Zoals de geile waard is komt de ouwe snoeper te pas.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Spreekwoorden hebben geen inhoud voor wie geen contact heeft met zichzelf.

Waar slaat deze enge uitspraak op,  mevrouw Dorara Melodrama?

 


Vergezochte psychologie van de koude grond?

 

Nee. Ik spreek woorden uit ervaring. Op school leert men wat het spreekwoord van de waard en zijn gasten inhoudt: Wie zelf oneerlijk is verwacht dat van een ander óók!
Dat vond ik een relatief negatieve uitleg want omgekeerd is net zo waar!
Wie betrouwbaar is, vertrouwt een ander en dat is vele malen funester. Daarmee kun je, grofweg gezegd, vreselijk op je bek gaan,. Sommige lieden zijn zo gehaaid in het versluieren van hun bedoelingen, dat ik daar als zacht watje makkelijk in stink. Dat levert hen achteraf de victorie op, maar ik blijf zitten met een geur om van te gruwen. Dit systeem heet voor de simplisten onder ons: Te goed van vertrouwen.


 

Ik persoonlijk heb er een handje van gehad om me aan die steen te stoten.

 

Meermaals. Ben ik daarom een ezel? Ach ik mekker wel eens, ben vasthoudend ook, maar ik voel geen bit in mijn bek opdat ik die kant op moet waar een ander me hebben wil. Noch ben ik bereid andermans last te dragen. Als ik na het poepen achterom kijk zie ik geen ezelinnenkeutels. Sterker nog, op de wc krijg ik juist de meest creatieve invallen. Het zal met ontspannen te maken hebben.

 

In de psychologie zegt men over de waard:

U projecteert uw eigen emoties op een ander.
Het klinkt toch zwaarwichtiger en interessanter dan een oubollig spreekwoord. Alsof er erg veel vakkennis voor nodig is om na zenuwslopende intakegesprekken die diagnose te stellen.

Het is echter lood om oud ijzer.

Daarna begint het echte ontwikkelingswerk pas. Het houdt namelijk in dat de waard zijn onzekerheden, woede en liefde bij de gast in de schoenen schuift. Men wil in principe niet verantwoordelijk zijn voor het eigen gevoelsleven. De nietsvermoedende klant is eigenlijk mooi met zo'n waard in de aap gelogeerd, want hij gebruikt zijn logé, (gesprekspartner, geliefde, kind, ouder,  baas, buurman, hulpverlener) als filmdoek! Dat is misschien even spannend, onderhoudend, maar het kan op een bepaald moment uitermate hinderlijk worden.

Verliefde projectie is onschuldig, leuk, want het gaat om lief en aardig. Gezellig, een romantisch filmpje. Zit je goed lieverd? Waar is de popcorn? Zo kan men het een tijdje heerlijk zwijmelend op roze wolken goed met elkaar vinden. Tot het omslaat. Tot de waard zijn onzekerheden (als vanouds, want men neemt overal zichzelf in mee) vrij door de lucht laat waaien en hij de gast ineens wantrouwt, van zijn eigen dubbele agenda verdenkt of haat, want hij ziet  hem/haar ineens als zichzelf.

 

Dat overkwam mij wel eens en dan ben je nog lang niet jarig

 

Vanaf dat moment werd het een horrorfilm, vloog mij de luchtige popcorn als ijzeren hagelstenen om mijn oren. Samen met de invullingen die de waard over mij koesterde. Hij dacht dat ik zijn hersenspinsels op mijn geweten had, dat zijn verdenkingen helemaal niets met hem te maken hadden. Meestal wist hij zeker dat hij gelijk had en hing mij zijn persoonlijkheidsstoornis om de nek. Daar valt niet tegenop te boksen. Dat was het teken om af te haken.  Ik ben niet de slecht-nieuws-koerier die moet worden doodgeknuppeld en vertrek. Zonder gewetenswroeging laat ik de teleurgestelde zijn eigen taaie gepofte maïs opvegen, samen met de uit de lucht gegrepen oordelen. Ik kom wel eens een keer terug als de donderbui is over gedreven

 

Dat klinkt misschien wat overdreven, maar toch is dat de beste aanpak.

 

Je bent beide verantwoordelijk voor deze gang van zaken binnen een relatie en eruit stappen is dan de veiligste methode. Bij de voordeur roep ik nog wel even: “Bespreek het eens met een deskundige. ” Dat kan geen kwaad, want daartoe zijn zulke mensen meestal niet bereid. Het kan namelijk jaren duren voor het kwartje bij zo iemand valt, want aan hem ligt het nooit en te nimmer. Men is niet bereid de hand in eigen boezem te steken over het verlies van een zelf opgeroepen fata morgana.

Om psychische hulp hangt m.i. nog steeds een volkomen onzinnig taboe

 

Wie bij een psycholoog komt heeft hulp nodig. Nou en? Voor een gebroken enkel laat u zonder schaamte gips zetten. U hinkepoot zes weken op krukken rond, wat tegenwoordig uitermate hip is. Die dingen zijn er in allerlei opwindende kleurtjes. Op een gegeven moment is de breuk geheeld en mag u langzaamaan weer op eigen benen staan. Wat fysiotherapie wellicht, maar dan is het leed wel geleden. Na een tijd heeft niemand meer in de gaten dat u een brokkenpiloot was. Zo gaat het ook bij geestelijke problemen.

De psyche is taboe! Dat moet maar eens uit de wereld!


Zodra het hoofd op hol lijkt doet men er heel geheimzinnig over en het is vooruitstrevend moedig dat een BNer voor tv toegeeft last te hebben van een depressie. Een deskundige is geen enge heksenjager die u meteen gek verklaart, noch is het een stenge rechter die u veroordeelt om normale menselijke gevoelens.  Alsof een psycholoog een slangenbezweerder is waar men stiekem rare drankjes moet halen tegen ongeluk. Is het zo raar dat men geestelijke hulp kan gebruiken? Ik zie het allemaal wat simplistischer verbonden. Het leven is soms een moordend heksentheater, waar we wel eens van het podium af donderen. Nou en?

Waarvoor kan geestelijke hulp nodig zijn?


Een psychiater kan een persoonlijk weeffoutje in je brein constateren, waarvoor eindelijk de juiste medicamenten worden gevonden en voorgeschreven. Meestal knapt iemand dan toch zienderogen op, ontdekt de wereld via een nieuw vizier.
Een psycholoog kan hulp bieden voor alles waar u in uw eentje niet uitkomt want zoveel mensen, zoveel zinnen.
1. Indien je tijdelijk minder goed functioneert.
2. Als je leven overhoop ligt, (zoals ooit eens bij mij)  omdat je te goed van vertrouwen bent.
3. Voor een live-events-depression die een burnout tot gevolg heeft.
 

Herkent u dit?

1. Vraagt u zich af hoe het komt dat u telkens een verkeerde partner kiest?
2. Wilt u van zich af schelden omdat niemand u begrijpt?
3. Zoekt u erkenning voor uw ontkende gevoelens?
4. Wilt u praten met iemand, die meer afstand heeft van uw probleem?
5. Zoekt u raad over hoe u bijvoorbeeld om moet gaan met negatieve mensen?
6. Wilt u contact met een geliefde herstellen?
Zodra u denkt dat bemiddeling fijn zou zijn, of nodig is, kan men hulp inschakelen.
 

Er zijn wel wat voorwaarden aan verbonden om snel resultaat te boeken
 

1. Men moet de hulpverlener vertrouwen.
2. U zult oude zekerheden en gedragspatronen los moeten kunnen laten.
3. Men moet verantwoording over uw eigen geluk of ongeluk aanvaarden.
4. U moet, indien u daar aan doet, uw slachtofferrol willen opgeven.
Of hulp ook werkelijk helpt ligt hoofdzakelijk aan de patiënt zelf. Sorry, laten we maar cliënt zeggen, dat klinkt wat minder ziek. Er zijn ook mensen die alles beter weten dan de deskundige. Dan zal niets van wat hij/zij aanbiedt echt helpen.

Men krijgt op zijn levenspad waar men bang voor is.
Er bestaat zoiets als een zichzelf waarmakende droom.
Is men zelf medeverantwoordelijk aan geluk of ongeluk? Ja, als je volwassen bent wel.

Terug naar het spreekwoordenboek.


Meestal zijn die wijsheden ontstaan via levenslessen, levenskunst of eenvoudig door de overlevering waarin men wel wijs was maar geen psychologische boeken in de kast had staan.
Neem nou de persoon die niet weet wat van hem of haar is. Ze zijn er, ik kom hen dagelijks tegen en verbaas me er telkens over wat men zich allemaal toeeigent.

Zo iemand denkt hooghartig de wijsheid in pacht te hebben en komt nooit op het idee dat eigen onzekerheden en oordelen bij hem of haar horen. Zodra ik tegen iemand zeg dat de negatieve uitspraak over mij méér van hem/haar zegt dan van mij, wordt men kwaad. Er is een gevoelige snaar geraakt, maar als ik daarna dan ook nog zeg: “Wie de schoen past trekke hem aan.” kijkt men alsof ik de duivel zelf ben. Ik ben eraan gewend. Mensen met een minderwaardigheidscomplex worden gek van mij en nooit komen ze op het idee dat ze daar zelf iets aan kunnen doen. Jammer hé? Misschien ben ik wel ouderwets want ik kom nog uit de oude school: Kanniet ligt op het kerkhof en Wilniet ligt er naast. Iets niet begrijpen was voor mij hetzelfde als me erbij neerleggen dat ik dom was...

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Fysike kwalen geaccepteer, psychische niet. Het verbaast me dat dat nog steds zo is. Mar ja de mesten zijn er zicht neit van bewust dat ze in het dagelijks leven slapen! Duim Taco
Dank jullie wel.
Inderdaad... er bestaan ook bij hulpverleners rare kwasten, maar als het goed is vallen zij snel door de mand als je hen kritisch bekijkt. Een aardbeving... mooi woord, babbalaarster... Na een aardbeving is het normaal om de weg kwijt te raken, maar als men niet eens weet dat de wereld op de kop ligt... oemf...
Nou beste mevrouw Dorara, die hakt er weer in! Ten eerste rol ik weer onder tafel van het lachen door het geniale schrijven en het bedenken van de dingen! Dan gaanderwijs wordt "ons" weltevreeke serieus. Prachtige ontleding die velen doet denken en opnieuw denken.

Tja, Ik geloofde ook niet in de hulpverlening en was altijd heel erg overtuigd om die nooit nodig te hebben. Ben nu overtuigd dat de beste hulpverlening bij jezelf begint. Je moet geholpen willen worden als het niet verder gaat. Dat een persoon je daarbij erg goed kan helpen om stap voor stap orde te brengen en overzicht terug kunt geven over een ongelooflijke warboel die een ieder kan overkomen in zijn bol is een feit. Je moet helaas daarvoor wel eerst een aarbeving hebben meegemaakt wil je hierover kunnen meepraten en oordelen.
Weer goed geschreven en graag gelezen! Inhoudelijk kan ik me vinden in de reactie van Lucifall. Ik heb zelf ook in de hulpverlening gewerkt en hou me verre van psychologen/psychiaters enz (doorgaans nogal rare kwibussen :) )
Heeeeelp...........top stuk! D
Zoals de waard is, vertrouwt hij zijn gasten idd net zo niet.
Als heksies mogen wij dat omkeren toch?
Maarre watte nou als ik punto 1 al mis? Ik vertrouw hulpverleners niet!
Ik neem wel zo'n online kwibus; dan ben ik tenminste in Ctrl Alt delete..
Boontje komt om zijn loontje, ik vind dat er wel een waas van waarheid over de spreekwoorden hangt.
En ben blij dat ik ze vroeger geleerd heb.

Pork geeft de DUIM.

DRIMPELS.