Nlp snappen - Patronen herkennen

Door Renerobben71 gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Als NLP Coach en trainer kom ik het regelmatig tegen dat mensen of een te academische kijk hebben op NLP, of laten we zeggen, het moeilijker maken dan het is. Dit artikel gaat over het herkennen van patronen in gedrag op basis van praktijkvoorbeelden en wat mensen om je heen met het herkennen van die patronen soms doen.

Vanochtend toen ik mijn zoon naar de opvang bracht merkte ik weer eens hoe heerlijk het is om een dergelijk klein ventje bezig te zien met voor hem ontelbare nieuwe dingen. Hij ging op de mannen van de vuilniswagen af, groette ze uitbundig en deed ook nog even zijn ‘monster’ dingetje. De mannen zwaaiden allemaal naar hem met een glimlach op hun gezicht en bij het zien van zijn ‘monster act’, moesten ze allemaal lachen. Wat er op dat moment gebeurt in een paar seconden is echt fantastisch. Zonder dat mijn zoon dat weet stuurt hij een vijftal hersenen (inclusief die van mij) naar een ‘voel je goed’ programma. Hij herkent dat goede gevoel door de gezichten en de handelingen van de mensen om hem heen en ik zie hem helemaal een super vrolijk kereltje zijn.

Meestal wil hij dat ik hem draag, maar met zijn 13 kilo ben ik erg blij als hij voor de verandering resoluut in zijn besluit is om zelf te lopen. Het duurt dan allemaal wat langer, maar ik heb het idee dat hij al door heeft dat wanneer hij zelf loopt hij veel meer kan beleven. Vlak bij het bruggetje zien we de achterbuurvrouw met haar enorme hond. Geen idee wat voor merk en type het is, maar het is zo’n enorm gevaarte. Mijn zoon gaat een heel gesprek met het beest aan en ik denk dat het de onbevangenheid van mijn zoon is waar de hond met vrolijkheid op reageert. Méon, zo heet mijn zoontje trouwens, toont geen angst of dominantie en dus reageert de hond met een emotie dat ergens op hetzelfde niveau zit als dat van mijn kereltje. Ik heb veel naar de hondenfluisteraar gekeken en durf te beweren dat ik wat dat betreft wel gelijk heb in mijn vermoeden.

Eenmaal bij de brug zijn de eenden en de meerkoeten aan de beurt. Hier hebben we het echter over minder geavanceerde breinen en die dieren reageren veel meer vanuit hun primaire programma. Méon is vier keer zo groot en maakt lawaai dus die vogels zetten het op een zwemmen, nog harder zwemmen en zelfs een stukje vliegen.

In de tuin van een hoekhuis ziet hij beeldjes van kabouters en giraffen. We zijn bij Beekse Bergen geweest en hij heeft een dierenboek en ik hoor hem vol herkenning en enthousiasme een woord brullen dat giraf betekent. Een jonge meid, helemaal verdiept in wat haar iPod haar biedt, veranderd van een lang gezicht in een stralend gezicht. Niet omdat ze mij ziet, maar omdat ze mijn zoon ziet. En het was ongetwijfeld haar correcte opvoeding die haar automatisch liet doorschakelen naar ook een groet met glimlach naar mij te sturen. Toch bleven haar ogen lang gericht op Méon die vol goede energie haar bleef groeten en naar haar bleef zwaaien.

Charmeur!

Hij weet het niet, maar toch weet hij het wel. Ik zie het hem zo vaak doen. Zodra iemand met goede energie hem aandacht geeft dan gaat hij ermee aan de haal en geeft hij er bakken vol van terug waardoor het alleen maar versterkt wordt. Gewoon magisch. En zelfs nadat ik een proces als dit heb geanalyseerd noem ik het gewoon weer magisch. Want dat is het. De pure magie van dingen herkennen en er vervolgens op de meest effectieve manier (voor dat moment) op reageren.

Een van de meest belangrijke functies van ons brein is wel dat het gebruik maakt van het herkennen van patronen omdat het dat nodig heeft om dingen te leren en om te zetten naar volautomatisch gedrag. Het is niet voor niets dat mensen al sinds de oudheid gezichten menen te zien in wolken, blaadjes en steenformaties. Na 11 september stond het internet vol met beelden van de rokende Twin Towers, met bijschrift dat toch heel duidelijk het gezicht van Satan te zien was. En als je maar lang genoeg keek en of je het nu wilde zien of niet, je kon het gezicht van wat wij herkennen als het gezicht van de duivel zien in die rookwolken. Sommige mensen zien daadwerkelijk een gezicht in de vlekken van de Maan, terwijl anderen er een mannetje in zien. Zodra je het bestaan weet van deze twee inbeeldingen gaat je brein opzoek naar het bewijs ervan en de patroonherkenning zal dat voor je gaan regelen. Hoewel er niet altijd de garantie is dat je hetzelfde patroon zult herkennen omdat het zeker ook afhangt van alles waar je je patroonherkenning systeem aan hebt blootgesteld. Zelfs de patroonherkenning is onderhevig aan leren en dus je bibliotheek.

Ik ging eens in Veendam een huurhuis bezichtigen en raakte even in de war omdat de indeling van het huis niet voldeed aan het bekende patroon. Op de benedenverdieping was de garage met daarnaast een slaapkamer. De woonkamer was op de eerste etage, net als de keuken, met daar weer boven nog drie slaapkamers. Ik moest er even aan wennen.

We weten allemaal wat een fiets is. Of beter gezegd, we weten allemaal aan welke voorwaarden een object moet voldoen om vervolgens door ons patroonherkenning systeem geclassificeerd te worden als ‘fiets’. Toch zie je wel eens een object waar je iets meer tijd voor nodig lijkt te hebben om tot de concluderende woorden te komen: Jeetje, wat een aparte fiets. Dat heb ik nog nooit gezien!

Je weet ook of iemands vriendelijkheid oprecht is of niet. Iemand kan je een glimlach laten zien, maar je weet dat het er iets niet in de haak is. Soms kom je iemand tegen waarbij je je direct op je gemak voelt. Het is dan niet zo dat je dingen herkent in zo’n persoon die hem op jou laten lijken. Je herkent gedrag (is houding) doordat je de patronen herkent en het is door die herkenning dat je er onbewust aan moet denken. En net als bij de Roze Olifant ga je automatisch in het gevoel dat bij die patronen hoort. Je brein kan niet anders dan dat volgen waaraan het denkt door waar het aan blootgesteld word. Vervolgens zet het de hele trein met alle wagonnetjes in beweging en je gaat naar een voorgeprogrammeerde bestemming toe.

Dat wat allemaal goed gaat en goed voelt, daar staan we niet zo bij stil, want dat hoort in de categorie ‘normaal’. Onze aandacht gaat meestal veel meer naar het ongewenste, want dat willen we niet, want het is niet gewenst, en dus willen we het oplossen. Hierdoor is het ook ontstaan dat wanneer we iemand ontmoeten waar we direct een vreemd, raar, vervelend of typisch gevoel hebben, veel meer met onze aandacht daar op gaan focussen. Mensen hebben het dan over hun intuïtie. Een mooie naam voor het automatisch proces in ons brein dat we nu kennen als patroonherkenning. Maar het is ook vertrouwen op je intuïtie wanneer jij je ‘zomaar’ goed voelt bij iemand.

Verder is het zo dat veel mensen veel meer in hun gedachten zitten dan dat ze tijd buiten hun gedachten doorbrengen. Hierdoor komt het voor dat je bijvoorbeeld eerst een heel ander gevoel hebt bij iemand terwijl dat een uur later helemaal omgedraaid is. Je gaat in dat geval een bepaald spoor op met een minimale herkenning van patronen. Pas later in de ontmoeting sta je meer open, omdat je meer patronen ontdekt waar jij je beter door gaat voelen omdat je niet anders kunt dan dat gedrag te doen.

Als stotteraar ken je de situatie waar je een onbekende moet spreken en je ziet de kettingreactie van patroonherkenning gebeuren in real time. Je begint te spreken en natuurlijk gaat het met moeite. De ander herkent dat je moeite hebt, maar door gebrek aan referentie herkent het de patronen niet en dus ontstaat er verwarring in dat brein. De herkenning van verwarring resulteert in gedrag dat we kennen als ‘geen houding weten te geven’. Je ziet dit allemaal gebeuren en je patroonherkenning systeem is lekker bezig om ook bij jouw allerlei passende gedachten aan te sturen. Als gevolg begin jij je nog meer ongemakkelijk te voelen. De ander herkent dit ook en moet dat gevoel volgen omdat het brein van die ander daar aan denkt. En voor je het weet is het hele gesprek een drama voor jou terwijl de ander geen idee heeft hoe om te gaan met de situatie.

Tot…

Ja, tot het moment waar een van jullie twee het patroon doorbreekt. Tot een van jullie de wisselwerking een andere richting geeft. Ik stel voor dat jij dat doet, want wachten op een ander kan soms heel lang duren en is zeker zinloos als jij graag zelf vorm wilt geven aan hoe jij verder je leven wilt beleven.

Denk eens terug aan een moment waar het gesprek op een bepaald niveau bleef doorkabbelen. Dus waar het niet tot een extreme variant vol heftig stotteren kwam. Als jij voor de eerste keer als stotteraar bij mij in de praktijk komt, dan is er ongetwijfeld een initiële spanning. Maar door mijn houding, eentje die ik kan selecteren omdat ik heel goed weet wat het is wat jij aan het beleven bent, is het (bijna) onmogelijk dat de escalatie tot stand komt. Misschien heb je het wel eens gemerkt hoe ik van rustig praten naar heel snel en vol overgave schakel. Dat gebeurt soms gewoon spontaan door waar ik het over heb, maar soms doe ik het heel bewust om eens te zien hoe jij daar onbewust op reageert. Ik test dan als het ware je gevoeligheid voor de toestand die je waarneemt in anderen. Het komt wel eens voor dat iemand totaal niet reageert. Ik weet dan dat deze persoon misschien wel 80% van de tijd ergens in zichzelf bezig is en zich slechts 20% bewust is van wat er om hem of haar heen gebeurt.

Gisteren zag ik bij buiten bij ons kinderdagverblijf een buurman die ik al een tijdje wilde spreken. Ik liep op hem af en sprak hem aan. Ik zag een lichte trekbeweging door zijn rechterarm gaan. De impuls om zijn hand uit te steken en het programma ‘hand schudden en voorstellen’ te doorlopen. Maar hork die ik ben, doorbrak dat patroon door absoluut geen aanstalten te maken datzelfde programma te doorlopen. Ik deed gewoon mijn verhaal met vraag en merkte aan hem dat hij zich er eerst heel ongemakkelijk bij voelde. De neiging bleef bij hem hangen eerst de etiquette te volgen en dan pas over te gaan op de inhoud van het gesprek. Ik kan het dan niet laten om het echt op de spits te drijven en zelfs bij het einde van het gesprek zonder uitwisseling van namen maar wel met vriendelijke groet weer afscheid te nemen. Weer zag ik dat duidelijk automatisme door zijn rechterarm gaan. Maar ja, ik beantwoorde het niet en dus bleef zijn hand alleen. Troost u met de gedachte dat ik een volgende keer er rustig een kont aan praat en met verontschuldiging mij alsnog netjes zal voorstellen.

Ga er eens wat meer opletten hoe jij je voelt bij anderen. Welke patronen herken in je de ander? Welke patronen herken je in jezelf? Welk patroon moet jij je voor de geest halen om als automatische reactie een gevoel van gemak te voelen?

Als ik op een fiets moet rijden dan herken ik het object door de patronen als zijnde een fiets en dus wordt ook al het gedrag geactiveerd wat bij het rijden op een fiets hoort. Ik heb dat ooit geleerd en dus zal ik niet snel omvallen. Mijn brein herkent ook de onbalans (met het echte zesde zintuig, het evenwichtsorgaan) van het zitten op een object met twee wielen en dus schakelt het door naar programma’s die mijn benen aansturen om vaart te maken want dat is de beproefde methode om niet om te vallen.

Het huis in Veendam heb ik niet genomen want ik kreeg geen klik met de vreemde indeling. Vreemd genoeg heb ik wel gekozen voor een huisje dat op een 1ste etage van een blok zat. Dus het was eigenlijk hetzelfde, maar het voelde gewoon anders, of beter. Misschien was de grootste motivatie wel dat het veel goedkoper was. Minder huur betaalt geeft hoe dan ook een beter gevoel.

Toen ik met mijn zoontje bij het kinderdagverblijf aan kwam (dat is dus niet die van ons), veranderde hij helemaal. Zijn vrolijkheid sloeg om naar iets totaal anders. De leidsters daar hebben er een handje van om heel hard te praten. Met drie man (lees vrouw) sterk staan ze bij hem. Ze willen zijn aandacht. Mijn zoontje doet nog wel het klittenband van zijn schoentjes los, maar gaat vervolgens op de trap zitten met zijn blik naar beneden en zijn handjes bij elkaar. Qua stemming 180 graden de andere kant op. Ze proberen hem over te halen te lachen en vrolijk te doen. Eentje vraagt hem of hij chagrijnig is, of hij slecht geslapen heeft. Zijn oogjes gaan mijn kant op en mijn hart breekt zowat. Ik ga door mijn knieën en negeer de leidsters. Ik steek mijn handen uit en hij vliegt in mijn armen. Zijn lach is terug, zijn ogen zijn weer helder. Ik kijk de leidsters aan en kan het niet laten om te zeggen: “Zie je het verschil? Zo doe je dat. Hij was zonet nog zo vrolijk, maar misschien komt het door jullie stemvolume dat hij even niet meer weet wat hij moet. Net of het niet aansluit bij wat hij graag wil voelen.”

Ik zag verwarring, daarna een paar vage glimlachen, maar vooral een staat van rust in die mensen. Begrijp je wat er gebeurde? Er was iets aan de hand, een proces en door mijn opmerking doorbrak ik het patroon. Méon gaf me een kus en draaide naar de oudste leidster toe. Zijn papa had de meute rustig gekregen, hun stemvolume tot een normaal niveau gebracht en hij voelde waarschijnlijk weer de aansluiting bij wat hij wil voelen.

Vanavond als ik hem ophaal dan herken ik alle patronen, die een hele dag op de crèche met zich meebrengen, in zijn gedrag. Dan ga ik daar eerst mee aan de slag, want anders breekt hij hier de boel af.

Goed. Het is weer een heel verhaal, maar ik vertrouw erop dat je er iets aan hebt en zo niet dan weet ik stiekem dat je onderbewustzijn dat toch wel voor je regelt, dus maak je niet druk.

Als ik je nu vraag een getal te kiezen tussen de 1 en de 4 dan weet ik dat je aan de 2 of 3 hebt gedacht. En als ik je laat kiezen tussen de 4 en de 10 dat je dan waarschijnlijk voor de 7 bent gegaan. Maar misschien zit ik er wel helemaal naast. Ergens in je systeem zit een voorkeur voor een bepaald getal en die kies je meestal tijdens dit soort vragen. Belangrijk is wel dat je eerlijk bent en toegeeft welke het eerste getal was dat in je opkwam.

Dit is een leuke test waarmee ik kan bepalen of je echt tot op het bot open staat voor suggestie en dus verandering. Als ik je vraag te kiezen TUSSEN de 1 en 4, dan is de suggestie dat je dus voor 2 of 3 kiest, want 1 en 4 zitten NIET TUSSEN 1 en 4. Als je wel met het getal 1 of 4 kwam dan is er misschien wel sprake van een onbewuste herkenning van een patroon waarbij je suggesties van anderen automatisch negeert en slechts deels de instructie opvolgt. Een soort van “altijd het laatste woord willen hebben syndroom”. Dat geeft verder niks, maar het is wel interessant dit soort dingen bij jezelf te ontdekken. Ben jij misschien toch meer het “Ja, maar… “ type en wil je eerst iets zien voordat je het gelooft?

Deze simpele test wordt ook wel gebruikt door hypnotiseurs om te bepalen wie in het publiek het meest gevoelig is voor hypnotische suggesties. De mensen die inderdaad voor de 2 of de 3 gaan, zijn beter/sneller/makkelijker te hypnotiseren dan zij die voor 1 of 4 gaan. Door de mensen van 2 en 3 te kiezen voor de act geeft de hypnotiseur de indruk dat hij heel goed is in zijn ding. Echt waar mensen. Het is allemaal net als bij de meest mooie kaarttrucks. De wisseltruck, waar de goochelaar ervoor zorgt dat hij precies weet waar de bewuste kaart zich bevindt word in de eerste seconde na de kaartselectie gedaan. De rest van de truck is allemaal afleiding.

Net zo goed dat ik je met deze hele lang mail door allerlei toestanden heb gestuurd met alleen positieve bedoelingen natuurlijk.

Voor morgen een fijne afsluiting van de week en alvast een mooi weekend gewenst.

Oh ja. Derek Ogilvy is trouwens een grootmeester in het herkennen van patronen. Onlangs zag ik een aflevering waar hij in ieder geval voor mij een tipje van de sluier van zijn kunnen oplichtte. Bij een meisje vernam hij iets over een ring. Die was ze kwijt geraakt. Vervolgens komt hij met twee namen: Frances of Francis. Cruciaal moment, let op! Wij Nederlanders gebruiken twee lettergrepen voor Frankrijk. In het Engels bestaat het woord Frankrijk niet. Derek heeft bij het meisje het patroon ontdekt waar zij door te denken aan Frankrijk via haar keel en mond micro bewegingen maakt die de klank van dat woord zichtbaar maken. Nogmaals, Frankrijk komt niet zo direct voor in de referentie van Derek. Hij zoekt dus aansluiting bij wat hij wel kent. Iets dat lijkt op Fran_krijk = Fran_ces of Fran_cis. De Fra klank is aanwezig, maar er moet een tweede lettergreep zijn, want dat is wat hij bij haar zag. Hij noemt de twee namen en laat vervolgens het meisje met het juiste antwoord komen: JA! FRANKRIJK! Daar ben ik de ring kwijtgeraakt! Jeetje hoe weet die man dat!? Dat kan hij toch niet weten!? DAT MOET VAN DE GEESTWERELD KOMEN!

Ik zou het prachtig vinden als Derek echt met geesten kan communiceren, want dat zou beteken dat er werkelijk een andere wereld is na de dood. Dat onze energie dus verder gaat na dit aardse bestaan. Maar ik kan er niet omheen dat hij net als al die Ghostwhisperers met zeer suggestief taalgebruik de mensen een kant opstuurt waar zij zelf de antwoorden invullen. Maar ik geef toe dat ik het bij hem het moeilijkst vind om te detecteren hoe hij bepaalde dingen te weten komt. De belangrijkste reden waarom Derek zo goed is in wat hij doet is omdat hij het zelf gelooft. Kijk, als je zelf niet weet dat je CHARlatan bent, dan doe je ook niet het gedrag dat daar bij hoort, zoals een CHAR dat wel doet. Die weet drommels goed dat ze truckjes toepast. Maar goed, dat is een heel ander verhaal.

Kijk eens met andere ogen naar de wereld om je heen. Gebruik je ogen om patronen te herkennen en herken hoe die patronen weer andere patronen aansturen. Mensen op die manier gaan observeren is een hele goede manier om een deel van je stotterformule te cancelen. Het huiswerk is bij deze minimaal een uur verspreid over de hele dag de Derek Ogilvy uithangen. Welke beelden zie je als je naar iemand kijkt? Wat hoor je? Wat pikt je onderbewustzijn allemaal op door die andere persoon via je zintuigen waar te nemen? Het belangrijke hiervan is dat je jezelf steeds meer leert veel meer buiten je hoofd te zitten dan te veel in je hoofd met enkel en alleen je eigen gedachten. In de rij bij de MacDonalds zou je door naar de mensen voor je te kijken kunnen beginnen met bepalen wat ze gaan bestellen. Dat leidt je al enorm af van de druk die je kunt opbouwen waarmee je dan al stotterend je Big Mac gaat bestellen. Afleiding is de sleutel.

Groetjes,

René

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
heel interessant, het herkennen van patronen, en nog beter het doorbreken van patronen