Een logeerpartij in mijn eigen slaapkamer

Door Amiad gepubliceerd op Friday 28 September 12:09

Naar aanleiding van het prachtige verhaal van Kika. http://www.xead.nl/de-logeerpartij-in-de-kelder Hierbij een verslag van een waar gebeurde logeerpartij in mijn slaapkamer. Het jongetje van zeven met zijn oranje jack komt logeren.

 

‘ik ga even privacy’, en weg is hij. Naar de WC. Hij is een jongen van acht jaar, kort blond haar, blauwe ogen, blauwe trui met opruk, spijkerbroek en sportschoenen. Zijn oranje jack hangt aan de kapstok. Zijn afwezigheid geeft mij even de gelegenheid om deze woorden neer te typen. Hij is een gast deze jongen. Een gast voor twee dagen en twee nachten.

Het is rustig op de WC. Geen enkel geluid. Na een dag van veel indrukken en emoties is dit waarschijnlijk het moment van de ontlading. Even voor dat hij met mij naar boven gaat om zich met zijn knuffel neer te strijken boven Hadas, die vandaag ter gelegenheid van deze logeerpartij naar het onderste bed van het stapelbed van haar zus is verhuisd. Zus is met moeder voor twee weken naar opa en oma in Argentinië. Ik hoor het geluid van het water wat wordt afgetrokken en ik loop met hem mee naar boven.

 


Het plan verandert twee maal.
Boven aangekomen ziet hij de nieuwe matras wat vanochtend is afgeleverd. Helemaal verpakt in nylon. Hij wil hierop slapen. Op de grond naast mij. Ik twijfel. Hij heeft beet en gaat doorduwen.
‘Alsjeblieft’. Met een smeektoon probeert hij zijn verzoek meer gewicht te geven.
De twijfel blijft.
Hadas slaapt al en ik was al niet zo enthousiast dat hij bij haar zou slapen, misschien maakt hij wel lawaai. Of beweegt hij zich veel.
Hadas is na een dag in het pretpark Walibi kapot en heeft haar nachtrust extra hard nodig.
‘ Oké. Jij mag op het matras slapen. Maar met het nylon.’
De woorden dat hij het soms niet droog houd, klinken nog in mijn oor.
Daar gaat zijn plan. Hij wil dat niet. Hij wil op het zachte nieuwe matras slapen en hij probeert mij uit te leggen dat hij net naar de WC is geweest en geen druk meer voelt. Zonder druk geen risico volgens zijn zevenjarige logica.
Hij overtuigt mij.
‘ Je moet wel met de matrasbeschermer slapen. Deze hebben we ook voor ons gekocht.’
Nu is het mij beurt om hem te overtuigen.
Maar tijdens dat ik met de matrasbeschermer aan het vechten ben en hem vastmaak aan een hoek en aan de andere weer los springt, valt mijn oog op zwarte vlekken op de matras. De zwarte vlekken zaten op het nylon. Maar nu blijkt dat ook het matras zelf bevlekt is. Daar kan hij nu niet op slapen. Ik wil of korting of het matras gaat terug.
‘ Jongen, zie je die zwarte vlekken. De matras moet terug naar de winkel. Je kunt er niet op slapen, helaas.’

 

 

De kinderdisco
Hij aanvaardt de optie om een 1 persoonsmatras op de grond te leggen en even later strijkt hij daarop neer. Met knuffel en een radiotape met de CD die hij vandaag in Walibi heeft gekocht. Ik druk hem op hem hard om het volume te beperken, aangezien Hadas in de naastgelegen kamer slaapt.
Ik daal de trap naar de woonkamer af en na wat leeswerk op de pc bel ik mijn vrouw voor de tweede keer deze avond. Zij is in Buenos Aires bij mijn schoonouders samen met Denise, de dochter van dertien. Een eerder gesprek werd gestopt onder de druk van de bakactiviteiten van een taart. Mijn schoonvader viert zijn tachtigste verjaardag. Tijdens het bellen hoor ik geluiden op de achtergrond. Muziek? De achttienjarige buurjongen maakt gebruik van de gelegenheid van de afwezigheid van zijn ouders, die twee weken op vakantie zijn. Hopelijk wordt het zo stiller.

Als ik het gesprek heb beëindigd, loop ik de dertien trede naar boven. Ik maak de deur naar onze slaapkamer open. Een geluidsgolf overspoelt me. De jongen heeft de volumeknop gevonden en overwonnen. Het lijkt wel een disco de rockmuziek voor kinderen dreunt door de donkere kamer. De tijd: op de display van de wekker: kwart voor twaalf.

Ik begrijp dat de jongen geniet. Hij heeft een hel fijne dag gehad. Een dag van veel indrukken, veel ervaringen, veel gevoelens en nu komt dat allemaal samen in de keiharde muziek die hem een raamwerk geeft om al zijn herinneringen in te vatten. In een ogenblik ben ik nu in het raamwerk gestort. Onverwacht en zonder controle.
‘Ik ga ook slapen, even mijn tanden poetsen en dan doen we de muziek uit. Het is al heel laat’, roep ik hem vanaf de deuropening toe en verdwijn weer naar de badkamer.

Als ik na enkel minuten terugkom, vraagt hij mij even om nog even het liedje dat op dat moment bezig is af te luisteren.
‘Oké”.
Ik doe mijn pyjama aan en dan wordt het stil.
‘Wel te rusten”
Wel te rusten’.

 

Een frisbee
De dromen die zich van mijn brein meester willen maken, worden nog even tegen gehouden door enkele beelden van vanmiddag. Na de avonturen in Walibi volgde een avontuur in een plaatselijke Albert Heijn. Nietsvermoedend stapte ik met de twee kinderen uit de auto, om wat boodschappen voor het avondmaal te halen.

We stappen de buurtsuper van de bekende wit blauwe Albert Heijn supermarkt via de elektrisch opengaande deuren naar binnen. Hier hebben ze van die comfortabele winkelwagentjes, die je met wieltjes achter je aan kunt trekken. Voordat ik echter mijn hand naar een mandje heb uitgestoken, glijdt een kleine kinderhand een grote hoeveelheid, de hele hoeveelheid om precies te zijn van prijsvraagkaarten in een gleuf van een kartonnen actiebus. “ Dat moet je niet doen’, vermaan ik hem terwijl ik hem meetrek de winkel in. Ik vind me weg snel in de ze aangename kleine, overzichtelijke en nette buurtsuper. De jongen en Hadas volgen me, helpen zo nu en dan met een boodschap in het wagentje te stoppen. Aangekomen bij de kassa bemerk ik dat de jongen weg is. Ik kijk om me heen, een aantal wachtende mensen achter me benemen me het uitzicht. In een flits zie ik echter een been, een arm gehuld in een oranje jack en een geelachtig voorwerp dat door het hele schap wat recht tegenover de kassa is recht op de kassa komt afvliegen. Tijdens de vlucht komt de jongen vanachter het eind van het schap, uit zijn verdekte schuilplaats achter het voorwerp aangelopen. Het voorwerp, een in plastik ingepakte frisbee, valt op de grond net voor de rij wachtende klanten. Ik excuseer en loop naar hem toe.
‘Doe maar niet’, zeg ik terwijl ik hem de frisbee, die als cadeau bij de M&m”s snoepjes wordt gegeven laat terug leggen. Het beeld van een op me af zwevende frisbee, tussen aan een kant chips en zoutjes en aan de andere kant frisdrank laat me met een glimlach inslapen.

Reacties (9) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
haha super leuk! practig verhaal!
hela, das mooi en leuk geschreven hoor!
Prachtig verhaal!
leuk geschreven
wat een verhaal ...
prachtig beschreven
Jee wat mooi!
Geweldig, ..........gebasseerd op een kelder verhaal. Duim
Leest ook lekker!