Japan - de verkrachting van Nanking

Door TJvdK gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Dit artikel is het eerste deel van een reeks artikelen over Japan. In dit artikel wordt de verkrachting van Nanking behandeld.

De verovering van Nanking

Dit artikel is het eerste uit een reeks artikelen over Japan. De meeste artikelen zullen gaan over Japan en de troostmeisjes. Over de troostmeisjes kunt u ook meer lezen in mijn hierover eerder verschenen artikel ' http://www.xead.nl/troostmeisjes-gedwongen-prostitutie-tijdens-de-tweede-wereldoorlog '. In dit artikel zal ik de overwinning van Nanking behandelen; een overwinning met verschrikkelijke gevolgen.

De overwinning van Nanking

In juni 1937 begint Japan, na een schermutseling tussen Japanse en Chinese soldaten, een oorlog met China. Op 13 december trekken ze naar Nanking, waar de helft van de bevolking en een groot deel van het Chinese leger al gevlucht is. Nadat ze de stad overwonnen hebben, slaan de soldaten aan het plunderen, verkrachten en moorden. Vaders werden gedwongen hun dochters te verkrachten, zonen hun moeders, broers hun zussen. De meesten werden direct daarna vermoord.

Ooggetuigen vertellen hun ervaringen

Een ooggetuige schrijft: ‘De stad leek in handen gevallen te zijn van de Japanners als een gevangen prooi en de leden van het overwinnende leger stortten zich op de buit met grenzeloos geweld. Kleine groepen Japanse soldaten zwierven dag en nacht door de straten. Velen waren stomdronken, maar hun officieren probeerden geen moment enige discipline in stand te houden. Ze plunderden, pleegden brandstichting, verkrachtten en moorden. Soldaten marcheerden door de straten en doodden willekeurig Chinezen van beide geslachten, zowel volwassenen als kinderen, zonder enige provocatie of reden. Ze gingen door met doden, totdat de goten volliepen met bloed en de straten vol lagen met de lichamen van hun slachtoffers.’(1) 

Ook James McCallum, een Amerikaanse missionaris schrijft erover in zijn in Nanking bijgehouden dagboek: ‘Nooit eerder had ik van wreedheden op dergelijke schaal gelezen of gehoord. Verkrachting, verkrachting, verkrachting! Wie zich ook maar even verzet (...) krijgt de kogel of de bajonet. We zouden elke dag honderden gevallen kunnen noteren.’ (2)

Daders vertellen over hun misdaden

Zelfs de soldaten schrijven erover in brieven aan familieleden en vrienden, maar zij tonen echter geen enkele wroeging. Ze schrijven niet alleen over misdaden van soldaten, maar ook over de toestemming tot plunderen en bevel tot moord door de officieren. De volgende twee stukjes zijn hier voorbeeld van:
‘Wat ik het fijnst vind tijdens de gevechten is het plunderen. Aan het front zien de superieuren plunderingen door de vingers en er zijn sommigen die naar hartelust kunnen plunderen. (...)’
‘(...) In mijn half jaar aan het front zijn verkrachting en diefstal de enige dingen die ik geleerd heb ... de plundering die begaan wordt door onze legers is niet voor te stellen ... de gevangengenomen Chinese soldaten worden soms in een lange rij gezet en neergeschoten, alleen om ons de gelegenheid te geven te oefenen met het machinegeweer. (...)’ (3)

Ook de voormalige militair Azuma Shiro staat het hele gebeuren nog in het geheugen gegrift. ‘Eerst riepen we perverse woorden als pikankan. Pi betekent ‘geslachtsdeel’ en kankan ‘kijken’. Pikankan betekent: laten we een vrouw haar benen zien openen. Chinese vrouwen droegen geen ondergoed. In plaats daarvan droegen ze broeken die met een koord omhoog werden gehouden. Ze hadden geen riem. Als je aan het koord trok, kwamen de billen bloot. Wij deden pikankan. We keken. Na een tijd zeiden we zoiets als: ‘Ik ben geil.’ En dan verkrachtten we ze om de beurt. Het zou tot daaraan toe zijn als we ze alleen hadden verkracht, al zou ik niet willen zeggen dat dat goed is. Maar we vermoordden ze altijd. Dode lichamen praten immers niet.’ (4)

Verbod op vertellen over verkrachtingen

De verovering van Nanking werd al snel aangeduid met de titel ‘de Verkrachting van Nanking’. Er waren 300.000 Chinese burgers en soldaten verkracht, gemarteld en gedood. Er werd wel gezegd dat er tussen Nanking en Shanghai geen maagden meer waren. De westerse landen waren witheet van woede en het Japanse leger kreeg de naam van perverse wellustelingen. In 1939 vaardigde Itagaki, de Japanse minister van Oorlog een speciaal bevel uit waarin het praten of schrijven over dergelijke toestanden ten strengste verboden werd, om de goede naam van het Keizerlijk Leger niet te schaden. De verkrachtingen en andere misdaden zélf werden niet verboden.

 

Bronvermelding:

(1) ‘Lichaamsbuit. Gedwongen seks tijdens de Tweede Wereldoorlog’, Ted Schouten (blz. 54)

(2) ‘Lichaamsbuit. Gedwongen seks tijdens de Tweede Wereldoorlog’, Ted Schouten (blz. 55)

(3) ‘Lichaamsbuit. Gedwongen seks tijdens de Tweede Wereldoorlog’, Ted Schouten (blz. 58)

(4) ‘Troostmeisjes. Verkrachting in naam van de keizer’, Brigitte Ars (blz. 30)

Afbeelding 1: http://pictureshistory.blogspot.com/2010/11/brutal-japanese-rape-of-nanking-1937.html

Afbeelding 2: http://english.chinamil.com.cn/site2/special-reports/2006-01/04/content_381030.htm

Afbeelding 3: http://www.generals.dk/general/Itagaki/Seishiro/Japan.html

 

Wilt u reageren of vragen stellen over de inhoud van dit artikel? Plaats dan een bericht onder dit artikel of stuur me een privé-bericht. Bent u geïnteresseerd in meer geschiedenisfeiten over Japan, houdt dan mijn nieuwe artikelen in de gaten.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Toen China een klacht over Nanking ingediend bij de Volksbond, ging geen van de leden akkoord om China te helpen. Alle leden van de Volksbond zijn dus ook schuldig. Voor hen betekenden Chinezen in Nanking niks, blijkbaar!
Onvoorstelbaar wat onmenselijk wreed...goed verteld! Duim taco
Bah wat misselijkmakend gingen deze lui te werk zeg. En dan het verbod om er over te schrijven of praten terwijl de verkrachtingen niet verboden werden.
Verschrikkelijk.
Het is moeilijker mens te zijn dan zo genoemd te worden.
Pork geeft de DUIM.

FAN is hij al.

DRIMPELS.