The matrix of the Brain!

Door Weeps with the Wind gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Om het maar even simpel te beschrijven, het is daar een Doolhof! Onze hersenen. Letterlijk en figuurlijk!

Als het nood lot van verveling toe slaat, duik ik in de wereld van de hersenen. Als het er op neer komt, kan ik mij wel beschrijven als een analyse freak.  Een ramp is het.  Daar waar ik iedereen aan raad om vanuit het Hart te leven, ben ik stilletjes en ongemerkt mijn denkwereld aan het ontleden.
Een kronkeltje hier, een kronkeltje daar, en nog één als ik de tweede afslag naar links neem, en dan achterin aan de rechterkant nog een kronkeltje vind, ben ik ondertussen al zo verdwaald dat ik niet meer weet waarom ik dat eerste kronkeltje wou ontleden.
Alles zit zo aan elkaar geknoopt in deze meest technisch vernuftige creatie, dat ik soms door de knopen het draad niet meer zie.

Mijn laptop heeft zo’n extra functie knop met de woorden, ‘’Deleat!’’ Heel simpel in gebruik. Je plaatst je vinger er op, drukt het naar beneden,  en alles is gewist. Makkelijk. Alles wat teveel op mijn laptop zat, is gewoon verwijderd met één simpele handeling. Jammer genoeg heb ik zelf niet zo’n knopje boven op mijn hoofd zitten. Zou toch wel de meest simpele oplossing zijn om alle overbodige ballast in één keer weg te gooien.

Ik ben gewoon door het noodlot genaamd ‘’verveling’’ genoodzaakt uit te zoeken waarom ik mij verveel. Ik ga op onderzoek uit en kijk in iedere hoek en elke kier in de hoop de oorzaak te vinden. Het ergste van al is, dat ik ver om de oorzaak heen dwaal, wetend dat dat ding waar ik ondertussen al 20 keer overheen ben gestruikeld, niet wens te zien.
Vreemd toch?! Ik ga op onderzoek uit terwijl ik de oorzaak allang weet. Het brein is al zo geprogrammeerd, aangestuurd door het ego, om niet toe te hoeven geven aan de meest dramatische waarheid.  Erg vernuftig! Het zal van alles verzinnen om mij de waarheid te ontnemen. Het zet mij op een dwaalspoor, keer op keer. En ik trap er elke keer weer met beide benen in.

Mij bevindend in het grootste Labyrinth wat er op aarde en het gehele universum bestaat, zie ik dingen aan de wanden hangen waarvan ik het bestaan niet meer van wist. En hoezeer ik ook tracht het er af te trekken, het zit muur vast, onderwijl afvragend of er ook een middel voor bestaat zoals voor tandplak.
‘’Het reinigt uw hersenen, verwijderd elke vorm van plak en geeft u weer een frisse en hernieuwd leven!’’
Misschien een gat in de markt!

Zolang al dat ‘’plak’’ daar blijft zitten, onverwerkt en met een dikke laag stof bedekt, zal het één keer in de zoveel tijd je nachtelijke rust komen verstoren met de meest angst aanjagende nachtmerries. Alle  gecreëerde monsters uit het verleden willen je komen halen, je met huid en haar verslinden, tot je nat van zweet en schreeuwend als een baby wakker wordt. Alhoewel ik deze uitvinding nog steeds niet kan waarderen, zal het vast van belang zijn om alle onopgeloste zaken eens grondig onder de loep te nemen van tijd tot tijd. Een kronkeltje hier, en een kronkeltje daar!

Dan bestaat er nog zoiets als de Black Box! Heel diep begraven in het meest donkere gebied van de hersenen. Daar waar bijna geen mens komt, laat staan er nog levend uit komt als hij niet in staat is de alles opzuigende moeras gebied te omzeilen.  De weg er naar toe staat vol geplant met borden, ‘’Betreden op eigen Risico!’’ en ‘’Pas Op!’’ of ‘’Gevaarlijk Terrein!’’ , wat men toch echt wel aan het denken, ja denken, moet zetten om maar één voet daar neer te zetten.
Dan roep je een keer heel zacht ‘’Hallo?’’ en heel ver uit de diepte krijg je antwoord met de zelfde woorden die door merg en been gaat, een zware en donkere ‘’Haaallooo?’’ Al trillend op je benen, te verstijfd om ook nog maar weg te rennen, wou je dat je deze stap nooit had gezet. Het liefst wat je op zo’n moment wenst te doen is de sleutel die je in handen hebt zover mogelijk in het moeras te gooien om er nooit meer naar terug te hoeven keren. Maar ja, een monster uit je nachtmerries staat achter je rug je voorwaarts te drukken, en  tergend langzaam schuifel je van nood maar richting de zwarte doos die vol ligt met verschimmelde oude troep die je daarin hebt gestopt om het nooit meer te hoeven aanschouwen.

Het zijn van die gewelddadige ontdekkingen als je een reisje boekt naar de wereld van de Hersenen. Soms met een retour ticket, en som met een enkeltje.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Interessant item , goed geschreven! Duim Taco