Uw innerlijke herauten reizen altijd met u mee.

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Heldhaftige lieden die de stand van zaken in uw innerlijk en uw welzijn in de gaten houden.

Ieder van ons heeft een andere (voor) geschiedenis. 

Leer de uwe kennen

Er zal u veel duidelijk worden over het heden.

 

Juffrouw van Loon uit de vijfde had me na laten blijven. Ze stond met de armen over elkaar boos op me neer te kijken. Door het te grote kunstgebit achter de lange slappe bovenlip leek de mond soms op een briesende paardenbek. “Vertel jij mij maar eens waarom jij altijd zo goed weet wat je wilt.”
“Dan kijk ik bij mezelf naar binnen, juffrouw.” Onbevreesd keek ik recht in haar ogen, wist niet wat ik had misdaan en ik zag hoe ze zuchtte. Pffft, meewarig schudde het kwade hoofd. Dit was niet het goede antwoord. Wat nu?
“En hoe doe je dat dan wel?” sneerde ze. Ik heb het haar proberen te vertellen, drie keer, met verschillende voorbeelden, maar telkens was het geen bevredigend antwoord. Verwonderd over alle domme volwassenen liep ik naar huis, snel naar het boek, dat ik vandaag vast wel uitkreeg. Als de groten in de buitenwereld dit niet begrepen, zouden kinderen het zeker niet snappen. Ik kon kennelijk iets vreemds. Verwonderd over zulk een domheid kwam ik thuis en verzweeg dit voor mijn moeder. Zij zou het zeker niet begrijpen.

Later realiseerde ik me de samenhang.

Bij de psycholoog (tijdens mijn scheiding) kreeg het gevoel een naam. Eenzaamheid. We kwamen tot de conclusie dat ik me er door juffrouw van Loon voor het eerst over had opgewonden een buitenbeen te zijn. Als gedoodverfde eenling hoorde ik bij geen enkele groep. Na de overgang naar de tweede klas bleek ik in de bollebozengroep te horen die achterin de klas zat, maar het waren gemene meiden. Ze plaagden Joséétje, die links was en niet zo goed leren kon. Toen ik weigerde daaraan mee te doen werd ik verstoten. 

De grote groep huishoudklanten -zo noemde men de middenmoot- zagen mij ook niet zo zitten want ik was te slim. Dat het zeer deed als ik niet mee mocht touwtjespringen begreep ik niet, maar aan verwaarlozing gewend zijnde haalde ik er mijn schouders over op. Ik vermaakte me altijd alleen. Met kleurpotloden en plakkaatverf. Dat deed ik al zolang ik leefde, omdat mijn moeder niet wist hoe ze aardig voor kinderen moest zijn.

 

Nu hoor ik u al: " ach gossie, wat zielig," maar dat hoeft niet. 

 

Een kind dat op haar vierde in bed, bij het karige licht van de straatlantaarn, filosofeert over de gemene dood die straks wachtte en hoe oneerlijk dat is als je net mag leven, heeft zo haar eigen drijfveren. 

 

Ik herinner me wat volgens psychologen onmogelijk is 

 

In hun boeken staat dat men zich er pas bewust van wordt een eigen persoon te zijn rond het vierde levensjaar, zodra het autobiografische geheugen gaat werken. Ik zweer u, ik kan het niet later opgepikt hebben. Niet via foto’s of verhalen, want mijn moeder heeft niemand ooit verteld wat ze met me uithaalde als niemand het zag, maar ik ben het nooit vergeten.

Hoewel ik nog niet kon praten, voelde mijn vader dat er die dag weer iets was voorgevallen. Ik lag uitgeput op schoot tegen hem aan, lekker veilig, warm. Eindelijk ontspannen genoot ik van de rust die alleen hij mij gaf en ik begreep niet waarover mamma zo boos was.

“Maar Miek, je moet de wc-deur op een kier zetten. Misschien moet ze dan op het porje.”  Ze gromde neerbuigend, pappa zette me op de grond en liep de gang in. Ik zag niet wat hij daar deed. Toen hij terugkwam ging hij weer op de keukenstoel zitten. Hoopvol stak ik mijn armen naar hem op, maar hij nam me niet opnieuw op schoot.
“Ga het potje maar pakken, Doorke,” zei hij en ik kroop over de harde kokosmat naar de gang. Deze keer kon ik de deur wel open krijgen. Daar, rechts achterin, naast de koude witte toren waar ik die middag heel lang tegenaan had moeten zitten, stond de emaille pot in het donker. Het was een zware klus om te kruipen en hem tegelijk achter mij aan te zeulen. De drempel leek bijna onhaalbaar, maar mijn vader keek trots toen ik vermoeid rechtop ging zitten, midden in de keuken naast die grote koude pot.
“Zie je wel… als ze voor de keukendeur zit te gillen moet je in de gang de wc-deur open doen. Ik zweer je. Dan moet Doortje op de pot!” Mijn moeder snoof hooghartig, keek een andere kant op en mijn broer deed haar perfect na. Toen ik begon te praten mocht ik uiteraard nooit iets vertellen, maar dat ik oorzaak was van menig meningsverschil was al duidelijk nog voor ik twee was. Mijn vader werd er vaak om veracht dat hij me begreep, aardig tegen me deed. 

Nu ik mijn nicht vertel wat ik van die tijd weet wordt het steeds duidelijker

 

Haar moeder was óók emotioneel gestoord en het gezin waar onze moeders uitkwamen had een soort machtsprobleem. De vrouw had daar de broek aan en haar man was te goedmoedig. Precies zoals bij ons thuis. Ook haar moeder vond haar enige dochter niet half zo belangrijk als de jongens. Het verschil tussen mijn nicht en mij is de manier waarop we ons gehandhaafd hebben, maar wij beiden hebben nooit gedacht dat het onze schuld was of dat we deze hardvochtige behandeling hadden verdiend. Waarschijnlijk is dat ook de reden dat zich bij ons geen minderwaardigheidscomplex ontwikkelde. We accepteerden de wereld zoals hij was en maakten er iets van. Ik liet me nimmer de kaas van het brood eten. Omdat ik nog zo veel weet van vroeger, ben ik een lopende tijdbom voor mijn broer. Oef, wat heeft die knul, hij was vijf jaar ouder dan ik, zich op mij uitgeleefd, als niemand het zag. Hij lijkt op mijn moeder en ik vraag me af of hij onderhand trots is op zichzelf...  Het lijkt me bijna onmogelijk, met zoveel op je kerfstok.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Nieuwe reacties weergeven
Puik onder woorden gebracht verhaal. DD
Echt prachtig geschreven!
Rose_Love, Wish, zoals je hier kunt lezen zijn er kinderen die inderdaad de hele wereld al kennen en zich al heel jong dingen herinneren. Zorg dus om hen heen de sfeer van liefde te handhaven. Dan worden ze sterk al is de wereld niet gemaakt voor oude zielen.
Kinderen krijgen veel meer mee dan volwassenen denken.. mooi geschreven..
Zelf denk ik dat mijn zeer vroege biografische geheugen me gered heeft en wie weet, moest ik al wel jong aan de slag met de waarden die ik zelf belangrijk vond (juist omdat mijn moeder geen liefde gaf?) Ik kan er moeiteloos over schrijven: het verleden is immers samen met heden en toekomst wie we nu zijn.
Ik vraag me altijd af wat mijn kinderen wel of niet mee krijgen!
Ik noem mijn zoon al vanaf de geboorte een oude ziel! Hij kijkt je aan alsof hij de hele wereld al kent! Nu hij een jaar is voelt het nog steeds zo!

Jou ervaringen zijn heftig! Maar goed dat je er zo over kan schrijven! Heel mooi!