Puber problemen.

Door Diane gepubliceerd op Friday 28 September 12:08

Ooit had ik ook een puber zoon, inmiddels is hij 21 jaar, woont samen en doet het heel goed. Maar er zijn periodes geweest, dat ik niet wist of dit allemaal ooit wel zou kunnen gaan gebeuren. Hier een anekdote over zijn pubertijd, waar we nu met zijn allen hard om kunnen lachen, maar toen....

Hoe het puber probleem groeide.

Hij was  ongeveer 15 jaar, en meneer kreeg last van zijn hormonen. Op zich hadden we er niet heel veel last vast, hij was een echte computer freak. Dus zat veel tijd achter zijn scherm, zo ook speelde hij graag games, en spaarde voor zijn apparaten. Verder deed hij het goed op school, en gebeurden er geen opvallende dingen. Maar hij trok zich steeds meer terug, en wij ouders waren maar lastige wezens die liepen te zeuren. Karweitjes doen in en om het huis vond hij maar onzin, maar zijn zakgeld moest hij wel hebben, hij dacht daar recht op te hebben.

Voor het gemak was hij de gemaakte afspraken over zakgeld even vergeten, de afspraak was, dat zakgeld verdient moest worden. En dus hadden alle twee mijn kinderen hun klusjes in en om het huis om dit te verdienen. Omdat hij zijn klusjes niet deed, maar liever op zijn kamer achter de pc zat, kreeg hij geen zakgeld. Daar kwam de eerste discussie los natuurlijk, voor mij was er een simpele verklaring. In de harde grote mensen maatschappij, gaat het niet veel anders, niet werken, geen geld. En aangezien het mijn taak als ouder is, om hem klaar te stomen voor die harde realiteit, hield ik mijn poot stijf. Geen klusjes, geen zakgeld, met de naïeve gedachte dat hij wel bij zou draaien.

Hij werd een soort geest verschijning, ik zag hem door het huis lopen om naar school te gaan. En als hij thuis kwam uit school, waarde er een puber zoon zwijgzaam en koppig door mijn huiskamer naar de trap en verdween door de deur naar zijn kamer, waarna je hem eigenlijk niet meer zag. Soms waarde hij door de kamer naar de keuken om de koelkast te plunderen, aan tafel zitten was allemaal maar onzin en zonde van zijn tijd, dus eten werd naar binnen geschept en weg was het weer. Praten had geen zin, je kreeg of geen reactie, of zo een heftige puber reactie waar je ook geen kant mee op kon.

Het plan om mijn zoon terug te krijgen.

Tot wanhoop gedreven, en heel erg lang nadenken, hoe we dit konden gaan doorbreken om op zijn minst weer een redelijk normaal kind in huis te hebben. Had ik een plan, en heb dit met mijn man besproken. Deze had nog zo iets van, het valt allemaal wel mee, ja lekker makkelijk als je de meeste tijd bij je baas doorbrengt en niet die geest verschijningen ziet. Hij wilde nog eens met hem gaan praten, ik heb tegen hem gezegd toen, dat hij dan zijn stoel bij de muur kon zetten, die zou meer reageren dan onze zoon. Tien minuten, heb ik mijn man gegeven, dan zou ik naar boven komen en als ik zag dat er geen doorbraak was, gaat mijn plan in werking.

Goed, ik heb denk ik wel twintig lange minuten gewacht, en toen naar boven. Mijn zoon zat stoïcijns op zijn bed, en mijn man zat voor hem zijn best te doen, tot hem door te dringen. Het had totaal geen zin, dus hier werd om andere maatregelen gevraagd. Ik heb mijn zoon gezegd dat hij een laatste kans had, om met ons normaal te praten, zo niet dat dan alles wat een stekker had van zijn kamer verwijderd zou worden. En ja hoor, we kregen een reactie, hij had voor heel veel dingen zelf gespaard en dat was dus van hem, en hadden wij niet het recht om dat mee te nemen.

Daar had ik rekening mee gehouden, en mijn reactie was, dat rechten verbonden waren aan plichten. Aangezien hij al zijn plichten verzaakte, had hij geen rechten meer. Daar naast woonde hij bij ons in huis, wij betaalden de huur en wat nog veel belangrijker was, wij betaalden de elektriciteit die hij verbruikte met al zijn elektronica, en dat waren we niet meer van plan. Mijn plicht als ouder is, om hem een warm bed, een dak boven zijn hoofd, maaltijden en een gedegen opleiding te geven. En daar voldeed ik volledig aan, ondanks dat ik al zijn apparaten in beslag zou nemen.

En nadat ik hem dat had medegedeeld, ben ik alle stekkers er uit aan het trekken gegaan, en hebben mijn man en ik alles naar onze slaapkamer gebracht. Een verbijsterde zoon achterlatend, met de mededeling, dat als hij weer normaal gedrag kon vertonen, probeerde te communiceren met ons, zijn taken zou verrichten en normaal zijn familie verplichtingen na zou komen, zoals aan tafel mee eten met het gezin en ook antwoord te geven op onze vragen, hij zijn spullen terug kon verdienen. Of hij bleef zoals hij was, en ik zou aan mijn basis verplichtingen voldoen, en hij kon dan op zijn kamer blijven met alleen nog een bed en een lege computer tafel.

De reactie van mijn zoon.

De volgende dag, nadat hij zijn tijd op zijn lege kamer blijkbaar had gebruikt om over de situatie na te denken. Kwam hij uit school, en begon spontaan te vertellen hoe zijn dag was geweest, hij deed zijn taak en ging buiten spelen. Wow, daar was ik van onder de indruk, maar dacht ook, wat moet hij anders al zijn slaapkamer vrienden staan op mijn slaapkamer. Maar het ging de hele week goed, en in het weekend, kwam hij naar me toe. "Mam, heb ik mij goed gedragen van de week?". " Ja ik mag absoluut niet klagen, we hebben weer een gezellige zoon in huis". Mijn zoon: " Krijg ik nu mijn spullen terug?".

Nu ging het gebeuren, want wat hij niet wist was dat hij er echt niet met een weekje vanaf was, zijn gedrag moest veranderen en dat heeft even tijd nodig, en die tijd moest ik zien te rekken. Dus ik loop naar de slaapkamer, pak zijn toetsenbord en geef hem dat terug. Dat vond hij niet echt een goed idee, " daar kan ik toch helemaal niks mee, en de rest?". Ik heb hem verteld dat hij het toetsenbord alvast op zijn bureau kon zetten, als de eerste trofee. En heb hem uitgelegd, dat ook ik ooit puber ben geweest, en dat als mijn ouders niet oplette met wat ze zeiden en deden, ook ik dacht ow een weekje goed gedrag en ik ben er voorlopig weer vanaf.

Daar trappen we niet in, nee jongen je zal elke dingetje echt terug moeten verdienen en tegen de tijd dat je alles weer op je kamer hebt, heb je hopelijk wat geleerd. Viel niet echt in goede aarde, maar hij had niet heel veel keus, dus ging dit week na week door en werd het steeds makkelijker voor hem, omdat hij weer in een gewoon ritme kwam van verplichtingen en beloningen. Ook vond hij het weer oprecht gezellig om met zijn allen te eten, of wat te gaan doen en daar ging het mij om.

Natuurlijk waren daar de pubertijd problemen niet mee opgelost, maar een beetje puberen moet wel kunnen, dat hoort bij het opgroeien zolang het gezinsleven daar maar niet al te hard onder te leiden heeft. En als hij in zijn oude afwijzende gedrag dreigde terug te vallen, hoefde ik alleen maar te zeggen dat al die stekkers er zo weer uit lagen als dat moest. Meer was over het algemeen dan ook niet meer nodig, dan een beetje tijd om het even door te laten dringen en de volgende dag deed hij dan weer zijn best om een normale puber zoon te zijn.

Zoals ik al vertelde kunnen we nu hard lachen om die periode, en mijn zoon verteld het vaak zelf aan anderen. Hij zegt ook dat hij nooit verwacht had, dat ik dat echt zou doen, hij dacht dat ik blufte. Nooit doen bij een puber, bluffen, dan gaan ze pas echt met je lopen. Maar wat hem toen bezielde, dat gedrag, daar kan hij tot op de dag van vandaag zelf nog steeds geen verklaring voor geven. Hij heeft nog steeds geen idee, waarom hij zich toen zo gedroeg, we geven de hormonen maar de schuld, die kunnen rare dingen doen met de mens.

Diane.

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel veel succes, sterkte en kracht.
Blijf consequent en wijk zelf niet van je afspraken af, dus maak ook geen afspraken waarvan je zelf weet dat die moeilijk vol te houden zijn. Denk goed na daar over.
Dankjewel....heb dit net nodig. Al het electronica waar bij ouders tegenop moeten! Dit is precies wat ik nu nodig heb.
Mijn zoon 16 met zijn playstation. In het weekend hebben we weer ruzie/discussie gehad over zijn speelgedrag. Hij was erg driftig..maar begreep later en voelde zich erg schuldig. Ik heb woensdag a.s een afspraakje met hem om hierover te praten en een plan te maken over de taken in en om het huis, wat ze al jaren doen. De huisregels en ook zijn speelregels.
dank dank
Goed verhaal, en zo herkenbaar met een beginnende puber in huis!
Leuk verhaal, heel herkenbaar pubergedrag, met een goede oplossing.