Opgeslagen jeugd onuitwisbaar

Door Romylisa gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Door o.a. een lastige jeugd heb ik last van stemmingswisselingen en ook in het verleden meerdere psychische klachten gehad.

Mijn jeugd

Al maanden loop ik met het idee een boek te schrijven over mijn leven. Maar omdat ik niemand pijn wil doen, beledigen, verdrietig maken of wat dan ook, blijf ik twijfelen. Nu een artikeltje over een klein gedeelte van het hele probleem.

Ik ben opgegroeid bij mijn ouders zonder broers of zusjes... Zolang ik me kan herinneren is mijn vader alcohol verslaafd. Mijn eerste herinnering is dat hij elke zondag ziek in bed lag... hij dronk dan zaterdags erg veel en zijn lichaam was er destijds nog niet zo aan gewend. Dan lag hij met een koel washandje op zijn voorhoofd in bed en zat hij over te geven op de badkamer. Een keer met nieuwjaarsdag gingen we 's middags naar mijn oma zoals elk jaar, ze was 2 januari jarig en vierde dit de eerste met de hele familie. We zaten in de auto en ineens werd hij ziek en gaf hij over rijdend met de deur een stukje open. Waarschijnlijk is dat het punt geweest dat ik een enorme afschuw/angst heb ontwikkeld voor overgevende mensen. Als hij 's nachts of 's ochtends vroeg ziek werd lag ik met mijn kussen op mijn hoofd in bed, mijn handen op mijn oren te huilen. Zodra er nu een man in mijn bijzijn ziek wordt, wordt ik als vanzelf verschrikkelijk boos, woedend gewoon en raak ik in paniek.

0465a1824942fac19824528343613213ZHJhbmtf

Je bent niks en je zult nooit iets worden...

Mijn vader was meestal erg snel geïrriteerd en boos, als ik bijvoorbeeld een deur te hard dicht naar zijn zin werd ik afgesnauwd. Toen ik uiteindelijk een minderwaardigheidscomplex ontwikkelde, gevolgd door een fobie behandelde hij me vaak helemaal alsof ik niks meer waard was. Ik durfde uiteindelijk niet meer naar school, niet meer alleen naar de supermarkt, de tandarts niet meer te bellen om een afspraak te maken enz... Dus bleef ik maar zolang mogelijk in mijn bed, veilig in mijn kamer. Geen snauwende, geïrriteerde vader, geen buurvrouwen op visite die zich ermee bemoeide dat ik toch echt naar school moest, geen pijn/verdriet/angst als ik sliep. Op een ochtend trok hij me aan een arm zo mijn bed uit en schreeuwen! "Wat heb ik aan jou, je zult er nooit komen. Je kunt niks, bent niks en zult nooit niks worden" dat heb ik nog vaak gehoord. En ja als je dat maar vaak genoeg hoort.... je gaat het zelf geloven....

Nu jaren later

Na uiteindelijk nog een zware depressie die ik erachter aan heb gehad en alleen nog maar dood wilde, maar dit alles te hebben overwonnen, heb ik nu een prachtig gezinnetje. Een minderwaardigheidscomplex heb ik niet echt meer, paniekaanvallen, hyperventilatie, een fobie en depressie... ik heb het allemaal overwonnen. Toch ben ik er nog niet helemaal... ik heb veel last van stemmingswisselingen en in sommige situaties voel ik me weer erg klein en niks. Zo kan ik er bijvoorbeeld slecht tegen als mensen me negeren, me behandelen alsof ik minder ben dan zij. Er komt dan zoveel woede en verdriet uit! Vandaag nog, ik was verdrietig en boos om iets en toen ik dat uiteindelijk zei tegen mijn man zei hij "dat is onzin". Hij bedoelde natuurlijk dat wat ik zei dat ik voelde niet zo is, ik beteken veel voor mijn gezin en ze houden van me, maar soms voelt dat even niet zo. Maar omdat het voor mij voelde alsof hij mijn gevoel onzin vond werd ik zo verschrikkelijk boos! Ik huilde en schreeuwde "Onzin!!? Dit is wat IK voel dat is geen onzin!! Ik heb toch zeker het recht me boos en verdrietig te voelen" Vroeger mocht ik nl ook niet verdrietig zijn, als ik huiilde dreigde mijn vader... hier heb je een klap nu heb je een rede om te janken!"

Zo zie je maar... tuurlijk is dat allemaal geweest, ik leef nu en hier, maar sommige dingen zitten er zo inebakken en hebben je levenlang invloed op hoe je reageert op bepaalde dingen.

a080c3b21aced9b1f9832871cdf4a381amV6ZWxm

Dit is een klein deel van het hele verhaal en is niet bedoeld om mijn vader af te kraken of te kwetsen, hij had/heeft ook zijn leuke dingen en momenten. Ondertussen weet ik ook dat hij het niet bewust heeft gedaan om me pijn te doen, maar helaas heeft dit wel zijn beschadigingen achtergelaten, waar ik nu mee leer om te gaan met behulp van een psychoge.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je Ben voor je lieve reactie.
Heeeeeeeel herkenbaar. Je hebt trauma's opgelopen en dat is volgens mij chronische PTSS.
Denk aan de eerste plaats aan jezelf en je gezin. Een boek schrijven is zeker goed en je hoeft niemand te sparen. Dat deden ze bij jou ook niet.
Uit zelfbescherming dan? Ik kan soms ook wel dominant zijn (als ik het gevoel krijg niets waard te zijn of dat mensen geen respect voor me hebben. Maar anders juist meegaand, vriendelijk enz... Betrap me er soms op dat ik snauw bijv. tegen mijn man en dat vind ik dan zo erg!
ik ken dat.
mijn vader is een echte perfectionist.
wij tweetjes waren water en vuur.
mijn zus was het lievelingetje.
vandaar dat ik nu een hartgrondige hekel aan mijn zus heb.kan zij ook niets aan doen,maar dan toch.
mijn moeder is de dominante van de twee.ik heb dat inmiddels ook een beetje opgebouwd.bewust ,en ook vanwege mijn eigen situatie thuis.
de geschiedenis lijkt zich te herhalen.!

duim.!
ik had een hele lieve vader die thuis niets in te brengen had en na jaren niet eens wat in te brengen wilde.mijn moeder ........
Daar ben ik het mee eens Janneke, je hebt de verantwoordelijkheid over je eigen gedrag en daden.
elke vorm van gedrag heeft iets ten grondslag, maar dat neemt niet weg dat kinderen beschermd moeten worden tegen dit gedrag.