Kutkinderen met Adhd

Door Lovehunter gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Vroeger was er niet zoiets als ADHD. Wij waren gewoon kutkinderen die veel steviger aangepakt moesten worden. Met ons stuiterend gedrag trokken we destijds behoorlijke aandacht. Met bosjes tegelijk werden we in een soort inrichting gezet, die we LTS noemden. Lagere Technische School. Hier mochten wij leren voor timmerman, electriciën of kok. Veel stuiterballetjes liepen vast. Veel suiterballetjes liepen zelfs muurvast. Waarom? Omdat we niet gezien werden. Een verhaal over een ADHD'er die slechts hoogbegaafd bleek te zijn.

 

Dat ik vast liep is al in meerdere artikelen te lezen. Hoe tien jaar lang mezelf wist te drogeren met behulp van een gokverslaving hoeft niet verder uitgewerkt te worden. Hoe ik mijn gokverslaving heb weten te controleren wil ik overigens nog wel een keer uiten op Xead, maar dat komt later.

Na het afsluiten van de gokverslaving - dus het stoppen met vluchten - kwamen mijn gevoelens weer terug. Het gevoel niets van de wereld te begrijpen uitte zich in ADHD gedrag. Ik werd druk, en de omgeving had daar last van. Ik vermoed dat de betreffende huisarts een bonus kreeg van Novartis, want nog voor een daadwerkelijke diagnostisering kreeg ik mijn ritalin al mee naar huis.

Whow!!!  Het werkte! De Ritalin bleek goed aan te slaan, want al binnen enkele weken voelde ik helemaal niets meer. Er ontstond een heerlijke rust in mijn hoofd die ik als Goddelijk ervaarde. Eindelijk kon ik beslissingen maken vanuit mijn hoofd, en niet meer vanuit mijn emotie. Ondanks het feit dat ik om de vier uur om mijn pilletjes moest denken lukte het mij om een aardig stabiel leven te leiden.

Ik was gelukkig. Dacht ik!

 

Dit is een man die vijf jaar gelukkig is. Gelukkig omdat hij niet meer hoeft te voelen. Gelukkig is met zijn leven, mits hij maar zijn ritalinnetjes op tijd binnen krijgt. Zijn leven kon niet meer stuk.

Geloof je het zelf? 

Kijk eens in zijn ogen.

Zie je daar een persoon achter? Niet dus. Op deze foto was hij dood! Geen leven, geen ambitie, geen geluk en al helemaal geen gevoel. Liefde - waar hij al jaren lang naar opzoek was - deed er niet meer toe. De omgeving was blij, want eindelijk was hij rustig. Eindelijk hield hij zijn bek dicht en het was eindelijk afgelopen met zijn fantasie. Het lijkt alsof hij straal bezopen is, maar dit was slechts zijn eerste biertje.

Als ik het over deze man heb, dan kan ik slechts in de hij-vorm schrijven. Want dit ben ik niet. Nog niet zo lang geleden kwam ik deze foto tegen. Hij stond op een oude cd. Ik schrok. Ik schrok zelf zo erg dat ik gelijk over schakelde naar schaamte. Mijn God... wat een leegte in mijn ogen. Wat was ik tijdens deze opname ongelukkig. Maar eigenlijk ook niet. Als ik terug kijk naar mijn zes jaar ritalingebruik, dan moet ik constateren dat ik dus helemaal niets meer herinner van mijn gevoel. Zes jaar lang is uit mijn leven geknipt. Zes jaar lang heb ben ik dood geweest en heb ik geen emoties ervaren. Het is weg, onderdrukt en zal nooit meer tevoorschijn komen. Gelukkig was ik niet. Ongelukkig was ik ook niet. Ik was gewoon ehm... niet!

***

Ik ben inmiddels een man van 42 jaar oud. Een man die een aantal stevige klappen in het leven te verwerken heeft gekregen, en hoopt hiermee mensen te mogen raken. Ik hou niet van zeikstukjes waarin ik jou wil vertellen hoe moeilijk ik het heb gehad. Daar heb ik echt geen zin in. Ik wil proberen iets duidelijk te maken.

Wat anderen ook over jou te vertellen hebben... wat anderen ook maar van jou vinden... Zorg dat je even nadenkt voordat je ze gelooft. Mijn ouders wisten niet beter dan dat ik een kutkind was. Ze zagen een jongetje die het allemaal niet meer wist, en aangezien ze het zelf ook niet wisten deelden ze me in bij een verkeerde groep. Heeft het zin om me hier nu druk over te maken? Mijn moeder is al op jonge leeftijd gestorven, en mijn vader. Ach... die maakt er ook een zootje van met zijn materialistische levenshouding.

Wat wil ik zeggen met dit stukje?

Ik paste me aan. Ik wilde rustig zijn voor de buitenwereld en geloofde ze. Jarenlang heb ik gedacht dat ik niks was. Jaren lang heb ik doorgebracht bij de GGZ opzoek naar mezelf.

Waar ben ik nu achter gekomen?

Ik ben gewoon een volwassen geworden kutkind die nog net zo kan stuiteren als jaren geleden. Een kutvolwassene dus. Ik ben nog steeds het dromertje. De man die uit het raam zit te staren en droomt over alles wat hij ooit nog eens wil gaan doen. Later... als hij groot is.

Heb ik ADHD?  Misschien. het boeit me allemaal niet meer zo, en ik moet bekennen... dat geeft een behoorlijke rust in mijn hoofd. Bij de GGZ is gebleken dat ik een IQ heb van 137. Technisch gezien zou ik dus hoogbegaafd moeten zijn. Of deze kennis belangrijk voor me is? Nee dus. 

Ik ben André

Een kutkind die het niet wist. Een kutkind die niet gevoellig mocht zijn. Een kutkind die zijn bek moest houden.

Maar ik ben ook André

Een volwassene die het weet. Een volwassene die gevoelig mag zijn. En een volwassene die zijn bek niet meer dicht houdt en schrijver wil worden. Een man met ambitie en een man met passie. Een passie die nooit begrepen is, en als irritant is opgevat.

Tegen iedereen die Ritalin gebruikt wil ik één ding zeggen. Gebruik het gerust. Helemaal als je een opleiding volgt waarbij rust en regelmaat belangrijk is. Maar please... besef dat het een tijdelijk middel is. Word niet teveel één met dit middel, want je verkloot jezelf er mee. Probeer op een gegeven moment de boel weer langzaam af te bouwen. Neem hier de tijd voor, want jezelf terug vinden is niet een proces van veertien dagen. Dit moet je goed aanpakken.

Ga nog eens naar de vorige foto, en kijk eens in mijn ogen. Dit is de André met Ritalin. Zie je daar een persoon die leeft?

 

Kijk nu eens naar deze foto.

 

Dit ben ik nu. Dit is een ik die accepteert dat hij nou eenmaal wat meer levenskracht heeft dan de gemiddelde soortgenoot. Heb ik ADHD? Misschien. Om eerlijk te zijn boeit het me allemaal niet zoveel. Ik voel me soms wel een stuiterballetje. Vooral als er 24 boekideeën op één dag door mijn hoofd heen schieten. 23 boeken trek ik nog wel hoor, maar die 24 wordt me toch echt te veel.

Slotconclusie

We focussen ons zoveel op ADHD, PDD-Nos, Authisme en weet ik veel wat voor hokjes je allemaal hebt, dat we nauwelijks meer beseffen dat we ook nog iets anders zijn.

Mens. Met ambities, gevoelens, dromen en wensen.

Ik ben voorstander van medicatie hoor. Laat dat duidelijk zijn, maar de ervaring die ik met onderdrukkers heb mogen ervaren zijn niet zo positief als dat de fabrikant ons doet laten geloven.

Op foto één denk ik dat ik gelukkig ben. Ik ken dit succesvolle gevoel toe aan de Ritalin.

Op foto twee denk ik dat ik gelukkig ben, Ik ken dit succesvolle gevoel toe aan het accepteren van mijn eigen ik en onderdruk dan ook helemaal niets.

Kijk iin mijn ogen... en beslis zelf wie de waarheid spreekt.

 

Dank je!

André (lovehunter)

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Bravó .., en ja, wat een verschil. Die tweede is levendig, en vriendelijk, er spreekt karakter uit. Stoere toch vrolijke kop heb je!
Helaas is andre inmiddels in 2012 overleden. :(
Ik ben sprakeloos, wat een ontzettend pakkend verhaal/ pakkende ervaring ! Duim en fan...
Echt een geweldig artikel. Lezen we eens hoe het echt is!
En inderdaad ik ken meer mensen met foto 1 door ritalin...wel verdraaid nu snap ik pas wat voor gevoel ze hadden? Een soort geluksgevoel door ritalin. Een nepgevoel dus. Dat vond ik toen ook wel, maar nu snapt ik het pas echt goed. En inderdaad stukken leuker nu en volgens mij ook echt gelukkig.Het is zo te zien. Wat een verschil.

Ik ben benieuwd hoe dit nu echt zo is gegaan dat hele proces naar die gelukkige man.

Dikke duim erbij en een fan!
Ik denk ook, dat men anders moet kijken naar kinderen die aandacht vragen. Waarom hen niet serieus nemen en meekijken naar wat zij zien? Nu blijk je hoogbegaafd te zijn in plaats van iets negatiefs(Hoogbegaafd is geen eigen prestatie en ook niet altijd een pretje, want je wordt er soms machtig eenzaam van)
Ik ben blij met je stralende ogen en dat je vanuit het volwassen niet-zeiken-perspectief schrijft...
Ogen liegen niet. Nooit. Sterk stuk!
"Mooi artikel" stemt tot nadenken.
Duidelijk André dat de tweede foto André is! ADHD mensen zijn heerlijk present en als het nou echt te veel wordt dan ben ik voorstaander voor de deegrol therapie. Ik ben overtuigt dat de medische wereld niets anders doet dan "ziekten" verzinnen om maar pillen en poedertjes op de markt te kunnen brengen en dan het liefst waar we blijvend van moeten gebruiken.

22 boek ideeën? Dan ben je nog iets "gekker" dan ik! ;)

Mooi artikel en prima om onder de aandacht te brengen, doet de mensen nadenken.