Winkelwagen munt inflatie

Door Doriendas gepubliceerd op Friday 28 September 12:10

Een visie op het winkelmuntjes fenomeen. Wat zou de motivatie kunnen zijn geweest om ze in te voeren? Welke betekenis hebben ze? En wat kan zoiets banaals ons vertellen over de maatschappij? Dit is een poging een korte geschiedenis te schrijven, lees gerust verder.


Winkelwagenmuntinflatie
Een korte geschiedenis van de devaluatie van de winkelwagenmunt

Het winkelwagenmuntje lijkt een hedendaags fenomeen, maar waar komt dit eigenlijk vandaan? Winkelwagens waren er eerst, zoveel is duidelijk, daarna kwamen de muntjes. Het lijkt als sinds jaar en dag dat winkelkarren het stadse straatbeeld vullen, maar zo'n oude koe is het eigenlijk niet (en ook  geen heilige trouwens). Het is pakweg 20 jaar geleden dat grote supermarkten ras hun intrede maakten in ons dagelijks leven. In deze super winkels kan men veel ineens kopen, dit veroorzaakte de zogenaamde problematiek van draagcapaciteit. Tegen die tijd hadden ezels allang afgedaan als hulp in de huishouding en daarom stond de moderne mens, met zijn beperkte draagcapaciteit, nu met zijn handen in het haar. De slimme super aanbieders kwamen toen met een soort stadse kruiwagen op de proppen waarmee voor één van de menselijke beperkingen een oplossing gevonden was. Tevens is het natuurlijk uitermate handig dat het afladen en wederom oppakken van ezels, om de betalen bij de kassa, hiermee overbodig is geworden.


De noodzaak van winkelwagenborg
De vooruitstrevende burger was zeer content met deze progressie en besloot het dan ook progressief te benaderen. Zij beschouwden winkelkarren als iets wat men heden ten dagen een relatiegeschenkt zou noemen. Het werd als een wat vreemde gift beschouwd, zo groot als het was paste het maar moeilijk op het dressoir of ergens anders in huis, maar goed: een gegeven paard kijkt men niet in de bek. Dien ten gevolge belandden de karren in de tuin, op de stoep en veelvuldig op ballustrades van studentenflats. Maar enkelen, behebt met een soort empathisch vermogen, zagen het nut in van het hergebruiken van dit handige karretje. Zelfs nu nog zie je ze geregeld dienst doen als kantoortrolly of als ongeremd vervoersmiddel. Zelden werden ze nog bij de supergrote markten gezien. Wel in lokale boomtoppen of de plaatselijke plomp en zelfs weleens op afgelegen treinstations.
Ziet u de landschappelijke vervuiling voor u? Gelukkig heeft het kapitalisme altijd oog voor het milieu en het algemeen welzijn, aldus spraken de superhandelaren hun vernuft wederom aan en zo boden ze een leidende hand aan de dwalende burger. Zij hadden geleerd dat burgers gemakkelijk om te kopen zijn wanneer het om iets persoonlijks gaat zoals geld. Het collectief vastketenen van individuele karren volgde op de Grote-Super-Karren-Ophaal-Actie waartoe zij unaniem besloten hadden. De keten kon alleen verbroken worden door een gulden in het karretje te duwen. Zodoende werd er 1 gulden borg geïnd om moeder de vrouw en vader de man ertoe te verleiden het karretje na gebruik weer in het verband terug te zetten. En het werkte! De enkeling die recalcitrant het wagentje toch mee naar huis bleef nemen werd even later getackeld door de magneetstrip en de wielklem. (Om zo de geliefde winkelwagen buiten haar schuld te veroordelen tot eeuwig verblijf in een klembuis binnen een gesloten inrichting, haar wereld slechts verlicht door de trouwe winkelaar die haar af en toe mee uit wandelen neemt.)
Omdat soort soort zoekt heeft iedere supermarkt nu zijn eigen wagens die precies in elkaar passen, niet alleen omdat het praktische kan zijn, maar ook ter vermaak. Marktleiders kennen hun onderdaan goed en ontwikkelden een straf voor het terugplaasten van een kar in de verkeerde rij. Met deze daad zadelt men een ander op met de marteling om op discrete wijze twee of meerdere karren, die als geliefden aan elkaar klitten, te scheiden. Onherroepelijk veroorzaakt dit gefriemel irritatie wat op zijn beurt een zekere sociale controle in de hand werkt en dat is essentieel voor het aanleren van normen en waarden. Ook werkt het gustig op het humeur van de buitenstaander, lees: de supernoom.

Nooit meer wisselgeld in de kassa
Zo losten de super marktleiders het probleem van de zwerfkarren op, hiermee was echter de kennis van beïnvloeding niet uitgeput. Eenmaal een gewoonte, altijd een gewoonte en die moet men niet verbreken. Zelfs met de valutawisseling in 2001 is rekening gehouden met de winkelwagenborg, ze hebben ervoor gezorgd de 50 eurocentmunt hetzelfde formaat heeft als de 1 guldenmunt. Met al hun intelligentie hadden de super giganten één ding over het hoofd gezien: er waren niet voldoende 50 eurocentmunten om aan de behoefte te voldoen. Hierop bedachten zij met hun ongekende brein de speciale winkelwagenmuntjes. Deze muntjes zijn herbruikbaar, want nergens anders goed voor. Ze zijn goedkoop te fabriceren voor zo'n 13 eurocent per stuk en ze kunnen als relatiegeschenk aan de klant  worden meegegeven. In plaats van een hele winkelkar krijgt te consument nu een muntje met reclame, ook leuk! Het is dus een soort monopolygeld dat alleen waarde heeft in de supermarkt. Maar helaas niet bruikbaar voor opbergkastjes zoals in (sport)scholen, daar moet nog gewoon 1 euro in. Heden ten dage krijgt men de muntjes overal: bij de reumacollecte of die van de hartstichting, bij zorgverzekeraars en de meest uiteenlopende winkels; allen voorzien van een klinkend logo. Er is zelfs een hele verzamel- en uitwisselingshype ontstaan.
Men zou dus kunnen zeggen dat de winkelwagenborg volledig gedevalueerd is, dat het leeg is, dat het niets meer behelst en het is waar. Waarom we met z'n allen dan nog steeds braaf de karretjes aan hun kettinkje leggen? Omdat we gewoontedieren zijn, binnen de magneetstrip blijven, dat willen we, burgelijke gehoorzaamheid zo gezegt. Voelt u zich nu voor een karretje gespannen? Niet echt, want wat moet je eigenlijk met zo'n karretje thuis? Een vrije wil, binnen grenzen. Dat is beter dan het lot van de winkelwagen.

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.