Het gevaar voor kinderen: games

Door Bob18 gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Computerspelletjes, ook wel games genoemd, zijn schadelijk voor kinderen. Of toch niet?

Ik kan het me nog goed herinneren. Als ik achter mijn computer een spelletje zat te spelen, zei mijn moeder dat ik moest oppassen dat ik er niet aan verslaafd raakte. Ik vond het maar een argeloos redenatie om mij van de computer af te krijgen. Ook kreeg ik wel eens opmerkingen als ik geweldadige spelletjes speelde. Ik zou er ook agressief van worden. Tot op de dag van vandaag heb ik nog nooit iemand geslagen en dat wil ik graag zo houden. Maar hoe zit dat met de andere kinderen die het snelgroeiendste hobby ter wereld spelen?

Altijd maar dat gamen

Ik ben gelukkig niet meer zo erg bezig als vroeger. Ik kon vroeger wel eens 6 uur achter elkaar een spelletje spelen. Als ik dat nu doe, weet ik dat ik chagerijnig word. Ik verwonder me wel tegenwoordig aan het massale van het gamen. Vroeger moest je eigenlijk een "nerd" zijn om online spelletjes te spelen, maar tegenwoordig doen alle leeftijden het en zowel meisjes als jongens gamen. Maar het ultimatum beleefde ik toch een half jaar geleden toen ik las dat een groep van 6 jongens in de leeftijd van 10 tot 14 jaar een speelgroep(clan) vormde voor een spelletje van 18 jaar(!) en ouder. Waar ik vroeger nog mee werd geconfronteerd, word nu juist werkelijkheid.

Gamen is schadelijk voor de geest

Een veel gehoorde verwijting aan gamers is dat die mensen niet sociaalvaardig en soms ook zeer agressief. Helaas zijn er voor die pleiters een paar onderzoeken geweest waaruit bleek dat juist gamers sociaal vaardiger zijn dan andere mensen en gamers bijna nooit agressief zijn. Van de 2500 gamers was er niet een die een geweldsdelict heeft veroorzaakt. Ook waren de meeste vaak sterk sociaalvaardig, omdat ze contact legde met allerlei mensen binnenlands en buitenlands.

Alhoewel er zoveel onderzoeken zijn die zeggen dat gamen niet schadelijk is, zijn er nog steeds veel protesten. Alhoewel dit ook weer begrijpelijk is. Een oude generatie mensen heeft moeite met een nieuwe ontwikkeling. Denk aan de mensen die voor de eerste keer een tv zagen. Mensen vertrouwden toen niet de elektronenkanon die in een beeldbuis zat, want dat was iets wat je niet kon zien. De tv heeft nu wel de wereld veroverd. Zou dit ook voor gamen gelden. Ikzelf denk van wel. De nieuwe generatie die er mee in aanraking komt, wordt ouder en vind het niet erg. De oude generatie verdwijnt en zo verjaart het verzet.

Virtual reality

Toch moet je sceptisch blijven. Volgens veel mensen wordt de jeugd steeds sneller volwassener en worden ze ook nog onbeschoft en brutaler. Helaas zit ook hier weer een addertje onder het gras. Het is namelijk zo dat wij onze kinderen laat volwassene laten worden. Elders in de wereld beslissen kinderen al op hun 12de zaken die eigenlijk alleen volwassenen moeten beslissen, maar toch doen zij het. Maar door alle media, taalgebruik, interactie en ja, ook het gamen, krijgt de jeugd steeds sneller in aanraking met de werkelijkheid. Ze zien steeds meer dat je voor jezelf moet opkomen om iets te kunnen bereiken en daarom zijn ze voornamelijk zo. Kinderen beginnen steeds sneller om van hun wereldje naar de echte wereld te kijken. Soms lijkt een game niets anders dan wat het echt lijkt.

Enkele maanden geleden was er wel een opmerkelijk onderzoek verricht. Die keek naar het gedrag van kinderen die agressieve computerspelletjes deden en van kinderen die van alles mochten doen. Ze hebben ze 10 jaar gevolgd wat blijkt: kinderen die van jongs af aan alleen maar agressieve spelletjes doen, gaan ook eerder agressief denken. Hieruit blijkt dat kinderen zeker ook afwisseling nodig hebben. De onderzoeker benadrukte ouders erop dat hun kind ook andere soorten games moest spelen, want een kind moet kunnen vergelijken en weten dat het om een neppe wereld gaat. Games zijn dus eigenlijk net zo beïnvloedbaar als bijvoorbeeld een corrupte tv-zender. Je krijgt alleen maar te zien wat zij willen dat je ziet.

Lost in a global village

Maar toch benadrukken ook weer andere experts op psychologie en sociologie dat gamen ook positief gezien kan worden. Nooit hebben ooit zoveel verschillende nationaliteiten harmonieus met elkaar gespeeld als over het internet. Het maakt niet uit wie je bent en wat je gelooft of doet, je doet toch dingen samen om je samen een "passie" hebt. Niet-sociaalvaardige mensen kunnen nu ook praten. Bejaarden krijgen hun reflexen terug van interactieve spelletjes. Kinderen leren spelenderwijs op een computer werken en leren tegelijk ook rekenen en woorden. Ook zijn piloten en chauffeurs nooit zo goed voorbereid als nu door het oefenen in een virtual reality room. Creatievelingen kunnen ook hun hart kwijt door het gratis geven van zelfgemaakte spelletjes op het net. Waar mensen denken dat gamen vooral gevaarlijk is voor de geest, vergeten mensen dat we de games ook in het alledaagse gebruiken om mensen vooruit te helpen. Zelfs het doen van een schietspelletje verbetert het reflexvermogen van een bejaarde en toch weet die bejaarde dat het nep is. Het blijkt helaas alleen niet voor kinderen te gelden mits je natuurlijk verscheidenheid aan genres toepast.

Gameverslaafd

Blijven de gameverslaafden mensen over. Mensen die serieus niet kunnen stoppen met computeren, blijken een gevaarlijke groep te zijn. Ik kan me nog een bericht herinneren waar een Zuid-Koreaanse zoon zijn vader vermoorde, omdat zijn vader de internetkabel eruit had gehaald en gezegd had een week geen internet meer op het huis te zetten. Gameverslaafdheid is een serieus probleem en het moet zeker niet onderschat worden. Ik keek vroeger ook raar op mensen zeiden dat ik verslaafd was, omdat ik wist dat er altijd nog mensen erger waren dan mij. Maar dat is natuurlijk typisch een situatieverplaatsing van veel gameverslaafden, omdat je de gekste dingen hoort.

De vraag blijft...

Daarom durf ik te beweren dat mensen sceptisch over gamen blijft. We hebben een totaal nieuwe wereld gevonden waar we onszelf kunnen verliezen. We kunnen zelfs letterlijk een tweede leven beginnen met `second life` waar je ook echt kunt leven en geld verdienen. Zowel volwassenen en kinderen verplaatsen zich naar een afgezonderde wereld als ze zich niet voelen geaccepteerd in de huidige wereld. Het gevoel ergens bij te horen, krijg je ook op zo´n moment. Daarom vraag ik me af of gamen wel altijd een aanleiding moet zijn voor geweld en agressiviteit. Gamen is vaak een toevlucht voor de gamer zelf en niet een middel tot. Ik als `ex-gamer' heb ook ervaring gehad met eenzaamheid en dan willen vluchten naar een virtuele wereld waar ze je accepteren zoals je bent. Maar helaas vergeet je ook dat er een wereld daarbuiten is waar je ook jezelf kunt bewijzen. 

Kortom: Gamen is niet gevaarlijk voor een mens of voor een kind. Het is afhankelijk van hoe die persoon is en hoe hij zich voelt waardoor hij (of zelfs zij) een agressieve houding kan hebben. Vaak is gamen juist de middel om de agressiviteit van een persoon te laten wegnemen door zijn agressiviteit te laten botvieren in de game.

Reacties (2) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Leuk artikel die een bepaalde problematiek aan de kaak stelt. Ik mag zelf ook graag gamen. Game gemiddeld 2 uurtjes per dag en ook geweldadige games vallen daaronder, maar erger me bijvoorbeeld blauw aan de simplistische redenatie in de politiek om bepaalde games te bannen, omdat ze te geweldadig zijn. Call of duty Modern Warfare 2 heeft een missie waarin je undercover een heel vliegveld aan gort moet schieten, bijzonder leuke missie om alles wat los en vast zit kapot te roeien, maar daarom ga ik morgen toch niet op pad met een AK-47 om hetzelfde te doen... Zieke geesten als Anders Breivik hebben dit wel zo ervaren, maar omdat die de lijn tussen spel en realiteit niet meer zagen. Overigens is hij helemaal een gestoorde mafkees. Dat staat buiten kijf! Duim, fan en ad clicks erbij.