Vrij, maar nog steeds gevangen

Door Rose_love gepubliceerd op Friday 31 January 20:32

Ze keek naar het zoet stromende water aan haar voeten. De rotsen voelden hard aan, toch hield ze haar schoenen in de hand.

Vrij, maar nog steeds gevangen

Ze keek naar het zoet stromende water aan haar voeten. De rotsen voelden hard aan, toch hield ze haar schoenen in de hand. Daar was ze dan, in het Beloofde Land. Het land waar ze jaren naar verlangd had. Het land van de vrijheid. Ze wilde niet terugdenken aan die vreselijke jaren. Die jaren dat iedereen van iedereen gescheiden was. Die jaren dat ze zelfs haar man Gidon niet had herkend toen hij aan de andere kant van het prikkeldraad naar haar riep. 

De vervreemding…

Ze rilde. Gidon wilde in ’48 direct naar Israel. De staat was een feit en hij wilde er wonen. Laten zien dat ze niet klein te krijgen waren, de joden. Zij was wankel en zwak van geest uit het kamp gekomen. Ze had er haast niet aan kunnen wennen dat ze weer terug was bij haar man. Samen waren ze in een kibboets terecht gekomen. Er was weinig privacy en niet dat ze dat niet gewend was, want ze had jaren gekend dat er helemaal geen privacy was. Maar hier moest ze haar leven weer hervatten. Doorgaan, alsof ze dat nog zou kunnen. Het liefste was weggevallen.

Ze moest weer opbouwen wat ze verloren had.

Haar leven had om Ester gedraaid. En juist Ester, hun kleine dochter, was verdwenen in de vernietigende kracht van de nazi’s. Ze draaide zich om en keek naar de kibboets. Ze keek niet naar de mensen. Ze keek niet naar de huizen. Ze zag de weg niet die erheen leidde. Ze zag enkel de hoge hekken er om heen. Haar blik vertroebelde, het beeld was niet helder meer. Ze hoorde in haar hoofd warrige stemmen: Duitse stemmen. Ze werd meegesleurd naar het verleden, wilde het niet, maar was te moe om er tegen te vechten. In een moment was ze weer terug bij de trein. Auschwitz, de eindbestemming. In het geduw en gedrang had iemand haar geholpen uit te stappen. Ester had ze op haar arm gehad.


Haar kleine Ester, met slechts één schoentje aan.

Het andere was ze onderweg verloren. Als Ruth had geweten wat er zou gebeuren… Maar ze had het niet geweten. Niemand wist het immers. En degenen die het gehoord hadden, geloofden het niet. Welke mens zou die gruweldaden kunnen voortbrengen?

En daarom had ze haar dochtertje zonder veel tegenstand afgestaan. Oude mensen en kleine kinderen zouden verfrissing krijgen na de lange reis. Een man wilde Ester van haar overnemen om haar op de wagen te zetten, zelf lopen kon de kleine meid niet, ze had pas haar eerste stapjes gezet. Ze had een kus op haar donkere bolletje gedrukt en haar tranen teruggeduwd naar de plaats waar ze hoorden. De man nam Ester van haar mee, nadat hij haar even vol medeleven had aangekeken. Toen had ze het moeten weten, maar ze kon haar gedachten alleen op haar meisje concentreren. Snel had ze een gek gezicht naar haar getrokken en Ester lachte op de arm van de vreemde man. Ze herinnerde zich de ontheemde blik in de oogjes van Ester, toen die mama niet meer had kunnen zien tussen de mensen. Huilen had ze niet gedaan. Hoe zouden haar laatste momenten zijn geweest? Toen haar langzaam de adem benomen werd? Ruth wist het niet. Esters moeder had gefaald. Ze had haar kindje laten gaan, juist toen ze haar mama het meest nodig had gehad. En nooit, nooit viel dat goed te maken. Een droge snik ontsnapte haar keel en plotseling was ze terug in Israel. De hete zon brandde op haar hoofd.

Al hadden ze haar dan niet gedood, haar leven hadden ze haar afgenomen.

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank voor je reactie, Luus...
Pfff Rose hier val je stil bij..
Neerpenner, kleine Bij, Stormerwout, Mereltje, bedankt voor jullie reacties.
wauw...dat komt binnen. Heel mooi geschreven, een verdrietig verhaal.
Wat kan verdriet toch mooi zijn om over te schrijven...
Wat een prachtig geschreven verhaal, zo verdrietig. Het is moeilijk te bevatten dat er mensen zijn die tot zoveel gruweldaden in staat zijn. En ze noemen het nog steeds mensen.
super erg en triest, maar zeer mooi neergeschreven ! dikke duim erbij