal over verwachtingen die niet uitkomen. DD
Mooie Pinksteroverweging Duim taco
Ik hou me altijd wat vast aan de gedachte dat niemand gewetensloos is, de handelingen ja, maar niet de persoon, dat maakt vergeven eenvoudiger, dan pas kan tijd wonden helen. Vergeven doe je niet in een dag, dat vraagt tijd.

Groetjes
Moeilijk stuk voor mij. Ik begrijp het niet helemaal. Maar wel goed geschreven. En vergeven is iets heel moeilijks, maar ja, het alternatief is ook geen pretje.
duim!
Mooie Ieko, wegwerkzaamheden... ja een goede...om over na te denken, dank je wel en natuurlijk ook alle anderen.
Dieptepijn; ik vind het een mooi woord voor iets, zo zwart. En of vergiffenis de enige opening naar een nieuwe weg is? Wellicht, maar dikwijls vinden er wegwerkzaamheden plaats, en moet je omrijden ...