Kunnen pedofielen helden zijn?

Door Cleverley gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

De titel geeft al aan hoe geladen dit artikel is. Ik neem de ziekte pedofilie hier onder de loep, waarbij ik voorop wil stellen dat ik actieve pedofilie uiteraard 100% afkeur. Toch wordt in mijn ogen een kant van pedofilie onderbelicht: de inactieve pedofiel. Een levenlang een lijdensweg ondergaan met enkel de onvermijdelijke verlossing in de vorm van de dood.

Je zult het maar hebben: een seksuele voorkeur voor kinderen. In de volksmond pedofilie genoemd. Waar je ook zult komen, overal zul je je seksuele voorkeur moeten verbergen. Er is echter niemand die ooit de bewuste keuze heeft gemaakt om zijn seksuele voorkeur te verschuiven naar kinderen. Je wordt met deze ziekte geboren en zult dit je hele leven moeten meedragen.

Berichten over moordenaars, verkrachters of homohaters vallen qua ophef in het niet bij berichten over pedofielen die zich hebben misdragen. Geheel terecht in mijn ogen, aangezien je met deze daad niet alleen een kinderleven voorgoed verandert, maar een hele familie een leven lang een last mee laat dragen. Ik heb me wel eens in een pedofiel proberen in te leven, waarbij ik mezelf de vraag stelde:

Wat als ik me aangetrokken voelde tot kinderen?

Ieder weldenkend mens weet dat dit fout is en je eigen genot volledig in het niet valt bij de schade die je anderen aandoet. Toch heb je deze gevoelens. Homoseksualiteit is inmiddels breed geaccepteerd in onze cultuur. Homohuwelijken zijn ons niet meer vreemd en uit de kast komen is weliswaar nog een obstakel, maar zeker niet onoverkomelijk.

 

 

 

 

 

 

 

Zelfs in de voetballerij wordt homoseksualiteit meer en meer geaccepteerd

Hoe anders is dit bij pedofilie...

Een leven lang je persoonlijke seksuele voorkeuren moeten onderdrukken, een leven lang je lusten in bedwang houden, geen gehoor geven aan je diepste, stekre gevoelens.  Zou ik dat kunnen?

Dezelfde restricties bij heteroseksuelen, hoe ziet dat uit?

Ik heb naar aanleiding van deze gedachtes mezelf eens voorgenomen om een week lang iedere vorm van lust te verbannen uit mijn gedrag. Ik was toen 23 jaar en vrijgezel. Om het realistisch te houden paste ik mijn levensstijl niet aan, wat betekende dat ik ook ging stappen in het weekend.

De restricties hielden in:

 
  • Meiden niet nakijken
  • Elk intiem contact met een meid uit de weg gaan
  • Decolletees of andere aantrekkelijke ontblote lichaamsdelen negeren
  • Geen enkele intieme insinuatie in een gesprek met een meid leggen
  • Het onderwerp relaties niet aansnijden
  • Niet met vrienden over je seksuele voorkeur praten
  • Geen porno/erotiek bekijken op internet (of waar dan ook)

Ik kan in alle eerlijkheid zeggen: het was een uitputtende week. Ik heb nooit geweten dat ik zo vaak blijk gaf aan mijn seksualiteit, bewust of onbewust.

Nu heeft dit bij mij slechts een week geduurd. Hoe dit een leven lang, inclusief pubertijd zal uitzien, lijkt me niet te beseffen. Uiteraard zaleen heteroseksueel bij meiden van zijn leeftijd vaker in een verleidelijke situatie belanden, maar een leven lang je van bovenstaande lusten onthouden lijkt mij nog altijd een erg moeilijke taak. Dit leidt me tot de hamvraag van dit artikel:

Geen medaille, maar misschien toch waardering?

Na mijn week als seksuele banneling ben ik anders gaan denken over een inactieve pedofiel. Wanneer iemand geboren is met de ziekte pedofilie, maar bewust kiest om zijn leven lang al zijn lusten te onderdrukken, is dit een logisch, maar niet minder nobel besluit.

Deze personen zullen hier nooit waardering voor krijgen, omdat ze hun interne strijd nooit publiekelijk zullen voeren. In plaats daarvan zijn ze op zichzelf aangewezen bij het bestrijden van hun ziekte. Nooit zullen we een inactieve pedofiel in de media neerzetten als een rolmodel voor al die andere zieken. Nooit zal er een mediapersoon zijn die hen vertelt hoe hij zijn ziekte heeft overwonnen. Integendeel: mocht hun ziekte aan het licht komen, dan worden ze verketterd, ook al zouden ze een kind nooit iets aandoen.

Daarom wil ik de aandacht vestigen op dit onderbelichte deel van het hypergevoelige onderwerp. Ik durf hierbij de stelling op te werpen dat in mijn ogen iemand die zijn seksuele voorkeur voor kinderen zijn leven lang weet te onderdrukken, een leven lang geen kind ook maar een klein beetje lastig valt, anoniem in het zonnetje gezet mag worden.

Bij dezen: bedankt dat jullie al onze kinderen gewoon kind laten zijn. Succes met jullie interne strijd.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterk artikel, hier heb ik ook een documentaire over gemaakt voor schoolproject. Een hele aulazaal voor 35 minuten lang stil en niemand die iets erover kon zeggen. Prachtig artikel, dikke duim en fan erbij!
Dit is een beladen onderwerp, vooral voor iemand, die als kind is misbruikt door een pedofiel. Wanneer ik zou weten dat iemand pedofiel is, dan zou ik diegene goed in de gaten houden en mijn kinderen niet in zijn/haar buurt laten komen. Dat komt door mijn ervaring en angst voor wat kinderen aangedaan kan worden. Wanneer iemand, niet praktiserend pedofiel is, dan kan hij/zij dat maar beter voor zich houden, want het wordt echt niet geaccepteerd ook al is diegene nog zo onschuldig. Je hebt hier een goed punt gemaakt!
Bijzondere invalshoek, goed punt! D
Daarmee heb je een punt....stof tot discussie! D