Het is onzin dat mannen geen fijnzinnige gevoelens kennen!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Emancipatie heeft ook helemaal niets te maken met machtsstrijd tussen de seksen onderling.

Zonder een totaal nieuwe zienswijze zal geen vooruitgang worden geboekt 

in ons gezamenlijke geluk.

 

Men zal blijven streven naar hiërarchie in plaats van harmonie.

Zolang we niet begrijpen dat
1. het unieke in ieder wezen (man/vrouw/kind/dier/aarde) de grondslag is van leven
2. acceptatie van gelijkwaardigheid de vrede bewerkstelligt
3. klein en groot recht heeft op liefde, zorg, aandacht, begrip, geduld, inlevingsvermogen

4. de ontkenning van onvrede in ons onze ontwikkeling verlamt
5. de stoel van God niet de onze is
slaan we de plank van ons algehele welzijn mis. De mensheid gaat aan zichzelf ten onder.

Over welke opzienbarende visie gaat dit artikel?

Kinderen zijn onze leermeesters! 

Want zij kennen de geheimen van vrede. Wij moeten als volwassenen aanvaarden dat zij ons in onschuld kunnen terugbrengen naar de oorsprong waar lichaam, geest en ziel één zijn. Zodra we dat begrijpen en die instelling beheersen kunnen we onze verworven kennis daadwerkkelijk zinvol inzetten voor een betere wereld. Het is echter nooit goed alles in een ontwikkelingsproces in een keer los wordt gelaten! 

Al is er voldoende kennis beschikbaar, er is nog bitterweinig veranderd 

Bijvoorbeeld in opvoeden. Nog steeds is het spel tussen het mannelijk/vrouwelijk maatgevend en de androgyne persoonlijkheid heeft geen kans gekregen. Zo is de seksuele revolutie géén zinvolle verworvenheid zolang men zich niet bewust is van de gevolgen. 

 

De mens heeft zich zonder bedenken steeds verder boven natuurwetten geplaatst. De Pil en het Condoom geven de mogelijkheid zonder enig ethisch besef rond te vrijen. Doch zolang men geen gebruik maakt van de leerzame gevolgen van onze seksuele vrijheid in spirituele zin (zonder specifiek geloof) blijft diezelfde vrijheid een losgeslagen miskleun. Het speeltje van een kind. Het overziet niet dat het touw om de nek van zijn vriendje wel eens dodelijk kan zijn als zijn kameraadje uit de boomhut valt.

Zelfbeschikking. 

Een vrouw van zestig krijgt een kind. Sensatie! Men werpt een zesling. Geweldige vooruitgang! Nee, we lijken niet op hormoonkonijnen. Een zaadbank waarop men genetisch bepaalde kruisingen kiest… Even een spuitje en men probeert zoveel mogelijk ‘mislukte’ wezens te voorkomen. Straks mag een meisje niet. Of is een jongen met blauwe ogen ongewenst. Ieder kind heeft recht op leven zoals een volwassene dat wil? Welk soort leven? Een ongelukje? Medisch wonder? Materiële rijkdom maar in innerlijke armoe? De kwaliteit van geestelijk welzijn doet er niets toe? Wat mogelijk is denkt men zich toe te kunnen eigenen of te kopen. Dat daarbij natuurwetten worden genegeerd is geen moreel probleem. De hoogmoed der maakbaarheid benadert reeds de idiotie van de halve gare die in het derde Rijk übermenschen selecteerde. Dat noemt men duivels, maar zijn gedrag heeft alleen bij de slachtoffers daarvan een diepgewortelde bewustzijn van mensonwaardig kwaad achtergelaten. Inmiddels doen wetenschappers ongeveer hetzelfde en in de overdreven zekerheid dat we daar recht op hebben experimenteert men steeds verder voorbij het toelaatbare.

 

Dat onbewuste ouders hun verleden herhalen, zonder gene hun opgelopen schade op hun kroost botvieren, zou strafbaar moeten zijn. Ik pleit voor een keiharde psychologische analyse om vast te stellen of geliefden sporen op ongestoord (lees zuiver) niveau. Zijn zij, die onze toekomst opvoeden, liefdevolle verantwoordelijke lieden? Is men geschikt? Volwassen? Hoe denkt men over liefde? Is men in staat zich tenminste de eerst vier/vijf jaar weg te cijferen? Het recht op nazaten zou moeten worden uitgesteld totdat daadwerkelijk de eigen slechte ervaringen in de jeugd zijn verwerkt. Totdat men die schade heeft 'genezen' krijgt men geen vrijbrief voor erfgenamen. Dit om te voorkomen dat men klakkeloos het pijnlijke verleden herhaalt. Men moet op de hoogte blijven van de laatste ontdekkingen omtrent het geestelijke welzijn van toekomstige kinderen. Als het aan mij ligt wordt iedereen verplicht die laatste ontdekkingen te kennen en toe te passen. Ik weet dat het nimmer zo ver zal komen want het betekent een totale omwenteling in psychologisch en spiritueel denken. Dat wil niet zeggen dat ik het niet als visie mag wensen.

Wereldwonderen verzorgen dient gepaard te gaan met respect

Eerbied voor het wezen dat men mag begeleiden naar een volgende generatie. Een kind krijgen betekent troep, stank, opletten, liefde geven, aandacht schenken en een kind is géén pronkmiddel om aan anderen te laten zien hoe geweldig men als ouders is. Zo is inmiddels bekend dat een kind vanaf de conceptie begint te leren en meteen na de geboorte wordt het onbewuste geheugen volgepropt met gegevens die de blauwdruk vormt ( lees onbewuste drijfveren) voor later.

Enkele voorbeelden.

Baby’s maakt het niets uit of ze een jongen of meisje zijn! Ze komen er echter al snel achter dat er van beiden iets anders wordt verwacht. Vanaf de wieg hoort babyboy gekirde superlatieven die hem GROOT maken. Papa’s kloon wordt later een stoere echte leider!

"Wie is onze sterke knul? Nee, niet huilen, het is maar een gekneusde vingertje."
Baby’s eigen leiderschap mag hij niet ontwikkelen… Nee, hij kan enkel ‘goed’ zijn volgens andermans uitgedachte plan. Van de ene generatie tot het volgende generatie gekloofde rattenplan. Meisjes, mamma’s meewerkende verlengstukjes, worden ook al vroeg echte clowntjes.
“Ach wat schattig, dat lachje, eigen willetje. Daar krijg je heel wat mee te stellen.”
“Je moet wel grenzen stellen, ze moet behulpzaamheid leren, zorgzaam en verlegen zijn.”

Bij peuters gaat het eerste leren via de tastzin (mond, handen en huid)


Dat een kind van twee niet met eten mag spelen (omdat men geen zin heeft in troep) is egoïstisch. Men onthoudt zijn nazaat het onderzoek van hoe snel melk op tafel spat, pritse prat. Heel anders dan vla. Dat doet flidderflat. Afgezien van het feit dat men de peuter verbiedt op zijn eigen manier spelenderwijs te leren, dient de ouder zich af te vragen welke boodschap hij/zij het kind in deze onbewuste fase geeft. Het is pas anderhalf en dient al ‘mee-te-werken’ om de omgeving schoon te houden. Men is bang dat zijn peuter zulke onzin nog uit zal halen als het zes is? Dan kent men het wezen van het kind niet. Het is niets anders dan een diepgeworteld wantrouwen in de kunde en nieuwsgierigheid van het kind als men alles in het tijdelijk leerproces verbiedt. Zodra je peuter klaar is met dit onderzoek zal het zich bezig houden met het volgende experiment en wanneer het kind eraan toe is kijkt het van ouders af hoe je netjes eten moet.

Slaan ouders expres uit wraak twee vliegen in één klap?

“Kom op joh, je lijkt wel zo’n huilenbalkend meisje!” Erfelijke domheid? Nee onwetendheid.
De jongen en het meisje beiden negatief benaderd. Geef ouders eens een TAAL- en INTONATIEstraf waarin men hen met waardeoordelen om de oren timmert. Wellicht snappen ze dan hoe oorverdovend woeste vastgeroeste boosheid klinkt.

Leer kinderen door het goede voorbeeld wat liefdevolle relaties zijn.

Honende ‘aanwijzingen’ (van de ene ouder over de ander) zijn dodelijk voor het onschuldige kind. Onvolwassen woede gaat meestal gepaard met kinderachtige veroordelingen.

“Wanneer snap jij het nou eens met je botte hersens, ik kan niet nog meer tijd aan dat kind verspillen!” roept de in het nauw gedreven vader met schuim om de mond van losgeslagen haat. Al hebben de woorden amper betekenis voor het kind, de angst vanwege deze oorlog komt snoeihard aan, vreet zich naar binnen.
“Stomme heks, loeder, vuile teef,  jij maakt mij kapot, smerige trut!”
Na een aantal van dergelijke vernietigend krachttermen wil het kind niets meer horen. De veiligheid zal uit het kind verdwijnen. Dat het niemand meer vertrouwt en dat het binnenin zo’n kindje van schrik, onbegrip en gehaaste eisenpakketten kwaadaardig ronkt, leert de kleuter verbergen. Onmacht. Ongelukkig zijn.

Zodra de pikorde is ontdekt gebruikt het ontkende kind die soms

In een onbewaakt ogenblik schopt het zijn jongere broertje/zusje tegen de schenen. Overlevingsdrang? Is hem/haar dat voorgedaan? Is het een natuurlijk verdedigingsmechanisme? Misschien is Pietje jaloers op Miepie omdat zij wel denken, janken of jennen mag? Want op meisjes zit zelden een noodstop in zaken emotionele vrijheid. Kattenkopjes in de dop, venijnige onderhuidse bazinnetjes, die voorbeeldige voorbeelden volgen. Haantjes moeten winnen al is het van een minder sterk wezen. Wie niet sterk is moet slim zijn is al jong geleerd en zie daar... de blauwdruk is geschreven.

Kinderen voor te houden zich niet aan te stellen, te vertellen dat janken ongewenst is, grenst aan waanzin, omdat men het kind ontneemt aan te geven dat het ongelukkig is en iets verlangt.
Zodra zich bij het kroost een eigen mening manifesteert begint het gedonder in de glazen. Om dat te kunnen verhapstukken doet men of de eigenheden van kinderen niet bestaan. Moeder ziet dochterlief snel als een concurrente en met een beetje pech mag zoonlief voor partner spelen omdat manlief niet aan haar verwachtingen heeft voldaan. Onvolwassen onzeker gekleuter. Het Eudipoest gezellig doorheen het verborgen huiselijke Sesamstraatje waarvan men de vuile was nog steeds niet buiten hangt. Men ziet om hulp vragen vaak als een persoonlijke nederlaag en worstelt door op de heilloze onbegrepen weg.


Meestal zijn meiden van nature sneller dan jongens.

Dat is géén schande, maar een natuurlijk gegeven. Niets om je druk om te maken. Het is wel zeer onverstandig om meiden en jongens te vergelijken en zeker een schande om de zogenaamd luie slome jongens neer te sabelen door hen hun zusjes als voorbeeld voor te houden. Ouders dienen dochters en zonen te leren zich niet meer- of minderwaardig te voelen, maar ANDERS. Ooit zag ik een vader de protesterende zoon in de houtgreep nemen. Terwijl het kind al lang zelfstandig boerenkool naar binnen kon werken, dat ook graag deed, trachtte paps die peuter zijn mond open te breken. Omdat hij hem wilde voeren! Zo houd je een nazaat klein, dacht ik geschokt. Paps hield ervan zijn macht uit te spelen. Hij was politieagent, zou dat er iets mee te maken hebben gehad? Ik geloof niet dat zijn zoontje ooit rustig van eten zal genieten en misschien zal hij het als middel blijven gebruiken. Om dwars te liggen of om tenminste zelf iets te beslissen over zijn leven.

Totdat… ja tot wanneer?

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Het is enorm wat voor blijvende impact iets uit de mond van een ouder kan hebben op een kind!Wederom een prachtig artikel en heerlijk geschreven.
Edwin, ik bedoelde ook echt een andere denkwijze, die niet uitgaat van wat bestaat! Ik schrijf dit stuk juist omdat ik ervaring heb met mensen die hun kind onderdrukken en kapotmaken... Nietiedereen hoeft die test te doen toch... maar er zijn best mensen waarvan jij ook weet dat ze niet aan kinderen moeten beginnen voordat ze hun eigen jeugd hebben verwerkt...
Mooi artikel!
heel goed artikel en ben het er helemaal mee eens!
Toeval:ik ben net bezig met een artikel over vrouwen komen van Venus en mannen komen van Mars!
Je schreef dit heel mooi! en daarom de verdiende duim
Zo gek dat je om in een auto te rijden een rijbewijs nodig hebt en kinderen kun je zonder enige vorm van opleiding besturen of ontsporen.
Jouw schrijfstijl is zo leuk:
Nee, niet huilen, het is maar een gekneusde vingertje hahah
Ik ga m later nog eens lezen! Die duim heb je al voor je unieke schrijfstijl meis!
Heel goed stuk! Goed om eens bij stil te staan.