Ik verlang naar Utopiastop de wereld, ik wil er vanaf!

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 28 September 12:12

Stop de wereld, ik wil er vanaf! Dat is een filmtitel uit de zestiger jaren. Vorige eeuw!

"Stop de wereld, ik wil er vanaf!"

Filmtitel uit de zestiger jaren. Vorige eeuw!

Het is er niet rustiger op geworden.


Wat  zou er gebeuren als we met zijn allen eens iets minder voor God zouden spelen?

We blijven aan iedereen onophoudelijk hoge eisen stellen, al dan niet hardop uitgesproken. Wie heeft de mensheid voorgekauwd dat we alles en iedereen in hokjes gevangen moeten zetten? Categoriseren, beoordelen, op- of afwaarderen. Laten we minder egoïstisch en betweterig proberen macht te hebben. Want macht is ziek, ongezond en niemand krijgt het zonder anderen te onderdrukken. Wat zouden we gelukkig zijn als we de rijkdom van ons hele wezen, de aarde en de liefde eerlijk met elkaar konden verdelen zonder het gevoel te hebben bestolen te worden.


Ach Door, houdt toch op, Utopia…

Men is wel of niet geschikt, al dan niet aangepast. Aardig of onaardig, meegaand, overdreven, dramatisch, komisch, theatraal, druk, rustig, saai, ziek, gestoord, van de pot gerukt, mooi, lelijk, onbeschaafd, bekakt, normaal tot in het derde cijfer na de komma, abnormaal tot in het absurde…
Wie heeft in Godsnaam beweerd dat we iedereen achter de tralies van onze eigen visie moeten plaatsen? Méér is het beoordelingssysteem namelijk niet. Een zeer persoonlijke kijk op elkaar die notabene niet eens universeel voor iedereen opgaat. Zeer onwetenschappelijk, vanuit een ondoorzichtig buikgevoel. Ons kent ons, hersenspinsels en invullen. Al dat vechten om gelijk is derhalve volkomen onnodige tijd- en energieverspilling, niet meer dan persoonsgebonden bezigheidstherapie.


Ach Door, houdt toch op, Utopia…

Vertelt u mij eens: Welke idioot bestrijdt een tandenloos gezwel door iedere dag een tube tandpasta naar binnen te drukken? Een misvorming die bolstaat van giftige stoffen. Het is niets anders dan een door hebberige belangen gekweekt monster wiens wanstaltige uitstulpingen ons van alles wijs willen maken. Het speelt slinks in op onzekerheden en veiligheidsbehoeften, waarvan we foutief denken dat het van levensbelang is. Hoe dom is het te geloven dat een dergelijk monster verdwijnt door het iedere dag te voeden? Nou dan. Zachte heelmeesters bestrijden symptomen en maken stinkende wonden door de kern van de ziekte door te laten groeien. De ziekte van macht en hebzucht moet men bij de kiem aanpakken.


Ach Door, houdt toch op, Utopia…

 

We zijn allemaal kinderen. Van God, van onszelf en ooit waren van een ander. Iedereen is zoon of dochter. Of ouders het naar behoren deden kan alleen hun kind beoordelen, al denken hun makers dan nog zo graag dat zij het voor het zeggen hadden.

Wij zijn gelijkwaardige mensen met een eigen lot, al vanaf de conceptie. Dat wordt echter vanaf die ene (on)bewuste vrijpartij al niet begrepen zolang zo’n wereldwonder behandels wordt als een onaf mens. Kinderen zijn juist reeds in de baarmoeder onze leermeesters, die net uit een wereld komen waar we veel van op zouden kunnen steken. Dan komt ook nog die vaak pijnlijke geboorte. Nee, als twee geliefden niet verder denken dan hun LUST lang is zijn kinderen meteen al het product van onverschilligheid. Het onvermogen om naar je kind als volwaardig te kijken, in iedere fase, is schandalig, volgens mij. Men noemt het zorg, doch als men het wezen van een kind weigert te zien en horen, accepteren met geduld en inzicht, hangt het er bij als nevenproduct van ouders. Onbewusten die er meteen al verwachtingen van hebben en in het ergste geval zelfs hun eigen onvrede op hun kroost moeten botvieren. Het had een meisje moeten zijn, of een jongen... ach God. Het had er niet mogen zijn, zit in de weg, maakt mijn lijf kapot...Het moet, kan niet anders, maar anders... Ach God. Als het er niet was dan zouden we, maar...Ach God.


Ach Door, houdt toch op, Utopia…

Ouders die zelf nog kind willen zijn, niet de verantwoording kunnen nemen, zetten hun kind meteen al aan het werk. Het is niet voor niets dat kinderen rond hun vierde de vredige wereld waaruit ze kwamen meestal vergeten. Tegen die tijd zijn ze al zo vaak door onze harde realiteit genegeerd en gekleineerd dat ze zich uit nood aanpassen. Waaraan in Godsnaam? We maken er meelopers van en de enkeling die wel zelf blijft denken wordt meteen als onaangepaste zonderling afgeschilderd. Je moet wel van héél goede huizen komen om daar als kind niet aan ten onder te gaan. Met een rugzakje. PDDNOS, ADHD en noem de hele waslijst aan bijzondere uitzonderingen maar op. Met welk doel? Om mee te mogen doen in de keurig ingedeelde maatgevende waanzin, die de volwassenen er van maken.

Ach Door, houdt toch op, Utopia…

De buitenwacht staat klaar met het gangbare toetsingsprogramma vanaf onze allereerste ademtocht. Ben je gewild? Is er met liefde op je gewacht? Ben een blok aan hun been? Een ongelukje? Moet jij als de kop van jut alle onvrede en gramschap van anderen over je krijgen uitgestort omdat je weigert mee te spelen? Natuurlijk komt daar misdaad uit voort want wat je zaait zul je oogsten. Onbegrip en ongeduldige veroordeling gezaaid is met woede en wraak makkelijk gelijk gemaaid.
Hoeveel moeders protesteren niet tevergeefs tegen het liefdeloze in de maatschappij? Zij voelen hoe het hun kind in een hoek zet waar de klappen vallen. Hoe weinig worden integere vaders geprezen als ze hun kroost proberen bij te staan zonder er strebers of machtswellustelingen van te maken? Hoeveel schade brengt ongebreidelde lust toe bij iedereen die seksualiteit puur als bevrediging ziet? Desnoods in incestueuze verhoudingen waar het kind kapot aan moet gaan. En waarvoor? Kortstondige ontlading die je met je eigen handen notabene net zo lekker kunt maken als je zelf wilt. Hupsakee, je hebt voor je lustige PLEZIER twee vliegen in ene klap gedood: Je eigen geweten plus een kinderziel vermoord. Ik wilde maar dat seksuele bevrediging werd AFgewaardeerd. Dat men voor die bevreding niemand anders als hulpmiddel zag behalve als er echt liefde wordt bedreven, want dat ziet er toch iets anders uit als alle porno waar men nu me wordt opgejut. K*T


Ach Door houdt toch op, Utopia…

De ziel kiest, mijns inziens, zijn eigen leerproces bij ouders die je dat zullen bieden. Maar voordat je dat als volwassene inziet is er heel wat water door de Amazone gestroomd. Dan moet je wel gezegend zijn met een berg talent want dan heb je (wellicht met de moed der wanhoop) dat zuivere kerntje in jezelf weten trouw te blijven. Dwars door mishandeling en foute diagnoses heen. Wat betekent succes dan nog? Het is maar of je in een bepaalde markt past. Een markt die men steeds verder uit de kern van het zijn heeft gestuurd door de hang naar meer en nog meer. Waarvan? Kun je een bonus van anderhalf miljoen echt opeten? Zit er meer voeding in het feit dat je ergens directeur van bent? Tijd is geld zegt men.

Ja, en mensen zijn opdeelbaar in seconden, in kundes, in bruikbaarheden?

Zolang we met zijn allen blijven beweren

dat we recht hebben op alles

behalve

liefde, inlevingsvermogen en respect

zal mijn utopia wel een dwaas denkbeeld blijven.

Reacties (13) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed geschreven. We blijven dromen van ons droomland...
Gefeliciteerd met deze mijlpaal!
Utopia: een grote illusie. Geweldig geschreven. Iedere keer weer denk ik hoe doet ze dit weer. Een dikke duim verdiend
Snoehard geschreven en ik geef je gelijk. Maar handicaps (zowel lichamelijk als geestelijk) moeten wel erkend worden als zij er zijn. Zo kan het kind er goed omgaan. Echter, het wordt inderdaad onnozel en absurd als de ouders zoeken naar handicaps die er niet zijn. Het beste is dat aan de experts die daar verstand van hebben te overlaten.
Een ander belangrijk punt is dat het handicap alleen maar deel uitmaakt van het kind. Het kind is dus meer dan zijn handicap. En zo moet het kind ook behandeld worden!
Dikke duim!
Utopia bestaat ook niet op deze aarde, misschien alleen in gedachten van sommigen. Artikel om nog eens te lezen!
Mooie 100ste, gefeliciteerd!
Deze bewaar ik en wat ik wilde zeggen is al gezegd, je zit weer in de roos ,Geweldig!