Max stuurt een brief aan zijn moeder

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Mijn collega vertelt met veel enthousiasme over Max. Hij is spontaan zonder enige vraag van mij kant gaan helpen afdrogen, haar grijsblauwe ogen fonkelen van enthousiasme als me dit vertelt. Vier borden heeft hij afgedroogd, toen wou hij niet meer, ik heb het zo maar gelaten, gaat ze verder. Ik deel vervolgens al staande bij het keukenblok van het lokaal dat dit geweldig is en ik heel blij ben dit te horen.

Max blijft zich ontwikkelen en dat doet hij niet alleen. Het zijn de begeleiders, al die collega’s, die hem steunen en de kans geven om een groot gordijn die tussen hem en de maatschappij hing te openen. Max kan het niet alleen. Een mens in het algemeen is altijd afhankelijk van systemen, afhankelijk van de overheid, de collega’s, de overheid noem maar op. Maar Max is net als alle andere bewoners extra afhankelijk van anderen. Anderen kunnen hem maken of verstikken, hospitaliseren, monddood maken. Max woont al jaren in instellingen, hij heeft geen zelfstandig leven. Een zelfstandig leven is vandaag ook nog niet weggelegd voor Max. Maar in het kader van de bescherming en zorg kan Max toch nog veel alleen.

Als we vandaag beginnen te werken en zijn woning via het kantoor betreden geeft de woonbegeleidster van zijn groep me stil een wenk dat alle vaat al is opgeruimd. De collega die mij zo net enthousiast over de nieuwe ontwikkelingen berichten wist niet dat de vaat van het ontbijt moest blijven staan. ‘ Kom Max we gaan eerst even achter de computer’, daarna gaan we opruimen. Max vindt dit voorstel prima en we nemen plaats achter het scherm. Ondertussen gaat de collega van wonen het een en ander regelen in de woonkamer.

Ik en Max nemen plaats achter een van de twee aanwezige computers in het kantoor. Er zijn geen verassingen. Het woord ‘auto’ klinkt door de ruimte. Max wil een afbeelding van een auto opzoeken. Max is ongeduldig , hij wil ook op het toetsenbord drukken. Hij kijkt uit zijn ooghoeken en richt zijn blik op het toetsenbord al kijkende beweegt hij zijn vinger naar de toetsen.

Ik moet hem afremmen. Geweldig ik moet Max stoppen. Max die voor een anderhalf jaar niet te bewegen was om zijn vingers naar het toetsenbord uit te strekken laat staan een toets in te drukken. Dit zijn zulke mooie momenten. Het is een droom, voor hem, maar zeker ook voor mij.

Als ik het woord auto in de zoekmachine heb getypt mag hij op enter drukken. Dat is nog lastig. De precisie ontbreekt. Misschien heeft dit te maken met zijn dyspraxie. De moeite van het organiseren en uitvoeren van handelingen. De auto die hij uit de massa van afbeeldingen kiest is een sportauto. Deze auto is niet een standaard afbeelding die hij normaal kiest, hoewel een voorkeur voor sportwagens heeft. Terwijl ik de sportauto met kopiëren en plakken naar een leeg Word document verhuis, valt het woord mama. Ik heb geen idee wat hij daarmee bedoeld. Max kan in het beste geval twee woorden achter elkaar zeggen. Met veel gebaar weet hij zich vaak wel kenbaar te maken. Maar dit ene woord mama kan veel betekenen en met vragen stuur ik hem naar een antwoord wat ik misschien wil horen. Toch lijkt me dit beter dan geen enkele reactie en ik vraag hem. ‘Max wil je deze afbeelding naar je moeder sturen, ‘ ja’, is het antwoord. Het lijkt me een goed plan. Het is weer een stap in een proces, een dynamiek van ontwikkelingen. We zijn de printjes van de gekozen afbeeldingen steeds meer de wijde wereld in aan brengen. Ooit moest het vel met de afbeeldingen op de kantoortafel achter blijven Toen stemde Max in om zijn werk op te hangen op de muur van het kantoor. Vanaf het kantoor ging het naar het lokaal in het dagcentrum . Vervolgens naar het bord in de centrale gang van het dagcentrum. En nu op deze vrijdag zal zijn werk . Via een netwerk van middelen en personen uiteindelijk, indien het ons lukt om het nog vandaag op de bus te doen, morgen op de mat in het ouderlijk huis vallen. Ik schat in dat Max zich niet van dit proces bewust is, maar een brief sturen is wel een symbolische stap naar een grotere openheid in deze wereld. En opener wordt Max steeds meer.

Ook gevoelens gaat hij delen. Max omhelst mij en ik krijg een tweetal natte lippen op mijn wang gedrukt. Dit teken van liefde en verbondenheid herhaalt zich nog een keer. In de ontwikkeling van zijn persoonlijkheid en onze relatie is nu onverwacht weer een nieuwe ontwikkeling. Werd ik tot nu toe vooral benaderd met een kneep in mijn oren dit is nieuw. Hoe ga ik daar nu mee om? Ik kan zo snel niet echt reageren. Mijn eerste gevoelens bewegen zich tussen twee uitersten van afkeer van een door een volwassen man op mijn wang gedrukte kus tot vergaande euforie over het feit dat gebeurt. Max gaat zich steeds meer openen naar de wereld. Het gaat niet alleen om gevoelens van liefde want even later hoor ik hem’ hommm’ zeggen. “ Hond’ ? Vraag ik hem verbaasd. ‘Nee, eten’, gaat hij verder. ' Oh, honger, dat is wat je bedoeld.’ Heb je honger, Max’, vraag ik hem.’ Ja’, is het antwoord. Ik heb Max nog nooit over eten horen praten, laat staan over honger. ‘ We kijken zo wel op de groep of er wat te eten is, eerst werken’, antwoord ik hem.

Vanuit het kantoor lopen we naar de woonkamer. Daar heeft mijn collega van wonen inmiddels een wanorde op de eettafels en aanrecht gecreëerd, tot het dekseltje van de margarine die eraf ligt. Het opruimen verloopt zonder veel nieuwe ontwikkelingen. Er is nog steeds moeite bij Max om de borden recht in het rek van de vaatwasmachine te plaatsen. Samen met mijn jonge vrouwelijke collega van tegen de dertig, proberen we zijn bewegingen te analyseren waar gaat het fout. Onze gezamenlijke hypothese komt uit op het feit dat om het bord recht te plaatsen de pols een tegengestelde draaiende beweging moet maken en daar lijkt het mis te gaan. Max draait zijn pols niet. Ik stel haar voor om de volgende week de aanwezige ergotherapiste er naar te laten kijken. En zo ontwikkelt het verhaal zich zonder veel moeite van week naar week.

© Amiad Ilsar.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi stuk Amaid!
Wat prachtig geschreven! Ik zat er helemaal in! Jij hebt een heel mooi beroep en ze mogen blij zijn met jou! Wat heerlijk dat je hem naar buiten kan laten treden. Logisch dat hij zo blij was, hij zit opgesloten!
(En dank je wel Amiad, ik stuur het boekje op zodra ik het zelf binnen heb!;-))
Ik zou daar wel eens om een hoekje willen kijken Amiad! D
leuk die vorderingen ! en leuk dat je er zo enthousiast over bent !