x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Doelbewuste indoctrinatie vervuilt dagelijks ons brein!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Mijn stokpaardje is voor vaste Xeadlezers duidelijk: Bescherm jonge kinderen en hun eigenheid

 

Tot ze de wereld zelf aan kunnen.

 

Behoedt hen en onze toekomst voor onbewuste negatieve manipulatie

 

Ben ik gek? Zie ik nou echt spoken? Overdrijf ik soms schromelijk?

Is men zich eenvoudig niet bewust van sommige zogenaamd onschuldige invloeden?

Ouders zijn eindverantwoordelijk, ook wat betreft normvervaging. Wil men de eigen of maatschappelijke economie niet behoeden voor verval? Wat gebeurt er als men willekeurig elke vooruitgang aanbidt uit angst voor oubollig te worden versleten?

 

Opvoeden is een loeimoeilijke, bijna niet te klaren, klus

 

Buiten het ouderlijke gezichtsveld krijgen kinderen onnoemelijk veel humbug te verwerken. Op straat, tv en internet, school. Kinderen zijn soms eenzaam en de groepsdruk van vrienden kan een machtig gevaarlijk fenomeen zijn. Dat mag men zeker niet verwaarlozen. Ergens bij willen horen is begrijpelijk, menselijk ook en een puber is in die periode onzeker en dwars. Dat hóórt zo op die leeftijd. Daarom dienen kinderen VOOR de puberteit een veilige basis in zichzelf te hebben waarop ze terug kunnen vallen in tijden van nood.

Ik zal voor jonge ouders vast generatiekloverig klinken

 

 

Misschien denkt men zelfs dat ik niet met deze tijd mee kan komen.

 

Betekent dat tevens, dat ik geen stem meer heb in het kapittel? Ouderen krijgen bij Indianen per definitie een gerespecteerde plaats omdat ze zoveel ervaring hebben. Als voorvechtster van cultuur, die we moeten bewaren (via de overlevering doorgeven) blijf ik derhalve toch heerlijk ouderwets doordrammen.

Zo mis ik veel tradities. Familiebijeenkomsten, waarbij men verhalen vertelt over vervlogen tijden. Dat ik dat in mijn leven ontbeer is niet te veranderen en ons verleden zal na mij voorgoed verdwijnen, wat doodzonde is. Daarvoor gebruik ik nu Xead dan ook, want ik wil niet dat mijn ervaring samen met mij dood zal bloeden. Nog steeds geloof ik heilig in eerbied voor moederaarde en het unieke, maar ook positieve van de mens. Ooit was ik wellicht een Indiaan?

 

Terug in de tijd... 

 

Persoonlijk was ik jammer genoeg niet in staat om mijn kind een volledig gezin met een begripvolle en betrouwbare vader voor te schotelen. Daarom keken wij vroeger vaak naar Little House on the Prairie. De Ingalls stelden duidelijk zichtbare prioriteiten, deden niet mee aan de race om geld of merkartikelen, wat dertig jaar geleden óók al furore maakte.

Ondanks dat ze arm waren, ging men vriendelijk en begripvol met elkaar om. Ook met kleine feeksjes, zuiplappen en notabelen. De verhoudingen lagen duidelijk en er kwam per aflevering een leerzaam thema aan de orde. Het liep meestal goed af. Die normen en waarden onderstreepte ik. Godsvruchtig was het, maar dat kon in mijn ogen niet zoveel kwaad. Natuurlijk wist ik wel dat het maar een film was, maar toch dacht ik dat mijn kleine meid zo spelenderwijs één en ander op kon steken. Ze had tenslotte al heel jong veel te veel voor de kiezen gekregen en hoe doet een moeder in haar eentje voor wat een betouwbaar gezin is, wat je wanneer voor elkaar over hebt? 

 

Ik gebruikte de tv destijds eigenlijk als aanvulling van de opvoeding

 

Wat dat betreft is er inderdaad wel erg veel veranderd. De tv walmt (terugkerend als een dreinend mantra) steeds meer normvervaging de huiskamer in. Per reclameblok van zes minuten krijgt men die ‘invloed’ stelselmatig mee. Humor, leuk. Het scoort in reclamecampagnes goed. Geen probleem, vind ik, want ik lach graag, maar er is inmiddels toch wel iets beangstigends ingeslopen. Kennelijk is het normaal om je verzekering, de buurman of de consument op te lichten. Men draait elkaar met een grap en een grol zonder pardon een oneerlijke doortrapte loer. Jazeker wel, al klinkt het nu wat overdreven, ik zal wat voorbeelden geven.

1. Een jonge vrouw berijdt een groene Morris, is Nederlands slechtste chauffeuse en maakt veel schade aan haar auto. Hoe leuk en inventief is zij. Ze laat de door háár beschadigde portier via een vuilniswagen uit de auto rijden en neemt de persoonlijke schademanager zonder gewetensbezwaar in de maling. Deze verzekeringsjongens gebruiken met hun persoonlijke begeleiding een slinks foefje, want wij missen juist de persoonlijke noot in onze maatschappij. Oh wat zijn we heden blij...

 

 

2. Heb je alwéér geen zin om te koken? Honig heeft er gewiekst humoristisch een steengoed antwoord op. De moderne moeder rijdt met de Fiat Pinda (twee opgeschoten dochters als getuigen op de achterbank) net zo lang rondjes op de rotonde vlak bij huis tot paps de macaroni klaar heeft. Zodra manlief mobiel meedeelt dat het eten op tafel staat verspilt mamsie heerlijk onnodig veel benzine door fiks accelererend naar huis te spurten. Gossie, wat heeft men er plezier om dat ze pa weer eens tuk hebben. Zo doe je dat tegenwoordig in een welopgevoed gezin. Goed voorbeeld doet goed volgen. 

 


3. Wat te zeggen van die harde lel, patsklats, die dat leuke jonge vrouwtje haar potentiële vriendje verkoopt omdat er in plaats van groen, blauw gas uit zijn fornuis komt? Haha, die is raak. Inderdaad. Het lijkt ineens de gewoonste zaak dat je elkaar kunt slaan! Hoe dom kunnen we het vrouwvolk voor u maken?
 
 

Het sluipt erin en het lijkt of het niet meer te stoppen is

 

De tv moet vlugger, losser, gekker, flitsenderrrr, schokkenderrrrr. DWDD vooruitstrrrrevenderrrr: 60 Seconden per liedje, enkel om kijkers te binden anders verveelt men zich en zapt weg. Het wordt echt te gekkerrrrr dan hotsenderrrr knotsgek.

Waar houdt vooruitgang eigenlijk op? Tot we de hele wereld voor een doedelzak aanzien? Mag iedere willekeurige ontwikkeling zondermeer gezond heten?

Te bedenken dat ik als jonge vrouw open stond voor bijna alles wat nieuw was, behalve voor de anti-autoritaire opvoeding, die toen erg in zwang was. Mijn roep om duidelijke grenzen in de opvoeding kon niemand rijmen met mijn vrije vlotte persoontje. Ik had echter de ogen niet in de zak, zag ouders om mij heen die het niet zo nauw namen, gemakzuchtig en lui waren. De wil om te scoren via het goed geklede modieuze kroost was bijna imbeciel. Hun koters moesten leuke versies van hen worden, welgestelde volwassenen zonder grenzen.
“Jij denkt te star,” oordeelde men mij. “Jouw kind moet de kans krijgen het leven te ontdekken.”
“Op haar tweede? Zonder consequente begeleiding?”

Nog een voorbeeldje?


Manlief heeft een uitstekende baan en zij zet haar zoontje, dat amper zitten kan, in de box voor de tv. Moderne mams moet om half elf ‘s morgens met vriendinnen aan de sherry. Datzelfde knulletje komt drie jaar later met vier koekjes in zijn hand, plus gele snottebel, onhandig de achtertuin in schommelen. 

“Magge ikke hie pele?” 

Leuk hè? Ontwapenend ook, zo jong en dan al zo’n fijne taalachterstand.

“Dat is goed Niels. Gezellig, maar breng die koekjes eerst even naar mamma. We drinken straks samen limonade en dan krijgen jullie er van mij een lange vinger bij.” Nielsje gaat braaf weer af.

Even later staat sherrymams briesend in mijn woonkamer. "Wie denk jij wel dat je bent?" schreeuwt ze en kijkt me aan of ik haar hoogstpersoonlijk een mes tussen de ribben heb gezet. Dat ik rustig blijf, haar recht in de ogen kijk, doet niet bepaald goed aan haar stomende gemoedsrust.

”Niels mag zonder koekjes bij ons spelen. Ik wil niet dat mijn dochter met snoep wordt omgekocht of dat ze straks denkt dat ze hem er zonder offergave niet in mag laten.” Het werd me niet echt in dank afgenomen en ze vertrok snuivend als een ongetemd paard. De kleintjes bleven bedremmeld achter.

 

Zeven jaar later 

Een trauma plus noodgedwongen verhuizing verder, werd de tv een misselijkmakende spiegel die schokkend inzicht gaf in mijn tienjarige kind. Even pauze, de aardappels stonden op en ik kwam de woonkamer binnen. Ik schrok ervan dat men die film op zondagmiddag uitzond terwijl ik stond te koken. Zag ik het echt goed?

“Gatsie, wat een nare man,” verzuchtte ik uit de grond van mijn hart.
“Huh, hoe kom jij dáár nou weer bij?” reageerde mijn dochter resoluut uitdagend. Hield ze de mishandelaar in dit ontspoorde filmgezin de hand boven het hoofd?
“Een vader heeft niet het recht zo onaardig te doen. Niemand mag een ander slaan,” zei ik nog rustig.
“Haha, en waarom dan wel niet?” Haar woedende ogen brandden bijna gaten in de bank.
“Ouders moeten geduldig blijven. Het goede voorbeeld geven door een ruzie normaal uit te praten.”
“Haha, jij bent niet wijs. Dan hadden die moeder en de kinderen maar aardiger voor hem moeten zijn.” Als blikken konden doden was ik geslacht van de bank gerold. De stelligheid waarmee ze mij als hardvochtige moeder de les las bezorgde mij kippenvel. Glashard bleek het graf van mijn idealen reeds lang geleden te zijn gedolven. Er was géén goed garen meer met haar te spinnen

Begrijp mij goed. Haar gedrag en overtuiging was beslist niet ontstaan door die ene film. Nee, dat zal veel dieper.

Trillend goot ik daarna de aardappels af in de zekerheid dat mijn kind een gestoorde visie had op liefde en aandacht. Zij illustreerde feilloos wat ik lang voor haar geboorte van de therapeut Simon Speyer las. 

Voor een leek was het heel makkelijk te snappen en hij legde uit welke blauwdruk kleuters meekrijgen als zij met geweld, geestelijk dan wel lichamelijk, werden opgevoed.

 

Hij waarschuwde mishandelende ouders voor onherstelbare schade 

  1. Sla je peuter en het zal later onbewust zoeken naar een partner met losse handen omdat het pijn verwart met aandacht en liefde.
  2. Schreeuw en het kind zal dat als normaal accepteren.
  3. Ontken je kind en het zal zich vanzelf minderwaardig voelen.
  4. Maak in hun bijzijn je partner zwart en het kind zal denken dat die nonsens over de zwartgemaakte ouder waar is. Het zal zich niet meer echt bij hem of haar op het gemak voelen.
  5. Vertrek kwaad en kom niet terug. Het kind zal altijd blijven zoeken naar liefde van de verdwenen ouder. 

Een pakkend en schrijnende voorbeeld zat woedend en onbegrepen het alwetende moedertje te spelen in mijn woonkamer. 

Indoctrinatie kan lang, nadrukkelijk en krachtig toeslaan 

 

 

Ook in ons zo vogelvrije Nederland

Waar men soms niet eens meer weet wat echt gelukkig maakt
.

 

Reacties (29) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Jij krijgt m'n beide duimen en m'n grote tenen erbij.
Ouderwets zijn is hèèrlijk!
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
Zo...pfff dat is er een om over na te denken, ik kan me veel dingen die je schrijft wel vinden. Ouders moeten zich bewust zijn van wat hun voorbeeld met kinderen doet. De opvoeding, band en basis moet klaar en stevig zijn voordat de pubertijd begint.
Dat is wellicht de prijs van onze vooruitgang? De mens wordt immuun gemaakt voor zaken die in de ogen van de wat oudere mensen onbegrijpelijk zijn. De jongere generatie denkt er echter anders over en accepteert zaken die het tegelijkertijd verafschuwt (want zeg nou zelf: niemand wil toch werkelijk mee maken dat men geslagen wordt achter het fornuis bijv.). Hier in Suriname geldt nog respect voor ouderen en is familie wel belangrijk, maar ook hier zie je langzaam aan waarden en normen vervagen, helaas. Goed onder woorden gebracht. Duim
herkenbaar weltevree , ook ik zou soms wel willen schreeuwen, snap je het dan niet.
Maar ik realiseer me dan meteen dat als ik schreeuw, de oren aan de andere kant automatisch dicht gaan.
Prachtig artikel Weltevree.
het kleine huis, blijft een schitterende basis.. Grappige buuf trouwens.
Van die rondjes rijdende auto heb ik ook nooit iets begrepen.. wat willen we nog meegeven..
'Moderne tijden, net wat u zegt.'Maar soms verlang ik terug naar oubolligheid, een spelletje ganzenborden, een goed boek of een partijtje scrabble dat nu ineens wordfeut of iets dergelijks heet. Mooi artikel! DD
Stof tot nadenken. Toen Annie MG Schmidt en Astrid Lindstrom de kinderen stoute dingen lieten doen, vonden we dat een verademing na alle brave verhalen. Maar nu lijkt alles te kunnen. Een goede en betrouwbare basis waar de kinderen altijd op terug kunnen vallen is nu belangrijker dan ooit, denk ik.