x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

De nieuwe Steve Gadd, drummer bij Eric Clapton?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Sommige gaven heb je al vóór je geboorte. Ouders weten dat niet. Hun zoon begrijpt zichzelf ook niet

Men ziet vrij snel welk talent een kind heeft.

 

Zo schattig is dat vrolijke knulletje. Ouders, grootouders, ooms en tantes schaterlachen. Hij is pas twee, het eerste kleinkind van Piet en Marie. Feilloos ritmisch danst de dreumes op muziek mee tijdens het bronzen huwelijksfeest van Oom Karel en tante Truus. Alle aanwezigen genieten breeduit van Franske en de feestende kring klapt enthousiast mee. Dat zweept de tweejarige uiteraard op om het nog bonter te maken.

 


“Hoor toch eens hoe perfect hij dat doet!”

Tante Loes kirt het trots tegen haar man terwijl haar neefje Abba’s Dancing Queen begeleid. Inderdaad, precies op de maat ramt hij met de zwaar verzilverde gebaksvork scherven van het porseleinen bordje. Gelukkig is hij bijna aan zijn middagdutje toe, want anders zou Franske nog over de toeren raken van al deze blije instemmende aandacht. “Zo’n ukkepukkie en nu al een uitbundig zelfverzekerd jong,” concludeert opa tevreden. “Dat belooft wat voor de toekomst,” knikt de rest van de blije meute instemmend.

De volgende dag

Mamma hangt in de tuin de was aan de zonbeschenen droogmolen en de hummel ontdekt de pollepel op het aanrecht. Uiteraard doet Cynthia dit dagelijks werk met plezier. Franske voelt zich ook al een hele Piet, dribbelt tevreden zingend met zijn nieuwe aanwinst door de kamer. Met dubbele beglazing dringen zijn opgewonden gilletjes niet tot mama door. Na tien minuten wappert in het frisse lentewindje de was er even opgewekt op los als Cynthia’s humeur. Mjammie, tijd voor koffie, denkt ze tevreden. Franske kijk trots naar haar op als mama neuriënd de kamer binnenkomt want ze kijkt weer net zo blij als gisteren.

Het voltrekt zich binnen enkele seconden.

De strakke glans over de dure designtafel wordt door ontelbare diepe dutten onderbroken en Cyns gezicht verandert bij toverslag in donkere onheilspellendheid terwijl haar peuter fier het ritme van zijn muziek nog wat opvoert. Door de zonnige kamer stuift een straf snoeiende ijskoude wind tussen moeder en kind. Niet beseffend wat bij hem naar binnen brandt, vertoont de goed gemutste mams, zomaar opeens, schier schizofreen harde lichaamstaal. Ze stampt te grote stappen, kijkt woedend en roept hard bestraffend zodat hij bevriest.

“Stoute jongen! DAT mag niet, Franske. Foei toch jong. Oh jeh, oh nee, KIJK nou toch eens!” Woest graait ze de pollepel uit het knuisje en Franske begint met zijn sterke longen van schrik zo galmend hard te brullen, dat de buurt haar van mishandeling zou kunnen verdenken

“Wat zal je vader kwaad zijn. Die mooie nieuwe tafel is metéén alweer naar de knoppen.” schreeuwt de anders zo rustige Cyn en Franske raakt totaal van slag. Wat gisteren mocht levert vandaag een hekserige mama op? Voor hij het weet zit de jongen verwezen in de box, stil voor zich heen te snikken en bekijkt verwaterd hoe zijn vertrouwde mama vreemde kort afgemeten, bewegingen maken. Tot hij opnieuw verkrampt en zijn keel vanzelf wagenwijd open vliegt. Niet omdat hij protesteert vanwege het afgepakte speelgoed, maar om de knetterende klap van de ijzeren lepel in de roestvrijstalen aanrechtbak. Zijn veilige wereldje draait gevaarlijk op de kop. Mama maakt zwijgend koffie, met de rug naar hem toe en ze knalt zijn limonadebeker op de salontafel. Cynthia voelt zich schuldig. Ze had hem in de box moeten zetten voor ze naar buiten ging en voordien die lepel op moeten bergen. Na vijf stille, van spanning stijf staande minuten, pakt ze hem uit zijn hok en knijpt zijn snottebel af. Gelukkig blijft mama niet lang boos en knuffelt ze hem warm troostend als hij bij haar op schoot lurkt aan de rode tuitbeker met het clowntje erop.

Ze zullen vandaag beiden snel vergeten

 

Dit incidentje staat de komende jaren onzichtbaar geschreven in het minieme stukje Franskebrein, dat later onbelangrijk lijkt te zijn. 

Franske leert snel. In het restaurant waar zijn ouders altijd uit eten gaan en als de familie op bezoek is. Trommelen is te druk. Hij is lief, braaf, al heeft hij soms een knoop in zijn maagje en kan hij niet meer zo makkelijk poepen als vroeger.

Hij maakt het iedereen graag naar de zin en damt zijn behoefte aan ritmische geluiden in. De drummer met het fabelachtige ritmegevoel zakt ongemerkt onder de waterspiegel van het ongrijpbare onderbewustzijn.

 

De kleuterschool

Dit is hun eerste ouderavond. 

"Fransje mag niet altijd met de trommel spelen want dat maakt tussen al die anderen kinderen eenvoudig te veel lawaai," zegt zijn lieve juffie gedecideerd.

"Het is erg onpedagogisch als we hem altijd zijn zin geven."  De trotse ouders schrikken ervan dat hun zoon asociaal zijn gang gaat, dwars gedrag vertoont, zelfs eigenwijs met zijn trommel op de gang blijft staan, ondanks dat juf hem sommeert binnen te komen. Uiteraard zijn de ouders het volledig met haar eens. Alle kindjes moeten sociaal zijn, tekenen, tellen, lettertjes schrijven en Fransje is intelligent, past zich aan. Wat niemand weet? Fransje heeft al die tijd gedacht dat lawaai alleen bij de familie niet mag en dat straks, als...

Aan het eind van de basis school ligt Fransjes 'diagnose' vast

Voor de middelbare school heeft hij zijn ‘neurose’ aardig onder de knie. Hij moet echter wel met de balpen tikken. In en uit, prikkestik. Het gaat gedachteloos en dat haalt iedereen in de brugklas uit de concentratie. Na een half uur (en drie keer voorschrijven met dat storende tikken op te houden) stuurt de leraar hem de klas uit,  terwijl Frans niet weet waarom. De arme knul is woedend, wordt obstinaat van altijd de  dikke steen, die stijf staat in zijn maag. Maar één ding is hem wel duidelijk. Men accepteert hem niet zoals hij is. Dat hij ooit de beste drummer worden zal, op tournee gaat met de allergrootsten, weet hij wel, ergens heel diep vanbinnen. Al raakt de stille brave François erdoor aan lager wal, het moet en het zal… Als zij, al die lui die denken hem te kennen, dat maar weten!

 

 

 

Het is een doordeweekse dag

 

De familie zit gezellig rond de immense kloostertafel in de keuken aan de thee. Natasja van twee pakt zonder probleem ten overstaan van de hele vertrouwde club, perfect de viltstiften vast. Vertederde bewondering straalt uit ieders ogen.

“Kijk toch eens, zo voorlijk. Een volleerd tekenstiftenkunstenaar.” piept oma idolaat. Haar kleinkind wipt gelukzalig in de poepluier bij opa op schoot en krast het forse witte vel vol met een uitmuntend origineel kleurgevoel. Het is een uitgesproken zelfverzekerd meiske, dat zich wentelt in de trotse goedkeuring van allemaal. Tasja weet het zonder dat er één woord aan wordt verspild: zij is de liefste, beste, belangrijkste van de familie. De hele wereld draait om haar en ze wentelt zich in het warme veilige nest.

“Dat heeft ze van onze kant. Van haar papa. Onze Jasper kon vroeger ook zo goed tekenen, hè Jas.” fleemt schoonma tegen schoondochter Monica, zonder er bij stil te staan dat Jaspers vrouw zich door haar niet geaccepteerd voelt. Haar lieve goedzak van een man knikt verlegen blozend, voelt zich tussen twee vuren geplaatst. Gisteren hebben ze het er in bed over gehad! Monica ervaart het als onverschilligheid, dat Jas niet voor haar opkomt als zijn moeder neerbuigend doet. Jasper protesteerde nog, want hij hoort het nooit, maar hij zal er in het vervolg op letten, het proberen recht te zetten, beloofde hij, voordat ze konden vrijen.

Het is Natasja’s onuitwisbaar hardnekkige talent

Met alles wat ze in haar kleine vingers krijgt wil ze tekenen en dat laat zich niet eenvoudig door verboden aan banden leggen. De kleine kunstenaar, die in een onbewaakt ogenblik het behang in de woonkamer met een restje tomatensaus vingerverft, wordt uiteraard niet erg hartstochtelijk geprezen als de nieuwe Picasso.”

Het hummeltje snapt er niets van. Tasja weet niet dat Monica’s boze ogen méér voor haar onattente man en zijn vervelende moeder zijn bedoeld. Ze parkeert het kleine meiske voor straf en het gemak hardhandig in de box en kletst met een boos gezicht de vaatdoek in de emmer met sop. Het water golft er aan alle kanten overheen. Tomaten laten zich niet makkelijk uit het peperdure behang poetsen, helaas. De spanning is te snijden, beide vrouwtjes voelen zich bezeerd en op hun eigen manier vreselijk onbegrepen 


Het duurt een half uur

voordat Monica de woede heeft weggeslikt

en haar kleine meisje uit de box plukt...

 

 

 

Reacties (11) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prima onderwerp, goed beschreven door de verhalende tekst!
goed geschreven. leest lekker weg met een inhoud waar idd over na te denken valt!
vette groee duim van mij :)
Kinderen opvoeden .... eigenlijk is het niet heel erg lastig. Volwassenen doen er alleen te moeilijk over.
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Wat mooi, het niet kunnen stoppen met je passie... dat is het ware leven. Maar helaas past dat niet goed in een maatschappij als die van ons.
Een tafel met putten, ik zou er ook woest om worden, maar tegenwoordig begrijp ik wel dingen eerder. Zoals nu het manneke die eerst muziek MOEST maken en toen hij het deed uit zichzelf op zijn kop kreeg... Hij heeft zich niet stuk laten maken, maar bij sommigen gebeurt dat helaas wel.
Zo zijn er al veel talentjes verloren gegaan vrees ik.
duim erbij voor dit mooie artikel.
Nadenkertje maar het blijft moeilijk.
Het is niet altijd gemakkelijk. Want soms moet je wel zeggen tegen het kind dat vrolijk papier maché maakt van je krant dat het niet mag. Maar zo hard schreeuwen en woest te doen is overdreven, en na een paa keer zulke taferelen kon dat wel eens in het kind snijden.
En wat op school betreft, dat is nog moeilijker. Want de anderen moeten ook wel werken. In dat geval was het verstandig geweest hem thuis een uur zijn gang te laten gaan in een garage. Zodat hij uitgeraasd aan school verschijnt.
Heel mooie en schrijnend geschreven. Wie weet hoeveel levens lastig zijn doordat de ouders niet goed en oplossinggericht denken.
Dikke duim!