Mijn wereldverhaal. Raszuiver?

Door JHeininga gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Met dit artikel deed ik mee aan de schrijfwedstrijd: Mijn wereldverhaal. Helaas viel ik niet in de prijzen, maar het is altijd leuk om mee te doen.

'Als ik iets erg zou vinden dan is het wel dat èèn van mijn kinderen thuiskomt met een buitenlander,'

hoor ik mijn vader zeggen. Hij somt de nadelen op voor mij en mijn broer: 'Als man met een buitenlandse vrouw, moet je jezelf aanpassen aan het eten wat zij in haar eigen land kookt. Ze zal niet weten hoe ze een hutspot moet maken,' sprak hij vol overtuiging.
'Als vrouw met een buitenlandse man, moet je er goed op letten dat je in je eigen kracht blijft staan. Buitenlandse mannen zijn erg dominant, slaan snel, accepteren geen mannen als vriend en verwekken kinderen om die vervolgens te ontvoeren naar hun thuisland.' Mijn vader was een man van weinig woorden en met een knikje liet hij weten dat het gesprek, of liever gezegd de mededeling, was gedaan.

Ik was vijftien toen ik met mijn eerste vriendje schoorvoetend over de drempel stapte.
Mijn vader gaf geen krimp toen hij de 16 jarige knul in zijn reebruine ogen keek. Terwijl de licht getinte hand van mijn grote liefde de mijne omklemde, zag ik dat de hand van mijn vader die van mijn moeder zocht en vond. Ik keek ernaar en merkte op dat de huid van mijn moeder bruiner was dan de huid van mijn Indonesische vriendje.

Anderhalf jaar bleven we samen. Hierna volgden er nog enkele liefdes. Eèn ervan was met een rasechte Groninger met losse handjes. Dik 9 maanden duurde het voor ik besefte dat deze jongen het schoolvoorbeeld was van de door mijn vader gevreesde buitenlandse jongen.

Enkele jaren later joeg ik mijn ouders de stuipen op het lijf met een vluchteling uit Albanië.

Mijn god...wat een passie, wat een romantiek en wat een mooie jongen. Maar hij had ook een kant waarop ik geen vat kon krijgen. Een kant die ik als Nederlandse jonge meid ook niet kon begrijpen. Omdat ik geen idee had hoe het is om alleen, in de laadbak van een vrachtauto, de grens over gesmokkeld te worden. Niet wetende waar je naartoe moet gaan en niet wetende hoe het met je achtergebleven familie en vrienden is. Over de kogelwonden sprak hij nooit. Alleen de whiskyfles was zijn beste vriend. Toch heeft hij me nooit, met ook maar èèn vinger, aangeraakt. Ook niet als hij dronken was. Het was niet het cultuurverschil wat ons uiteen dreef. Het was de oorlog in zijn hoofd, waarvoor ik nog veel te jong en onbevlekt was om daarmee om te gaan.

Het is 2007. Na een lange zoektocht komen we achter de identiteit van de vader van mijn moeder. Een zorgvuldig bewaard geheim omtrent de geboorte van een zogeheten voorkind. Mijn Ierse man noemt zijn schoonmoeder gekscherend "pinda" als ze trots haar zongebruinde indische huid vergelijkt met de Zijne.

©2012 By J.Heininga-Warners

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Zo zie je maar, maar in veel opzichten kan ik je vader wel volgen, wat de cultuur verschillen en de dominantie betreft. Ik ken heel wat andere culturen en je ziet grote verschillen. Maar ieder mens is anders en het is wat de andere persoon ervan zal maken. duim voor je artikel.