De man achter de computer

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

We zitten vele uren achter onze beeldschermen. Sinds verleden week is er nog een wereldburger die zelfstandig een toetsenbord bedient.

In de wereld van nu neemt de computer een belangrijke en centrale plek in. Per week zitten wij vele uren achter een oplichtend scherm van een computer, met als doel om te communiceren, informatie te verzamelen, inkopen te doen en andere zaken te regelen. Een computer is sinds een tiental jaar een integraal onderdeel van onze omgeving geworden. We komen ze overal tegen. Ook Max zal de revolutie van de computer niet ontgaan zijn. Op de instelling, waar hij woont, staan overal computers. In de kantoren en in de lokalen van het dagcentrum staan computers. Hij ziet begeleiders en andere medewerkers achter schermen zitten. Tot voor kort vermoed ik had hij geen enkele notie had van wat wij daar dan doen achter dat rechthoekige scherm. Wat is een computer en wat zijn de mogelijkheden ontging hem, omdat hij nooit in de gelegenheid was om zelf achter een computer plaats te nemen.

 

Terug in de tijd

Ruim een jaar geleden maakte Max voor het eerst kennis met de computer. In mijn kamer op het centrum waar ik elke week Max begeleidde had ik een poster met Pokėmon figuren opgehangen. Max kwam elke week en negeerde de poster altijd tot een moment dat hij naar de deur waar de Pokėmon poster hing en hij wees vaag naar enkele figuren. We keken nauwkeurig naar de figuren, die hij aangaf en ik benoemde ze. Ik liep naar de computer, die tegenover in de kamer stond en typte de namen van de verschillende Pokėmons in. Een voor een bekeek ik afbeeldingen van elk figuur via de zoekmachine. Ik bekeek de figuren, Max leek geen enkel notie te nemen aan wat voor afbeelding erop het scherm verscheen. Mijn enthousiasme, mijn gang naar de computer was nooit zijn intentie geweest. Hij wou mij alleen deelgenoot maken van het feit dat hij de poster had gezien. Maar ik had een opening gevonden naar de computer, die tijdens mijn ontmoetingen met Max altijd ongebruikt op de tafel in de hoek van de kamer stond. Ik had nu beet en ik zou mijn prooi niet meer loslaten. Vanaf nu zou ik de computer als een vast eikpunt in de begeleiding altijd even laten langskomen. Week in week uit liet ik vanaf die dag Max Pokėmon figuren aanwijzen. Max hield van variatie en vele Pokėmons verschillend in maat, vorm en kleur werden door mij en heel geleidelijk ook door Max bekeken. Elke begeleiding werd de interesse van Max in de computer groter.

Nu ruim een jaar later na de eerste toevallige ontmoeting met de computer, vraagt Max met een gebaar van zijn twee handen om de computer. Hij heeft de uitdaging aangenomen en is op een gegeven moment achter de computer gaan zitten. Heel gestaag bijna onopvallend veranderde er wat aan Max, hij kreeg interesse in de computer. We bekeken afbeeldingen van vooral auto’s. Ik keek met Max naar verschillende auto’s. We keken naar sportauto’s verschillend van merk, kleur en grootte. In het proces gingen we weer de inmiddels bekende weg van mijn controle en interesse naar het moment dat Max zelf afbeeldingen van auto’s op het scherm aanwees en ik deze met behulp van de printer voor hem afdrukte.

 

Stap voor stap

Van het zelf aanwijzen namen we de stap waarin ik samen met hem toetsen indrukte. Stevig zijn vinger vasthoudende en erop letten dat hij ook naar zijn vinger keek drukten we op de verschillende toetsen van het beige toetsenbord. Nadat ik Max op het dagcentrum en de woning in de instelling ging begeleiden veranderde het toetsenbord in zwart met witte letters, onze plek veranderde, maar de afbeeldingen van de auto’s bleven langskomen.

Toen volgde een volgende stap, die misschien een maand of twee oud is. Max ging zelf op toetsen drukken. Eerst wat onopvallend, schuchter en onzeker, maar nadat ik hem aanmoedigde kwam Max steeds meer in actie. Hij begon toetsen constant te blijven indrukken zodat het beeldscherm van de computer met rijen dezelfde letters en tekens werd gevuld. Hij bleef drukken en kijken naar de verschijning van de zwarte letters en tekens op het verlichte scherm. Hij glimlachte had er plezier in. Half vol getypte bladen met veelaal rijen dezelfde tekens en letters drukte ik af en verdwenen in zijn map in zijn kast op het dagcentrum. Op elk blad schreef ik de datum, zodat ik later een lijn van ontwikkeling zou kunnen volgen. Ik wou niet weer in de valkuil vallen om de bijzondere ontwikkelingen niet vast te leggen. Een jaar lang heb ik nagelaten om de gebeurtenissen achter de computer te laten verdwijnen in de zee van de onbekendheid.

 

En nu? Nu zal ik de gebeurtenissen vastleggen. Unieke gebeurtenissen worden uniek als ze worden vereeuwigd in taal of beeld. Afgelopen vrijdag, enkele dagen geleden, vond er een nieuwe stap plaats.

Een nieuwe wereldburger

Wij, ik Max, Niels zaten achter de computer. Voor het eerst was het dat ook Niels bij ons zat. Niels een bewoner van de woning van Max. Niels een jongeman, die zo mijn zoon zou kunnen zijn. Een langwerpig gezicht, bril, donker zwart haar, slank postuur. Om de beurt kozen wij een afbeelding van een kruiwagen en plakte deze digitaal op een document wat ik liet uitprinten. De print werd opgehaald door Niels in de kamer naast ons. Langzaam voortbewegend op zijn rolstoel verdween hij uit de kamer en even langzaam bewogen de vingers van Max naar de toetsen, letters verschenen op het scherm, vele letters. Het scherm vulde zich en Max bleef in zichzelf geconcentreerd met een wisselend blik typen. ‘Max ik ga even naar Niels, ik kom zo terug’, ik loop naar de deur. Max blijft tikken. Enkele letters, niet veel, het tempo is laag, terwijl buiten zijn gezichtsveld achter de geopende deur van de kamer op zijn rug kijk. Max zit rechtop achter een scherm wat naar de deur is gekeerd. Op een wit, geel bruinachtige tafel staat de computer, helemaal voor Max alleen. Ik zie zwarte letters op het scherm verschijnen. In de leegte van de kamer zit een man op een bureaustoel achter een computerscherm, die geplaatst is tegen een raam. Niets bijzonders, iemand typt, doet zijn werk. Alleen een nauwkeuriger blik ziet een lange man in een bodywarmer en spijkerbroek, Max. Max typt voor de eerste maal in zijn leven zelfstandig op een computer. Beste Max ik heet je vandaag welkom in de wereld van nu.

©  Amiad Ilsar


Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.