Emoties? Ervaar ze..

Door Marjolein gepubliceerd op Friday 28 September 12:13

Wij moeten kunnen lachen. Maar, wij moeten ook kunnen huilen. Om het een te kunnen moet je het ander ook hebben geprobeerd. Als je nooit gehuild hebt weet je niet hoe fijn het is te kunnen lachen. Als je nooit geleerd hebt te lachen weet je ook niet waarom je zou moeten huilen. Ik heb het beiden geleerd. Ik heb het beiden ervaren. En weet je, ik vind het beiden even heerlijk. Die heerlijke warme natte traan over mijn wang maakt me soms tegelijkertijd aan het lachen.

INLEIDING

Lachen

Lachen heeft een duidelijke functie in het groepsgedrag van mensen. Door met elkaar te lachen laten mensen zien dat ze geen kwade bedoelingen hebben; dat elkaars aanwezigheid geaccepteerd wordt; en dat men elkaar sympathiek vindt. Lachen is aanstekelijk; als één iemand begint met lachen, dan gaan vaak andere mensen mee lachen.

Verschillende onderzoeken hebben aangetoond dat lachen gezond is en een therapeutisch effect kan hebben.  De hersenen maken endorfine en dopamine aan tijdens het lachen. Door deze pijnstillende stof voelt iemand zich lekkerder. Lachen werkt daarnaast stressverlagend en stimuleert het immuunsysteem van het lichaam. Sociaal lachen blijkt ook de drempel voor pijn te verhogen. Ook kan ongecontroleerd lachen een teken zijn van bepaalde gedragsstoornissen zoal ADHD, hysterie of disfuncties van de hersenen. Er zijn zelfs een paar gevallen bekend van mensen die zich doodgelachen hebben. Tweelingenstudies hebben tenslotte aangetoond dat lachen een erfelijke component heeft. Zo vermeldt Provine een geval bekend van een 'giecheltweeling'. Het betrof hier twee vrolijke vrouwen die waren opgevoed in verschillende gezinnen, maar na 40 jaar precies hetzelfde 'giechelgedrag' vertoonden.

Huilen

Huilen (ook wel wenen, janken, schreien of grienen genoemd) is een universeel en typisch menselijk verschijnsel waarbij het lichaam tranen produceert, meestal voortkomend uit een beleving van verdriet, pijn, onmacht, grote vreugde of ontroering. Ook dit kan aanstekelijk werken. Neem een begrafenis waar het een grote aaneenschakeling is van het verdriet van de een en de ander, van de een om de ander.

Huilen gaat gepaard met lichamelijke reacties die het herstel van de fysiologische balans bevorderen. Vóór het huilen neemt de hartslag bijvoorbeeld toe, na de huilbui weer af. Op basis van de timing van alle fysiologische veranderingen. Geconcludeert is echter dat huilen eerder een uiting is dan de eigenlijke oorzaak van het herstel.

Mijn ervaringen met lachen

In de leeftijd van 0 tot 45 jaar.....

Ik was een blij kind en lachte veel. Een enorme glimlach sierde mij elke dag. 

Bij elk doktersbezoek werd ik weggestuurd omdat ik er "zo stralend" uit zag.  heb verteld. Diagnose: U ziet er zo stralend uit. Niets aan de hand. 

Ik pak elke werkgever al bij mijn eerste gesprek in met mijn enorme glim- en schaterlach. 

Wanneer ik een evenement organiseerde  pakte  ik mensen in met mijn glimlach. Niemand zei nee. 

Als ik mijn kinderen vroeger straf gaf schoot ik in de lach, etc , etc...

De wereld lachte mij toe! Ik lachte de wereld toe. Mijn lach werd gedeeld.

Mijn ervaringen met huilen

45 jaar en ouder...

Ik kan huilen. Ik kan mijn verdriet een plaats geven. 

Ik heb gehuild om mijn jeugdpuistjes die mijn gezicht compleet ontsierden en diepe littekens (zowel letterlijk als figuurlijk hebben nagelaten.

Ik heb gehuild om het overlijden van mijn zwager. Mijn zwager die op 31 december rond 24.00 uur (Oudejaarsavond) door een stom vuurwerkongeluk om het leven kwam. Om mijn zusje die achterbleef met al haar verdriet. En mijn ouders die dit leed moesten verzachten door er voor mijn zusje te zijn.

Ik heb gehuild om mijn derde kindje dat nooit geboren heeft mogen worden.

Ik heb gehuild om de de mensen om mij heen die zoveel verdriet hadden.

De beelden op tv grepen mij soms zo aan dat ik wel kon huilen.

En...

Ik huil nog omdat de wereld zo oppervlakkig dreigt te worden. De mensen die zich verharden. 

Ik huil ook omdat ik steeds minder lach. Nu ik dit artikel schrijf besef ik me dat het zo lang geleden is dat ik pijn in mijn buik had van de lach. En dat terwijl ik vroeger dat elke dag wel een keertje had.

Ik huil om dit besef.

Slot

Daarom, juist daarom ga ik op zoek. Ik ga weer op zoek naar mensen die naast mijn - niet eerder gedeelde huilen-  mijn lach weer willen delen.

Ik ga op zoek naar mensen die iets te delen hebben. Hun lach!

Wie wordt mijn Xead maatje?

 

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.