x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn twee grote ergernissen

Door Roxy gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Type een korte omschrijving over uw artikel

Ergernissen

Ik erger mij aan mensen die fouten maken in de Nederlandse spelling. Niet alleen de spelling, maar ook het gebruik van woorden of uitdrukkingen die gewoon niet goed zijn. Mensen die hun moeder verast hebben bijvoorbeeld. Erg pijnlijk. Of mensen die zich ergens aan irriteren. Dat irriteert mij dan weer.
Een tijd geleden kwam mij ter ore dat men plannen had om het gebruik van ‘als’ en ‘dan’ aan elkaar gelijk te stellen. Dat zou betekenen dat zinnen als ‘hij is groter als ik’ correct geformuleerd zouden zijn. Absurd natuurlijk. Het kan overigens nog erger: ‘hij is groter als mij’. Het doet gewoon pijn aan m’n ogen.
Mijns inziens zouden we massaal wat moeten doen aan deze verloedering van de Nederlandse taal. Dat we woorden als ‘pingen’ in de Van Dale opnemen; het zij zo (Woord van het Jaar 2010 in de categorie Lifestyle). De Nederlandse cultuur vernieuwt en het zou verkeerd zijn om daar niet in mee te gaan. Maar dat we grammaticale fouten ineens goed zouden rekenen, dat gaat mij te ver. Bovendien slaat het volledig de plank mis (onlangs gehoord: ‘dit slaat echt de plank!’): omdat men de Nederlandse taal niet meer beheerst, niet meer weet hoe het goed moet, willen we alles maar goedkeuren. Zo werkt het niet. En hiermee komen we direct bij mijn volgende ergernis.


Hoe kan het dat men vroeger wel wist hoe men moest spellen en dat men dat nu niet meer weet? Hoe kan het dat men niet meer weet of er een ‘d’ een ‘t’ of een ‘dt’ geschreven moet worden? Het antwoord? Het onderwijs. Vroeger besteedde men tijd aan taal, rekenen, topografie en geschiedenis. Dit waren de hoofdvakken en er werd degelijk onderwijs gegeven. Natuurlijk waren er misstanden in het toenmalig onderwijs, ik noem een tik op de vingers met de meetlat, maar het onderwijs an sich was in orde.

Tegenwoordig wordt er aandacht besteed aan persoonlijke competenties. Is Jantje wel mondig genoeg? Kan Pietje wel genoeg voor zichzelf opkomen? Dit zijn uiteraard relevante vragen, dat zal en ga ik niet ontkennen. Het is echter niet relevant voor het onderwijs, omdat zij niet in die mate betrokken is in de opvoedingssituatie. Deze vragen moeten door ouders gesteld worden, niet door de leerkracht. De leerkracht houdt niet genoeg tijd over om basisvakken als taal en rekenen genoeg aandacht en tijd te geven, als hij steeds bezig moet zijn met de persoonlijke ontwikkeling van zijn/haar klasje.

Daarom pleit ik voor een terugkeer naar het ‘ouderwetse’ basisonderwijs: werkwoord na werkwoord vervoegen, opstellen schrijven, hoofdrekenen, staartrekenen, etcetera. Op deze manier hoeven ouders hun kind niet meer te trainen voor de CITO-toets en kunnen leerkrachten zich bezig houden met waar zij in essentie voor zijn.

P.S. Ik vrees met grote vreze dat mijn eigen artikel stikt van de fouten. Op hoop van zegen dan maar.
 

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De leraren moeten lesgeven, de leraren zouden ook, net als vroeger, thuis bij de leerling, een gesprek kunnen voeren over de vooruitgang van de prestaties. Maar tegenwoordig is het snel een 10 minutengesprekje op school. Wanneer je net in gesprek bent, staat de volgende alweer voor de deur. Al die zgn. begeleiders, al die zgn. toetsen, het zegt me niet zoveel. Uiteindelijk moeten kinderen leren lezen en schrijven. En ouders horen hun kinderen te helpen als het nodig is. Maar het gaat mij weleens te ver, wat betreft gespecialiseerde hulpjes. We hebben tegenwoordig ook overal coaches in, dus dit zal ook wel weer een indirecte afleiding daarvan zijn.
Raare Diskussies hiert! Mijn veel te Serineus.
Het zou een combinatie kunnen zijn toch, de leerkracht maakt ze het meeste mee, wij hebben zelfs een hele periode veel gepraat op school om ook thuis mijn dochter goed te kunnen begeleiden, de school en de leerkracht hadden weer veel aan onze verhalen wij hebben er uiteindelijk geen externe instantie bij nodig gehad.
Weer de toverwoorden, samenwerken, begrip voor elkaar en van elkaar leren......
Sorry voor de fouten in mijn stukje, wilde je niet irriteren, ging echt niet met opzet. Maar vragen wij de politiek ook niet altijd om eens in Jip en Janneke taal te spreken?
Ik zou zo opgelucht zijn als/dan ik eindelijk van dit probleem af zou zijn..ik word gek van dat regeltje, dat regeltje vind ik irritant.
Belkom op Siet!
ik schrijf in denktaal, en dat zal ongetwijfeld gramaticaal vol fouten zitten, maar voor mij gaat het om de boodsschap erin. ik kan ook prima door de fouten van anderen heen lezen omdat ik met hun boodschap bezig ben. En ja ik kom uit het oude onderwijs, dus maakt het een verschil. nog steeds worden de eisen op school gesteld aan taal rekenen en ga zo maar door. alles moet op het tempo dat maatschappelijk bepaald is. Ik ben van mening dat er juist veel meer naar de personen in de klas gekeken moet worden, als we dat zouden doen zal er veel meer uit ieder kind gehaald kunnen worden