De zin van het leven is een frietje

Door Atalanta gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Een artikel over depressie en over hoe de kleine dingen, in dit geval een frietje, het leven zinvol maken.

Ik ben denk ik wel depressief geweest. Tenminste als ik terugkijk op een periode dat ik erg ongelukkig was, geen zin zag in het leven, geen nut, geen doel. Me soms voelde als een groot, kil blok ijs zonder enig gevoel, en op andere momenten dreigde te verzuipen in verdriet. Ik herinner me op een kruispunt te hebben gestaan in Leiden, waar het Rapenburg en de Breestraat samenkomen, en me afgevraagd te hebben waarom ik niet door zou lopen toen de bus aankwam. Er was een antwoord op die vraag, gelukkig, anders had ik dit nu niet geschreven misschien. Twee zelfs. Het ene was dat ik te veel van mijn familie hield om ze dat aan te doen, onder die bus lopen. Het tweede was dat er toch altijd wel dingen waren waar ik lol in had en dat ik er ergens van overtuigd was dat de zon altijd weer opgaat, vroeg of laat.

Voor mensen die mij kennen, is het misschien gek om dit te lezen. Ik heb het destijds namelijk nooit verteld dat ik me zo voelde. Vertellen hoe ik me voelde was sowieso een vaardigheid die ik niet had. Dat zal ook wel een deel van het probleem geweest zijn.

Maar goed deze gevoelens waren er, verdwenen een tijdje naar de achtergrond, kwamen weer terug. Het werd in de loop der jaren minder heftig allemaal, dat verdriet sleet langzaam, ik leerde er een beetje over praten, het leven ging verder. Maar die zin van het leven, dat hogere doel, ik zag het nog altijd niet. Ik heb me suf gepiekerd waartoe ik op aarde was, wat mijn richting in het leven moest zijn, hoe ik een bijdrage kon leveren aan het grote geheel. Grote frustratie dat ik “het” niet kon vinden. Ik zocht ver weg, letterlijk ook nog, tot in Roemenië aan toe.

Eenmaal terug uit Roemenië, woonde ik in Gennep in het bos. Werkte met paarden zoals ik gewild had, knutselde wat sjamanistische voorwerpen. Ik had het niet onaardig, beleefde genoeg leuke dingen op zich, maar toch was daar weer die frustratie en het gevoel van leegte en zinloosheid, nergens zin in hebben.

Ik besloot er aan toe te geven: ik ben op de grond gaan liggen en besloot net zo lang te blijven liggen, tot ik weer ergens zin in kreeg. En daar lag ik dan, vol mokkende gedachten, ellendig, beetje boos op mezelf. Nergens zin in te hebben, niks te willen, geen zin te hebben in het leven. Ik weet niet meer hoe lang het duurde. Ik kreeg er genoeg van op een gegeven moment, maar bleef stug liggen. Toen kreeg ik trek in een frietje. Ik weet het nog heel goed, want het leven begon opnieuw op dat moment. Een frietje. Er was dus toch iets, waar ik zin in had, hoe klein ook.

Ik ben een frietje gaan halen. En na dat moment bleken er meer dingen te zijn, waar ik zin in had. Kleine dingen, haalbare dingen. De grote doelen en idealen heb ik maar gelaten voor wat ze zijn. Ik had ze eigenlijk niet nodig. “De Zin van Het Leven”, met hoofdletters? Heb ik  nog altijd niet gevonden, weet niet of het wel bestaat. Maar dat is niet belangrijk meer. Mijn leven heeft zin, mijn leven is zijn eigen zin, omdat ik die kleine dingen doe waar ik zin in heb. Het hele leven kan draaien om een frietje.

Depressief ben ik niet meer geweest. Verdrietig, ja, somber, ook wel. Maar in het algemeen voel ik me vervuld en gelukkig. Gezegend met lieve mensen om me heen, een leuke baan, een paard, een mooie leefomgeving enzovoort. Een prachtige zoon die ligt te slapen in mijn armen terwijl ik dit typ. Hele grote doelen of idealen heb ik nog steeds niet. Wensen wel, er blijft altijd wel iets te wensen over. Een trektocht met mijn paard maken zou ik nog graag doen, op een boerderijtje wonen. Maar heel belangrijk is dat niet. Belangrijk is dat ik wilde schrijven, dit stukje, deze woorden, en dat ik dat heb gedaan.

oorspronkelijk gepubliceerd op www.sjamanistisch.weblog.nl, janari 2012.

Reacties (6) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel mooi geschreven. heb zelf ook al met depressie te maken gehad, dus begrijp je heel goed.
voor mij is een frietje met stoverij iets dat me helemaal blij kan maken.
Heerlijk was ie zeker! Ik hou het zelf bij kleinere doelen tegenwoordig, dat ik (bijna) elke dag zin in het leven heb is me zinvol genoeg. Als ik blij en tevreden ben straalt het vanzelf wel over op anderen en door te doen wat ik leuk vind kom ik stapje bij stapje verder, in welke richting zie ik niet altijd vooraf, maar daar kan ik goed mee leven.
Je hebt me dit prachtig mee laten leven. Wat zal dat een heerlijk frietje zijn geweest. Ook ik ben vaak met zo'n zoektocht bezig, denk het gevonden te hebben en raak het weer kwijt. Toch denk ik het nu weer gevonden te hebben en doe meer als voorheen mijn best het dit keer vast te houden. Een groot doel om naar te streven geeft me kracht van binnenuit om bergen te verzetten.
goed geschreven. gelukkig dat je je beter voelt
dikke duim
Goed geschreven, ga zo door in het leven en het zijn de kleine dingen die scheutjes geluk in je brein schenken.
Mooi verwoord en fijn dat je je depressie zo overwonnen hebt. Blijf vooral genieten van die kleine dingen in het leven!